Σάββατο, Αυγούστου 07, 2010

ΟΙ ΑΝΑΠΝΟΕΣ ΤΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΩΝ

Κάποτε υπήρχε μόνο το κρατικό κανάλι που το κατηγορούσαμε ότι μονοπωλεί τις ειδήσεις και μεροληπτεί υπέρ της κυβέρνησης. Μετά "άλλαξαν" τα πράγματα. Ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση για να μας διδάξει τι εστί ελευθερία της έκφρασης και πολυφωνία! Τα πολλά κανάλια υποτίθεται πως θα μας παρουσίαζαν τα γεγονότα με ένα διαφορετικό τρόπο. Υποτίθεται πως  στα  μικρά συμβούλια οι επαγγελματίες της είδησης θα είχαν την ικανότητα να ιεραρχήσουν την αξία των ειδήσεων και θα προσπαθούσαν μέσα από την εμβριθή επεξεργασία αυτών των ειδήσεων να προσφέρουν την καλύτερη δυνατή ενημέρωση στο τηλεοπτικό κοινό. Δυστυχώς οι ειδήσεις  πρώτα κατασκευάζονται στα γραφεία των δημοσιογράφων  και έπειτα ξαμολιούνται οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ για να  κάνουν ρεπορτάζ που πρέπει πάση θυσία να επιβεβαιώνουν τις προκατασκευασμένες ειδήσεις. Εδώ και μια δεκαετία ξέρουμε εκ των προτέρων αυτά που θα μας πλασάρουν ως ειδήσεις. Ακρίβεια, η τρόικα πιέζει για καινούριες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις,  ο τζίρος πεσμένος, η αγορά αναστενάζει, η έρημη πόλη πού πήγαν όλοι, πόλη παραδομένη στο έλεος των κακοποιών, οι παραλίες γέμισαν, τιμοκατάλογοι των προϊόντων -άσε κάτω το τοστ με το ζαμπόν και το τυρί!- καταγγελίες για αισχροκέρδεια, φοράτε ανοιχτόχρωμα ρούχα και πίνετε πολλά υγρά , ένας ανελέητος καθημερινός βομβαρδισμός λες και προσπαθούν να διακριβώσουν τα όρια των αντοχών και των ανοχών μας! Αγαπητοί και αγαπητές τα ανέμπνευστα δελτία ειδήσεων που ανακυκλώνουν διαρκώς τα ίδια και τα ίδια αποτελούν απειλή  για την φαντασία και την γλώσσα μας. Επικαιρότητα που επαναλαμβάνεται παύει να είναι επικαιρότητα, ακριβώς   όπως το πρωτότυπο που επαναλαμβάνεται παύει να είναι πρωτότυπο...
 
Υ.Γ. Η πιο επείγουσα ανάγκη στα δελτία των ειδήσεων είναι οι διαφημίσεις που δίκαια αποκαλούνται "ανάσες". Το θέμα είναι αν μπορούμε να φτάσουμε στην Αλήθεια με τέτοιες ανάσες; 

1 σχόλια:

Τη 1:08 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΣΜΑ

Επειδή χθες σε ζάλισα με μια κακή ιστορία, θα σου πω σήμερα μία καλή.
Επιστρέφοντας με το αστικό, κάθισε δίπλα μου ένας ηλικιωμένος κύριος (μη φανταστείς κανέναν μαθουσάλα, καμμιά τριανταριά χρόνια μεγαλύτερός μας ήταν). Έβγαλε και μου πρόσφερε μια καραμέλα.
"Όχι ευχαριστώ", του είπα.
"Τις καραμέλες να τις παίρνεις, τα τσιγάρα να μην παίρνεις", μου είπε.
Κι έτσι, πήρα την καραμέλα. Ο κύριος, χωρίς να πει τίποτ' άλλο, με καληνύχτησε και κατέβηκε στην επόμενη στάση.
Λέω να κρατήσω την καραμέλα. Για να θυμάμαι ότι με απλό τρόπο, μπορεί κάποιος να σου φτιάξει τη μέρα.

Γεωργία.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα