Κυριακή, Αυγούστου 01, 2010

ΒΛΑΣΗΣ ΚΑΝΙΑΡΗΣ

(O Βλάσης Κανιάρης στην ΝΕΤ)
Ο Βλάσης Κανιάρης γεννιέται το 1928 στην Αθήνα. Σπουδάζει από το 1946 και για σχεδόν πέντε χρόνια  στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η αγάπη και το πάθος για τη ζωγραφική, όμως,  υπερισχύουν των σπουδών της ιατρικής. Ο Κανιάρης δείχνει αποφασισμένος να εγκαταλείψει την προοπτική της άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος. Δίνεται ολοκληρωτικά στην ζωγραφική με τις ευλογίες της γυναίκας του, Μαρίας Κανιάρη. Η επιλογή του να διαλέξει την ζωγραφική δυσαρεστεί τους γονείς του. Ο Βλάσης Κανιάρης δεν πηγαίνει στο θέατρο αλλά ,ωστόσο, τον συναρπάζουν τα σκηνικά των θεατρικών παραστάσεων. Αυτός, ίσως, να είναι και ο λόγος που οι μεγάλες τρισδιάστατες κατασκευές του στο χώρο παραπέμπουν σε σκηνικά παραστάσεων. Ο Κανιάρης μας λέει πως τα σχέδια δεν είναι μόνο αυτά που σχεδιάζονται στα χαρτιά αλλά και αυτά που γίνονται στον χώρο. Ο ζωγράφος θεωρεί πως δεν χρειάζονται επεξηγήσεις για τα έργα του. Ευχής έργο, βέβαια, είναι οι θεατές να προχωρούν λίγο παραπάνω στην ερμηνεία αυτών των έργων και όχι απλά να τα κοιτούν. Φαίνεται πως δεν εκτιμά τους «πολιτικούς του μπλα μπλα» και τους χρεώνει ότι συνειδητά κατέστρεψαν την φυσιογνωμία των πόλεων. Οι άνθρωποι του Κανιάρη δεν έχουν πρόσωπα. Κάθονται, δουλεύουν, σκαρφαλώνουν και κατουρούν στους τοίχους. Ρούχα και σεντόνια απλωμένα σε μπουγάδα περιμένουν να στεγνώσουν για να ξαναχρησιμοποιηθούν. Στο αφιέρωμα της ΝΕΤ-μάλλον επανάληψη- σήμερα το απόγευμα ο Κανιάρης επιβλέπει το στήσιμο και τον τρόπο παρουσίασης των έργων του στην αναδρομική έκθεση του 1999 στην Δημοτική Πινακοθήκη. Με την ευκαιρία αυτή  μιλάει για την πολύχρονη φιλία του με τον Τσαρούχη. Έχει δάσκαλο τον Ουμβέρτο Αργυρό, τον Γιάννη Παπά, τον Πάνο Σαραφιανό και κυρίως τον Γιάννη Μόραλη. Από το 1956 μέχρι το 1960 ζει στην Ρώμη και από το 1960 εγκαθίσταται μόνιμα στο Παρίσι.Το 1969 πραγματοποιεί στην "Νέα Γκαλερί" έκθεση με γύψινα πλακάκια και πάνινα γαρύφαλα, καθαρό υπονοούμενο για τον γύψο της χούντας και την επακόλουθη στέρηση της ελευθερίας ενός ολόκληρου λαού. Φεύγοντας από την έκθεση,  οι επισκέπτες παίρνουν τα γύψινα πλακάκια και τα γαρύφαλα αποδεικνύοντας πως η τέχνη μπορεί να παίρνει πολιτική θέση στα προβλήματα της εποχής της. Για τον Βλάση Κανιάρη υπάρχει ένας διαρκής προβληματισμός για τις δυνατότητες της τέχνης και για την εμπλοκή των καλλιτεχνικών έργων στο κύκλωμα της αγοράς. Το αντικείμενο της ζωγραφικής, θα μας πει, βρίσκεται πάντα υπό αναθεώρηση.  Ο ζωγράφος είναι αποσυρμένος από τα κοσμικά γεγονότα και τις δημόσιες σχέσεις (Λιλή Μαραγκού). Δεν έχει εργαστήριο και δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν.Αυτό το τελευταίο μου άρεσε πολύ!




Υ.Γ.Τα «Νέα της Τέχνης» που θα βγουν έχουν εξώφυλλο ένα πλακάτ μου που γράφει «Όλοι μαζί, συμμετοχή, συνενοχή». Είχε φτιαχτεί μέσα στο πλαίσιο εκείνου του «Ό,τι θέλει ο λαός, από πίσω κι από μπρος». Αυτός ο περιβόητος λαός είναι εξίσου υπεύθυνος με την εξουσία. Η ικανοποίηση των αιτημάτων του, η συνενοχή είναι ένα ενέχυρο. Ας μη βαυκαλιζόμαστε. Είμαστε εξίσου πονηροί και παλιάνθρωποι. Όλοι επιζούμε με τα ψέματα, κλέβοντας τον άλλο.
(Από συνέντευξη του Κανιάρη στην Δέσποινα Ζευκιλή στο Αθηνόραμα)

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα