Πέμπτη, Απριλίου 29, 2010

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ(1)


(Ο εξαίρετος Γεράσιμος Βώκος μιλάει με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της Σαντάλ Μουφ, στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου)

Το "ζήσε έντονα και πέθανε νωρίς" υπήρξε ένα δημοφιλές σύνθημα στα στόματα μετριοπαθών ανθρώπων που έβλεπαν τη ζωή τους να περνά χωρίς πάθη και εξάψεις. Μια άγευστη ζωή περνούσε και ο θάνατος φαινόταν συνεπής στα μοιραία ραντεβού.Ήρωες της ζωής θα αναδεικνύονταν αυτοί που δεν περίμεναν τον θάνατο αλλά πήγαιναν με θάρρος προς αυτόν. Τραγουδιστές μες στους χημικούς παραδείσους, οπλαρχηγοί που θυσιάστηκαν για την ιδέα της πατρίδας, άνθρωποι που παρέκκλιναν από τα συνηθισμένα και δίνονταν με πάθος στις στιγμές. Τέτοιοι υπήρξαν οι κάτοικοι αυτής της μικρής κουκίδας στο χάρτη που ονομάζεται Ελλάδα. Θα ζούσαν την υπερβολή, θα κατάφερναν να γιγαντώσουν το δημόσιο έλλειμμα και θα έκαναν όλο τον κόσμο να παραμιλάει με τα "κατορθώματά τους"! Η χρεωκοπία της χώρας, θα πρέπει να το πούμε αυτό, υπήρξε μια πράξη ανδρείας και ηρωϊσμού για τους πολλούς! Τώρα το "ζήσε έντονα και πέθανε νωρίς" είναι ένα σύνθημα που δεν το κραυγάζουν οι μετριοπαθείς αλλά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Κάποτε είχες τη δυνατότητα να επιλέξεις αυτή την στάση, τώρα σε επιλέγει αυτή!!! Τοκογλύφοι με τη σύμπραξη των πολιτικών που υπηρέτησαν ένα καλοσυντηρημένο από τους πολίτες σύστημα, καθορίζουν τις τύχες των λαών! Ένα γιγαντιαίο σχέδιο διάσωσης για τους αρματωμένους με τα μετάλλια ανδρείας...

Κυριακή, Απριλίου 18, 2010

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΓΙΑΣ*

Επισκέφτηκα το Βαφοπούλειο και είδα τους πίνακες ζωγραφικής του Αλέξανδρου Καγιά. Κάθισα αργότερα στο σπίτι και έγραψα ένα κείμενο. Το κείμενο μέσα από το οποίο παρουσιάζω τη δουλειά ενός καλλιτέχνη θα ήθελα να είναι κάτι παραπάνω από μια απλή παράθεση βιογραφικών στοιχείων. Χόρτασα και χορτάσαμε από βιογραφικά στοιχεία και δελτία τύπου. Λυπάμαι, αλλά στην περίπτωση του Αλέξανδρου Καγιά -θα ακολουθήσουν και άλλες περιπτώσεις- έχασα ένα ολοκληρωμένο κείμενο. Με δεδομένο τον όγκο των πληροφοριών και της έλλειψης χρόνου που απαιτείται για την επεξεργασία τους, θυμώνω με τη σκέψη πως θα πρέπει να ανασυστήσω από μνήμης αυτό το οποίο έγραψα. Ακόμα θυμώνω γιατί είμαι αφηρημένος που έχασα ένα μικρό μπλοκάκι που χρησιμοποιούσα για να καταγράφω σημειώσεις.Το μπλοκάκι αντικαθίσταται αλλά οι λέξεις που ανασύρονται εντός μας για να περιγράψουν μια κατάσταση σε μια συγκεκριμένη στιγμή χάνονται και δεν ξαναγυρνούν! Ας είναι! Τρεις φωτογραφίες από την έκθεση ζωγραφικής του Αλέξανδρου Καγιά.

(Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)
(Γιώργος Μαυροϊδής)

*Ο Αλέξανδρος Καγιάς μαθήτευσε αρχικά αγιογραφία, κοντά στους Νικόλαο Γεωργιάδη και Χριστοφάνη Βουτσινά και στη συνέχεια στον καθηγητή της Σ.Κ.Τ.του Α.Π.Θ. Σάββα Κωνσταντινίδη.
Ασχολείται με την αγιογραφία και τη ζωγραφική από το 1972.Θα προβληθούν μεγάλων διαστάσεων προσωπογραφίες, πολυπρόσωπες συνθέσεις και σειρά τρένων, έργα διατυπωμένα με έναν προσωπικό, ιδιότυπο τρόπο.(Από τη σελίδα του Δήμου θεσσαλονίκης)

Κυριακή, Απριλίου 11, 2010

ΕΞ ΑΠΑΛΩΝ ΟΝΥΧΩΝ

(...)Φυσικά και δεν είναι παράδοξο να λένε οι δικηγόροι, κάποιοι δικηγόροι, ό,τι κατεβάσει η σπουδαγμένη κούτρα τους για να υπερασπίσουν τον πελάτη τους. Αυτά με τα ποδοσφαιρόφιλα κοτόπουλα, που τα έσερνε μαζί του στο γήπεδο ένας φιλόζωος φίλαθλος και τα οποία, αυτονομηθέντα και δολίως δράσαντα, μπουκάρισαν για να βοσκήσουν στο χορτάρι, τα είπε με κάθε σοβαρότητα ο δικηγόρος του Αρη. Εξίσου ευρηματικός ο δικηγόρος του Παναθηναϊκού ισχυρίστηκε πως η κ. Ανδρονίκη Τυχερού, που ανεκπαίδευτη και ανασφάλιστη μάζευε τα καπνογόνα στο ΟΑΚΑ και ακρωτηριάστηκαν δύο δάχτυλά της, δεν έπαθε τίποτα σοβαρό, απλώς «της έφυγε ένα νύχι». Λάθος λοιπόν είδαν τα μάτια μας και λάθος άκουσαν τ’ αυτιά μας τους «μεγάλους» του ΠΑΟ να δηλώνουν συντετριμμένοι και έτοιμοι να συμπαρασταθούν. Πού να συμπαρασταθούν; Στο μανικιούρ;(...)

Παντελής Μπουκάλας, εφημ. Καθημερινή, 10-4-2010


Θυμάμαι πολύ παλιά την περίπτωση ενός πολύ γνωστού παίκτη του Παναθηναϊκού που είχε παρουσιαστεί ενώπιον του αθλητικού δικαστή για να απολογηθεί επειδή ειχε φτύσει τον διαιτητή. Στην υπερασπιστική του γραμμή ο ποδοσφαιριστής είχε παραδεχτεί την πράξη του αλλά υποστήριζε πως το σάλιο του είχε αλλάξει κατεύθυνση από την φορά του ανέμου!!! Στο γήπεδο της Ξάνθης το προστατευτικό πλεξιγκλάς στον πάγκο των αναπληρωματικών ποδοσφαιριστών είναι τόσο φθαρμένο που αν κάποιος το ακουμπήσει μπορεί και να το θρυμματίσει! Aν καθόμασταν στο γραφείο του αθλητικού δικαστή και παρακολουθούσαμε από κοντά τις απολογίες των εκπροσώπων των ομάδων γι' όλα αυτά που συμβαίνουν στα γήπεδα, θα διαπιστώναμε τον απόλυτο βιασμό της κοινής λογικής- μην μας τρομάζει αυτό, είναι κάτι που το έχουμε συνηθίσει πια- που οδηγεί στην ατιμωρησία, την απαλλαγή και τον διασυρμό του θεσμού της δικαιοσύνης. Σας αφήνω τώρα γιατί έγδαρα ελαφρώς το νύχι μου από την πληκτρολόγηση...

Πέμπτη, Απριλίου 08, 2010

Η ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ


(Σε ένα δωματιάκι του Μ.Ι.Ε.Τ λιθογραφίες από τον Παναγιώτη Τέτση και ξυλογραφία σε πλάγιο ξύλο της Αριας Κομιανού για τον ποιητή Κωνσταντίνο Καβάφη. Τα εκθέματα είναι συμπληρωματικά της έκθεσης "Η απεικόνιση του προσώπου" και ανήκουν στην συλλογή χαρακτικών της Εθνικής Τράπεζας.)

Έλληνες ζωγράφοι όπως ο Κωνσταντίνος Παρθένης, ο Γουναρόπουλος, ο Παναγιώτης Τέτσης, ο Δημήτρης Μυταράς, ο Γεώργιος Ρόρρης, ο Μόραλης, ο Ιακωβίδης, έβαλαν τα δυνατά τους και ζωγράφισαν προσωπογραφίες ανθρώπων που διετέλεσαν, κατά καιρούς, διευθυντές στην εθνική τράπεζα. Η έκθεση είναι μια καλή αφορμή για να αναρωτηθούμε το κατά πόσο ένας ρηξικέλευθος καλλιτέχνης μπορεί να ενδίδει σε ανάλογες προτάσεις. Επίσης, είναι μεμπτό κάποιος να ασχολείται μόνο με την τέχνη του και να χρηματοδοτείται από ένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα με ελαφρά τη καρδία;

ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΟ

Το πάθος της εθελοντικής προσφοράς, μερικές φορές , δεν είναι ανιδιοτελές και υποκρύπτει την ανάγκη και επιθυμία των εθελοντών για δημιουργία υποδομών που θα τους επιτρέψουν να αποκατασταθούν επαγγελματικά. Αυτό δεν είναι απαραίτητα μεμπτό. Υπάρχουν κοινωνικές ανάγκες-ανάμεσα σ’ αυτές και η Εργασία- και οι εθελοντές στελεχώνουν υπηρεσίες μέσα από τις οποίες προσφέρουν φροντίδα σε αναξιοπαθούντες ανθρώπους. Στην χώρα μας οι δομές πρόνοιας δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε μια πιεστική και αφόρητη κοινωνική πραγματικότητα. Η εθελοντική εργασία, πράγματι, έρχεται να καλύψει αυτό το κενό και αξίζει αναγνώριση και επαίνους. Όμως, ο εθελοντισμός δεν μπορεί από μόνος του να αποτελεί το μοναδικό κριτήριο για την επαγγελματική αποκατάσταση όλων αυτών που εθελοντικά προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Σε μια τέτοια περίπτωση απαιτείται καθεστώς ισονομίας και αξιοκρατίας προς όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες της χώρας.Το κράτος είναι υποχρεωμένο να εγγυάται για αυτήν την ισονομία και αξιοκρατία. Γράφω όλα αυτά με αφορμή την περίπτωση του Φιλοξενείου που διάβασα στο άρθρο του Αριστείδη Ματίου (εφημ.Αγγελιοφόρος,3-4-2010). Το Φιλοξενείο είναι ένας χώρος στον οποίο διαμένουν παιδιά που υπήρξαν θύματα βίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Ο συγκεκριμένος χώρος μέχρι το 2000 λειτουργούσε και εποπτευόταν από το πρώην υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Αυτό το γεγονός πιστοποιούσε πως το κράτος αναγνώριζε την ανάγκη ύπαρξης μιας τέτοιας δομής που θα φρόντιζε κακοποιημένα παιδιά ή παιδιά με ειδικές ανάγκες. Ωστόσο, από το 2001 οι αρμοδιότητες μεταβιβάστηκαν από το υπουργείο Μακεδονίας στο υπουργείο Υγείας. Μεταβιβάσεις τέτοιου είδους είναι σχεδόν σίγουρο πως συνοδεύονται από μια σταδιακή υποχρηματοδότηση. Το Φιλοξενείο ακολούθησε αυτήν την πορεία. Το 2002 η επιχορήγηση σταμάτησε και από τότε το ίδρυμα λειτουργεί χάρη στις εθελοντικές προσπάθειες κάποιων ανθρώπων που για διάφορους λόγους επιδεικνύουν την ευαισθησία τους. Αυτό ,βέβαια, δεν θα μπορούσε να ήταν αρκετό για να νιώσουν τα παιδιά μια καλύτερη περίθαλψη. Για κάτι τέτοιο θα απαιτούνταν εξειδικευμένο προσωπικό (παιδαγωγοί-ψυχολόγοι-κοινωνικοί λειτουργοί-γιατροί-τραπεζοκόμοι), υλικοτεχνική υποδομή, στοιχειώδης θέρμανση, καθαριότητα και ξενοδοχειακός εξοπλισμός. Το Σώμα Επιθεωρητών Υγείας-Πρόνοιας έκανε αυτοψία στο χώρο και διαπίστωσε σοβαρές παραλείψεις και « άθλιες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν τα περίπου 20 παιδιά». Κατόπιν τούτου, αναμένεται το οριστικό κλείσιμο του Φιλοξενείου και η μετεγκατάσταση των παιδιών σε άλλα ιδρύματα της πόλης. Αυτοί που εργάζονταν εθελοντικά στον χώρο διαμαρτύρονται με ένα πανό στο οποίο διαβάζω τα εξής: «ΜΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΛΕΙΝΕΤΕ».



Τετάρτη, Απριλίου 07, 2010

ΝΥΣΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ ΚΟΖΑΛΙΔΗΣ

Ο Νύσος Βασιλόπουλος-γεννημένος στην Πάτρα το 1976, με σπουδές δημοσιογραφίας, φωτογραφίας και ιστορίας του ευρωπαϊκού πολιτισμού- χρησιμοποιεί όλες τις μορφές έκφρασης. Συνεργάζεται με ομάδες χορού και θεάτρου και έχει υπάρξει διευθυντής φωτογραφίας σε ταινίες μικρού μήκους. Αυτές τις μέρες, στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, εκθέτει ασπρόμαυρες φωτογραφίες που μας φέρνουν ένα βλέμμα πιο κοντά στην πόλη του Βερολίνου. Άνθρωποι διαφορετικών εθνικοτήτων συνθέτουν ένα μωσαϊκό πολιτισμού. Στην πολυπολιτισμική κοινωνία του βερολίνου ο Βασιλόπουλος ιχνηλατεί με τον φωτογραφικό φακό ερείπια και γκράφιτυ. Εντυπωσιακό το σχέδιο με το κορίτσι που κάθεται οκλαδόν και έχει το χέρι της στο πηγούνι. Δίπλα της, στο ύψος των κροτάφων, υπάρχει ένα πιστόλι που την σημαδεύει. Στις πόλεις που σφύζουν από ζωή οι χώροι συνάθροισης των ανθρώπων γίνονται σημεία αναφοράς. Οι σταθμοί των τρένων, τα δημόσια ουρητήρια και πάλι οι σταθμοί των τρένων. Η ζωή πάλλεται στις αφίξεις και στις αναχωρήσεις! Η βρώμικη υγρασία της πόλης, η κοπέλα που περιμένει να περάσει την διάβαση στις μία παρά είκοσι πέντε το βράδυ, οι χρήστες ποδηλάτων, όλα αποτελούν "υλικό με το οποίο ο δημιουργός συνθέτει τις μικρές του ελεγείες για την ομορφιά του πλάγιου λόγου".Την μερίδα του λέοντος κατέχουν φωτογραφίες από το Βερολίνο.Υπάρχουν και λίγες από Παρίσι, Λονδίνο, Λισαβόνα, Μαράκες και Λετονία.

Ο Παύλος Κοζαλίδης -γεννημένος στον Πειραιά το 1961- μεταναστεύει σε ηλικία επτά χρονών στον Καναδά.Για περισσότερα από 20 χρόνια ταξιδεύει στην Ασία, την Αφρική και την κεντρική και νότια Αμερική. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Εξήντα ασπρόμαυρες φωτογραφίες εκτίθενται παράλληλα με αυτές του Βασιλόπουλου στο Μουσείο Φωτογραφίας. Ο Κοζαλίδης αναζητεί την μητρική γλώσσα της γιαγιάς του. Συγχρωτίζεται με τους ντόπιους και τις άγνωστες κοινότητες των Ελλήνων της Μαύρης Θάλασσας και δηλώνει ενθουσιασμένος από την γενναιοδωρία και την φιλοξενία τους. Μένει στο σπίτι του παπά για να παρακολουθεί από κοντά γάμους, βαφτίσια και κηδείες. Η ζωή των ανθρώπων στην Γεωργία δεν είναι μόνο θρησκευτικές τελετουργίες. Οι άνθρωποι συμμετέχουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις, γλεντούν, κάνουν εκδρομές στην φύση με αυτοκίνητα παλιάς τεχνολογίας. Τα άλογα τραβούν κορμούς δέντρων. Χιονισμένα τοπία , κακοτράχαλοι δρόμοι, μισοάδεια ράφια στην Γεωργία του 1998 και 1999. Παράδοξες εικόνες όπως ένα άλογο στο μπαλκόνι μιας μονοκατοικίας, άνθρωποι με σακάκια γεμάτα από παράσημα που τα περιφέρουν δημοσίως και απαιτούν σεβασμό και αναγνώριση, άντρες που φορούν τραγιάσκες και γυναίκες με κεφαλομάντηλα που ζούνε στην φτώχια και στην απλότητα.


Ξεχώρισα τρεις φωτογραφίες: Ενα λευκό σεντόνι με καρπούς και λουλούδια πανω στο άψυχο σώμα ενός ηλικιωμένου σε ένα φέρετρο, μια γιαγιά που κάθεται στο κρεβάτι και δείχνει την φωτογραφία με τα δύο της παιδιά, που πιθανόν, δεν βρίσκονται στην ζωή ή έχουν μεταναστεύσει για μια καλύτερη ζωή και, τέλος, στην Γεωργία του 1998 ένα κοριτσάκι κάνει μαθηματικούς υπολογισμούς στον πίνακα φορώντας μπουφάν και κουκούλα. Η αίθουσα είναι κρύα και βρώμικη, αλλά ποιός ηγέτης έχει την ευαισθησία να ενδιαφερθεί αληθινά για την Παιδεία των πολιτών του;

Τρίτη, Απριλίου 06, 2010

"ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ"


Την ταινία δεν πρόλαβα να την δω ολόκληρη-Παρακάτω αυτά που κατάλαβα:

Ένα ζευγάρι παπούτσια! Τα φοράς και πετάς ή τα χάνεις και νιώθεις θυμό και ενοχές. Ο Αλί είναι το παιδί μιας τετραμελούς οικογένειας που ζει σε φτωχοσυνοικία της Τεχεράνης. Ο πατέρας δουλεύει με ελάχιστη αμοιβή και η μητέρα είναι κατάκοιτη. Ο Αλί πηγαίνει μαζί με την αδερφή του Ζόρα στο σχολείο. Μια μέρα επιστρέφοντας από τον τσαγκάρη, ο Αλί χάνει τα παπούτσια της αδερφής του που τα είχε πάει εκεί για επισκευή. Η απώλεια των παπουτσιών γίνεται μια τραυματική εμπειρία για τον Αλί που ξέρει πως η οικογένειά του δεν έχει τις οικονομικές δυνατότητες για να αγοράσει ένα καινούριο ζευγάρι παπούτσια. Ολόκληρη η ταινία που βλέπω εξελίσσεται πάνω στο ενοχικό συναίσθημα του Αλί. Από εκείνο το σημείο και μετά τα παπούτσια αυτού του παιδιού θα γίνουν και παπούτσια της αδερφής του. Η αδελφική αγάπη μεγαλουργεί και δίνει λύσεις στα προβλήματα. Τα σχολικά ωράρια εναλλάσσονται και αυτό εξυπηρετεί τα παιδιά που παραδίδουν το ένα στο άλλο τα παπούτσια, έτσι ώστε να μην πηγαίνουν ξυπόλητα στο σχολείο.Μερικές φορές το αγόρι καθυστερεί στο σχολείο. Μία από αυτές τις φορές γίνεται αντιληπτό από τον διευθυντή του σχολείου που το κατηγορεί για ανευθυνότητα και το αποβάλλει από το σχολείο.Το παιδί κλαίει αλλά ο διευθυντής τηρεί απαρέγκλιτα το γράμμα του νόμου.Ζητάει από το παιδί να επιστρέψει στο σχολείο με την συνοδεία κηδεμόνα. Ο πατέρας δουλεύει, η μητέρα είναι άρρωστη και το παιδί αδυνατεί να συμμορφωθεί με την εντολή του διευθυντή. Ο αυστηρός διευθυντής δεν δείχνει καμιά διάθεση να κατανοήσει την αιτία της αργοπορημένης προσέλευσης του παιδιού. Για καλή τύχη του παιδιού έρχεται στο σχολείο ο δάσκαλος του, Τζαφαρί, που παρακολουθεί την πορεία του μαθητή του και μπορεί να εγγυηθεί για αυτόν. Ο δάσκαλος μεσολαβεί , πιάνει παράμερα τον διευθυντή και τον πείθει πως ο μαθητής του αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία για να επανορθώσει. Ήδη, ο Αλί έχει πολύ καλές σχολικές επιδόσεις για τις οποίες έχει επιβραβευτεί με επίχρυσο στυλό από τον δάσκαλό του. Το παιδί είναι τρισευτυχισμένο που ανταμείβεται για τις προσπάθειές του. Γενικά, παρατηρώ πως το ιρανικό σύστημα διαπαιδαγώγησης βασίζεται στις αμοιβές και τις ποινές. Όποιος πετυχαίνει πρέπει να ανταμείβεται και όποιος δεν συμμορφώνεται πρέπει να τιμωρείται αυστηρά. Στο σχολείο που πηγαίνει η Ζόρο υπάρχουν κορίτσια που απολαμβάνουν το κολατσιό τους στον αύλειο χώρο του σχολείου και φοράνε ωραία παπούτσια.Τα κορίτσια αυθυποβάλλονται μέσα από την διαρκή επανάληψη φράσεων όπως, "θα είμαστε καλές μαθήτριες"! Δίνεται μεγάλη έμφαση στην ατομική υγιεινή των κοριτσιών.Τα μικρόβια καιροφυλακτούν παντού.Τα νύχια των ποδιών πρέπει να είναι καθαρά και τα χέρια πρέπει να απολυμαίνονται. Στο σχολείο είναι εμφανείς οι ανισότητες. Η Ζόρο πρέπει να αισθάνεται μειονεκτικά που δεν έχει τα δικά της παπούτσια. Ο αδερφός της γνωρίζει την συναισθηματική της κατάσταση και γι’ αυτό θέλει να την κάνει να νιώσει όμορφα. Της χαρίζει το επίχρυσο στυλό του* αλλά αυτή η προσφορά δεν είναι αρκετή για να ακυρώσει τις ενοχές που εξακολουθούν να υπάρχουν. Στο σπίτι οι υποχρεώσεις τρέχουν και ο πατέρας βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση και σκέφτεται τι να κάνει για να βγάλει λεφτά.Κάποιος Χουσείν του προμηθεύει εργαλεία κηπουρικής.Πατέρας και γιος αποφασίζουν να μεταβούν σε μια πλούσια συνοικία της Τεχεράνης για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ως κηπουροί.Χρησιμοποιούν ως μέσο μεταφοράς το ποδήλατο. Σε σύγχρονους αυτοκινητόδρομους, τους προσπερνούν τα αυτοκίνητα. Ο Αλί με τον πατέρα του φτάνουν σε μια συνοικία με σπίτια -επαύλεις. Δεν έχουν πάνω τους συστατική επιστολή, ούτε έχουν επίσημη πρόσκληση από κάποιον πλούσιο. Μόνοι τους θα πρέπει να ψάξουν. Αρχίζουν να χτυπάνε τα θυροτηλέφωνα και να αναζητούν εργασία. Πίσω από τις θωρακισμένες πόρτες όπου οι πλούσιοι προστατεύουν τις περιουσίες τους υπάρχουν αιμοβόρικα σκυλιά που τρομοκρατούν.Πατέρας και γιος είναι απογοητευμένοι από τις συνεχείς αρνήσεις που συναντούν και κάθονται να ξαποστάσουν σε απόσταση αναπνοής από μια βίλα.Πολύ συγκλονιστική είναι η στιγμή μέσα στην ταινία όπου αναπτύσσεται διάλογος μέσα απ' το θυροτηλέφωνο ανάμεσα στον Αλί και στον Αλιζέρα που κατοικεί στην βίλα.Ο Αλιζέρα είναι παιδί πλούσιων γονιών που τα έχει όλα εκτός από φίλους. Ο προνομιούχος Αλιζέρα, λοιπόν, φτάνει στο σημείο να εκλιπαρεί τον Αλί για να παίξουν μαζί. Ο Αλί, όμως, έχει άλλες ανάγκες. Χρειάζεται δουλειά και λεφτά.Δηλώνει αδυναμία για παιχνίδι και αποχωρεί. Ο μοναχικός Αλιζέρα, όμως, έχει πραγματική ανάγκη να μοιραστεί τις στιγμές του με κάποιον φίλο. Βγαίνει έξω στο δρόμο με τον παππού του και φωνάζει τον Αλί και τον πατέρα του. Ο παππούς ζητάει από τον πατέρα να ψεκάσει και να βάλει λίπασμα στις κερασιές και στις δαμασκηνιές. Στο μεταξύ, τα δύο παιδιά απολαμβάνουν το παιχνίδι. Όταν ο πατέρας τελειώνει τις κηπουρικές εργασίες αμείβεται από τον παππού γενναιόδωρα. Ενθουσιασμένος από αυτό το γεγονός λέει στον γιο του πως σκοπεύει να πάρει άδεια ενός μηνός από την εργασία του για να δουλέψει σε κηπουρικές εργασίες που του δίνουν πολύ περισσότερα από τις υπερωρίες που κάνει. Ονειρεύεται να νοικιάσει μεγαλύτερο σπίτι και να αγοράσει ψυγείο. Ο πατέρας με τον γιο αποχωρούν με το ποδήλατο. Την ευφορία των στιγμών την διαδέχεται ένα ατύχημα από μια απρόσμενη βλάβη των φρένων του ποδηλάτου. Ευτυχώς, ο πατέρας την γλιτώνει με έναν επίδεσμο στο κεφάλι.Ο Αλί φαίνεται να μην έχει πάθει κάτι σοβαρό.Ό,τι και αν ζει αυτό το παιδί δεν είναι αρκετό για να εξιλεωθεί. Οι ενοχές του δεν λένε να υποχωρήσουν.Μόνη του έγνοια είναι η αποκατάσταση της αδικίας στην αδερφή του. Μοναδική ευκαιρία του δίνεται με την συμμετοχή σε αγώνες ταχύτητας που διοργανώνονται ανάμεσα σε μαθητές πολλών σχολείων. Το έπαθλο για αυτόν που θα τερματίσει τρίτος είναι ένα ζευγάρι παπούτσια. Ο Αλί δεν επιλέγεται για την ομάδα των πέντε παιδιών που θα εκπροσωπήσουν το σχολείο του στους αγώνες. Επισκέπτεται άρον άρον τον γυμναστή για να τον παρακαλέσει να τον βάλει στους αγώνες. Ο γυμναστής είναι ανένδοτος αλλά η δίψα και το πάθος του Αλί τον λυγίζουν. Το παιδί υπόσχεται πως θα βάλει τα δυνατά του. Ο ανταγωνισμός είναι σκληρός και τα παιδιά που θα τρέξουν στην διαδρομή των πέντε χιλιομέτρων είναι πολλά. Οι πιθανότητες είναι μικρές, αλλά η επιθυμία για το έπαθλο των παπουτσιών είναι ακατανίκητη! Ο αγώνας ξεκινάει. Η διαδρομή είναι μαγευτική αλλά η σωματική δύναμη και οι ψυχικές αντοχές των μαθητών δοκιμάζονται.Ο Αλί τρέχει και προσπερνάει πολλούς συναγωνιστές του. Λίγο πριν από τον τερματισμό, κάποιο παιδί του βάζει τρικλοποδιά προκειμένου να του ανακόψει την πορεία.Ο Αλί , όμως, βρίσκει το σθένος να σηκωθεί και να καλύψει το χαμένο έδαφος.Μέσα στο μυαλό του έχει διαρκώς την εικόνα της αδερφής του και το χρέος που πρέπει να της ξεπληρώσει.Ο Αλί πετυχαίνει τον άθλο τερματίζοντας πρώτος. Ο γυμναστής του πανηγυρίζει σαν τρελός. Η νίκη είναι ανέλπιστη. Οι φωτογράφοι και οι κάμερες εστιάζουν αμέσως στον νικητή. Αυτός, παραδόξως, συνειδητοποιεί πως δεν κερδίζει την τρίτη θέση και είναι περίλυπος αφού για τον νικητή δεν προβλέπεται σαν έπαθλο ένα ζευγάρι παπούτσια.


Στο τέλος της ταινίας ο Αλί πετάει τα φθαρμένα παπούτσια του και βάζει τα πληγιασμένα πόδια του μέσα σε μια στέρνα με χρυσόψαρα!

Δεν ξέρω, αλλά η ταινία με καθήλωσε! Μου έδειξε πως η κινητήρια δύναμη της ζωής μας είναι οι ενοχές μας και κάθε μεγαλειώδη πράξη μπορεί να αποτελεί μια πράξη υπέρβασης αυτών των ενοχών.Επίσης, μου έδειξε πως καλύτερα είναι οι στόχοι των ανθρώπων να μην μπαίνουν ποτέ εκ των προτέρων αλλά πάντα εκ των υστέρων και αφού έχει προηγηθεί η δράση. Αυτό το τελευταίο ας μην το ξεχνάνε όσοι ασχολούνται με τον χώρο της Παιδείας…


*Απομονώνω την εικόνα όπου ο Αλί προσφέρει στην αδελφή του το επίχρυσο στυλό του. Η αδερφή του, που γνωρίζει πολύ καλά την οικονομική κατάσταση της οικογένειας, είναι διστακτική και τον ρωτάει αμέσως "Πού το βρήκες;". Ο Αλί αναγκάζεται να της εξηγήσει πως αποτελεί δώρο του δασκάλου ως επιβράβευση για την πρόοδο που παρουσιάζει στα μαθήματα. Μόνο τότε, και αφού είναι τόσο πειστική η εξήγηση, το κορίτσι δέχεται την προσφορά. Αυτή η τόσο αθώα σκηνή θα έπρεπε να γίνει αντικείμενο σχολιασμού και ανάλυσης στις συνάξεις των πολιτικών.Ίσως, τότε, να καταλαβαίναμε όλοι τι σημαίνει πραγματικά "πόθεν έσχες"!

Υ.Γ Βρήκα τις φωτογραφίες στο blog:
http://dyosmaraki.blogspot.com/2008/02/bacheha-ye-aseman.html

Δευτέρα, Απριλίου 05, 2010

ΛΙΓΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΣΟΦΙΑ

Από το Μπάνσκο επισκέφτηκα για ολιγόωρη παραμονή την Σόφια. Την είχα ξαναεπισκεφτεί το 1991.Εκεί βρέθηκα στις 30 Ιανουαρίου 2010. Στην διαδρομή μέχρι την πόλη της Σόφιας διαπίστωσα πως οι Βούλγαροι οδηγοί ήταν πειθαρχημένοι και τηρούσαν τα προβλεπόμενα όρια ταχύτητας. Αρκετά συχνά έβλεπα παρκαρισμένα περιπολικά στην άκρη του δρόμου. Μπορεί η επιτήρηση με την αλλαγή του καθεστώτος να έγινε κάπως πιο χαλαρή αλλά νομίζω πως ψυχικώς οι Βούλγαροι εξακολουθούνε να ζούνε με τον φόβο. Έπειτα, με τέτοιους χαμηλούς μισθούς που παίρνουν κάθε πρόστιμο για παράβαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας θα ήταν καταστροφικό και θα επιβάρυνε αρκετά τον οικογενειακό τους προϋπολογισμό. Στο δρόμο είδα στραπατσαρισμένα αυτοκίνητα ως εκθέματα-φόβητρα για όλους τους επιπόλαιους οδηγούς. Στην Σόφια είδα λιγότερους(ελάχιστους) ζητιάνους από το 1991.Τότε θυμάμαι πως οι κοπέλες πολιορκούσαν τα ξενοδοχεία για να προσφέρουν στους τουρίστες λίγες στιγμές απόλαυσης επ’αμοιβή. Αυτό το φαινόμενο νομίζω πως έχει εκλείψει. Σίγουρα έχει γίνει πιο οργανωμένο και όχι τόσο εμφανές όπως τότε. Κατά τα άλλα είχε πολύ κρύο και το χιόνι ,την ημέρα που την επισκέφτηκα, έλιωνε σιγά σιγά. Την προηγούμενη εβδομάδα το θερμόμετρο έδειχνε μέχρι και 20 βαθμούς κάτω από το μηδέν. Όπως μας πληροφόρησε ο ξεναγός, αδέσποτα και πεινασμένα σκυλιά είχαν κατασπαράξει ελάφια και ζαρκάδια στον ζωολογικό κήπο της Σόφιας. Για τα 2 εκατομμύρια που διαβιούν στην Σόφια αντιστοιχούν πολλά τετραγωνικά πρασίνου. Αριστερά και δεξιά των δρόμων υπάρχουν αγριοκαστανιές. Νομίζω πως η Σόφια θα ήταν ωραιότερη την Άνοιξη.



(Στην πρώτη φωτογραφία έξοδος νοσοκομείου και στην δεύτερη, μπλόκο της αστυνομίας που ελέγχει τα αυτοκίνητα)


(Έξω από το πολυκατάστημα ένα νεαρό παιδί προσπαθεί να μοιράσει διαφημιστικά φυλλάδια. Λέω "προσπαθεί" γιατί οι Βούλγαροι είναι πάρα πολύ διστακτικοί. Όση ώρα ήμουν και τον παρατηρούσα δεν είχε δώσει ούτε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο!)
(Και στην γειτονική μας χώρα έχει κληρώσεις αυτοκινήτων!)

(Σάββατο μεσημεράκι και ο κόσμος ήταν πολύς στο πολυκατάστημα.Στον τελευταίο όροφο ανέβαινε κάποιος που πεινούσε. Ποικιλία φαγητού και γεύσεων)

(Μικροπωλητές πουλούν, κυρίως, αντικείμενα αντίκες. Ξεροσταλιάζουν μέσα στο κρύο και αν κρίνω από την προσέλευση του κόσμου, μάλλον, τα κέρδη τους είναι πενιχρά. Εκεί αγόρασα και μια κούκλα Μπαμπούσκα γύρω στα 14 ευρώ. Η κοπέλα που μου την πούλησε αναρωτιόταν γιατί δεν βλέπει τόσο συχνά Έλληνες τουρίστες.)
(Θυμάμαι έναν άστεγο στην θεσσαλονίκη να προσπαθούν να τον βάλουν στο ασθενοφόρο και να τον μεταφέρουν σε ένα πιο ασφαλές μέρος. Ο άστεγος αντιδρούσε σθεναρά σε αυτήν την προοπτική και δεν ξέρω κατά πόσο είναι συνειδητή η απόφαση κάποιων μοναχικών ανθρώπων να απορρίπτουν κάποιες καλύτερες συνθήκες διαβίωσης που τους προτείνονται. Στην φωτογραφία κάποιος απ' αυτούς τους απόκληρους της ζωής που κοιμάται -αν έχει πεθάνει θα το αντιληφθούμε πάρα πολύ αργά!!!- σε ένα παγκάκι. Μια εικόνα συνηθισμένη σε ευημερούσες κοινωνίες που μοιάζουν να επιστρέφουν ξανά στο σημείο μηδέν του πολιτισμού)
(Ποδηλατόδρομος στην Σόφια.Μόλις υποχωρήσουν οι χαμηλές θερμοκρασίες οι Βούλγαροι θα μετακινούνται με τα ποδήλατά τους.Γλιτώνουν τις δαπάνες του αυτοκινήτου, ασκούνται και μειώνουν την ατομοσφαιρική ρύπανση. Πάντως, είναι ήττα να προσπαθούμε διαρκώς να αναζητούμε οφέλη για να πείσουμε κάποιον να αφήσει για λίγο το αυτοκίνητο του και να κινηθεί με άλλα μέσα συγκοινωνίας)
(Στο βάθος κάποιοι Βούλγαροι συνωστίζονται για να γεμίσουν τα μπουκάλια τους με νερό που έρχεται κατευθείαν από βουνίσιες πηγές)
(Γειά σου, αγαπητέ Πούσκιν)

Στον ποιητή

Μην εκτιμάς του κόσμου την αγάπη, ποιητή!
Εκστατικών εγκωμίων ο θόρυβος αμέσως θα περάσει.
Θ’ ακούς την κρίση του ανόητου, το γέλασμα του πλήθους απαθές,
Όμως εσύ να μείνεις ήρεμος, και ο Θεός θα σε φυλάξει.

Να ζεις μοναχικός σαν βασιλιάς. Βάστα το δρόμο τον ελεύθερο,
Εκεί που σε τραβά το δημιουργικό σου πνεύμα.
Και τελειοποιώντας τους καρπούς των σκέψεων ενδόμυχων,
Να μη ζητάς ανταμοιβή για το πολύτιμό σου έργο.

Ο ίδιος είσαι ο ανώτατος κριτής και της αλήθειας ο επιτετραμμένος.
Μπορείς να εκτιμάς πιό δίκαια απ’ όλους το δικό σου έργο.
Εις ’ευχαριστημένος άραγε, φίλε μου καλλιτέχνη αυστηρέ;

Είσαι! Τότε ας βρίζει το έργο σου ο όχλος μανιασμένος,
Ας ιεροσυλεί πάνω στον ιερόν σου , ας νοθεύει
Και με παιδιάστικη του ζωηράδα το θρόνο σου ας ταλαντεύει.




(Μέσα συγκοινωνίας στην πόλη της Σόφιας)



ΤΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΜΗΝΥΜΑ



(Όταν οι οπαδοί έχουν πάθος ενσωματώνουν τους παίκτες μιας ομάδας, ακόμη και αν αυτοί οι παίκτες προέρχονται από άλλες χώρες με διαφορετική κουλτούρα.Το πάθος ενώνει τους ξένους σε ένα ενιαίο σύνολο! Εδώ οι ξένοι παίκτες και οι οπαδοί του Άρη έχουν γίνει ένα κουβάρι και γιορτάζουν τα επινίκια από την σπουδαία πρόκριση εις βάρος της Καβάλας ανήμερα της 25ης Μαρτίου- Παρεμπιπτόντως, φέτος ο Αρης γιορτάζει τα 96 χρόνια ιστορίας).


Για τους Αρειανούς η Ανάσταση θα καθυστερήσει λίγο ακόμη. Εκτός απροόπτου ο Άρης θα αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό στον τελικό κυπέλλου Ελλάδας στο Ολυμπιακό Στάδιο, στις 24 Απριλίου. Το αναστάσιμο μήνυμα για τους Αρειανούς θα έρθει όταν επιστρέψουν με την κούπα. Για πολλές δεκαετίες ο Άρης έχει στερηθεί ενός τίτλου. Φέτος είναι μοναδική ευκαιρία να πάρει σάρκα και οστά το όνειρο δεκάδων χιλιάδων Αρειανών. Ο Άρης διαθέτει έναν σοβαρό προπονητή που δήλωσε προσφάτως πως "Το κύπελλο δεν το χάνει". Αυτή η δήλωση είναι απείρως καλύτερη από το νερόβραστο "Θα κερδίσουμε το κύπελλο". Η μεν πρώτη λέει με κάθε επισημότητα πως οι παίκτες του Άρη θα παλαίψουν και θα αφήσουν τα κοκαλάκια τους στο γήπεδο. Η δεύτερη ενέχει την αλαζονεία κάποιου που προεξοφλεί πως η κούπα θα έρθει στην πόλη με τον Πύργο τον Λευκό, παραδοσιακό τόπο όπου πανηγυρίζονται όλες οι μεγάλες επιτυχίες των ομάδων της πόλης.


Παρασκευή, Απριλίου 02, 2010

ΧΟΥΑΝ ΜΙΡΟ (2)

(Από την έκθεση για τον Μιρό στο Ινστιτούτο θερβάντες στην Αθήνα)

Στην πάλη με τα στοιχεία της Φύσης, την φωτιά, τον αέρα, το νερό, υπήρξε μαχητικός δημιουργός που σεβάστηκε όσο κανείς άλλος τους φυσικούς ρυθμούς της ζωής.Ο ανθρωπισμός του δεν τον εμπόδιζε να αντιπαθεί τους γραφειοκράτες που τους θεωρούσε ανάχωμα στην προσπάθεια του ανθρώπου να παραμείνει άνθρωπος. Για τον Χουάν Μιρό "ο άνθρωπος να παραμένει άνθρωπος" αποτελούσε το ύψιστο καθήκον. Τους γείτονες τους θεωρούσε ενοχλητικούς και γιʼ αυτό επιθυμούσε οι τόποι δημιουργίας να είναι ησυχαστήρια και καταφύγια από την «τραγωδία που τον περιτριγύριζε».Το καλλιτεχνικό του εργαστήριο ήταν άβατο ακόμη και για τα αγαπημένα του πρόσωπα. Μια φορά καταγράφεται η επίσκεψη ενός εγγονού του που άλλαξε την θέση ενός μολυβιού και ο Μιρό χωρίς να χάσει χρόνο το επανατοποθέτησε στην αρχική του θέση (Γιούλη Επτακοίλη, εφημ.Καθημερινή).Εκεί στο εργαστήριο δούλευε απερίσπαστος. Η διατροφή του ήταν λιτή και η ζωή του σχεδόν ασκητική.

Ήταν μονογαμικός σε αντίθεση με τον πολυγαμικό Πικάσο που δεν έχανε ευκαιρία να τον πειράζει γι' αυτήν του τη στάση. Ο Νταλί τον αποκαλούσε χωριάτη. Αυτός ο χωριάτης είχε μια τρομακτική παραγωγή πρωτότυπης εργασίας -υπολογίζεται πάνω από 100.000 έργα. Ο Μιρό ξεκινούσε την εργασία του νωρίς το πρωί και το απόγευμα έβλεπε αυτά που έκανε. Τον ενδιέφερε να είναι σε καλή κατάσταση η υγεία του και αδιαφορούσε προκλητικά για την συσσώρευση χρημάτων και φήμης. Η πορεία του ήταν μια πορεία προς την ανωνυμία. Τον δελέαζε η τοιχογραφία γιατί «αυτή απαιτούσε ανωνυμία». Ο Μιρό πίστευε πως οι πράξεις ενός ανθρώπου που διαθέτει Πρόσωπο είναι πράξεις οικουμενικές. Αυτός λοιπόν ο πολυτάλαντος και βραβευμένος ζωγράφος ήθελε να περνάει απαρατήρητος και μη αναγνωρίσιμος. Κάποια φορά ,χαρακτηριστικά, πήγε να του πάρει συνέντευξη ένας δημοσιογράφος που δεν τον ήξερε ούτε κατʼ όψιν. Ο Μιρό επωφελήθηκε της άγνοιας του δημοσιογράφου και τον παραπλάνησε αφού του συστήθηκε ως «ο κηπουρός του Μιρό». Η ενασχόλησή του με την τέχνη ήταν μια αγροτική εργασία και τα έργα του ήταν σπόροι που έψαχναν γόνιμο έδαφος για να φυτρώσουν και να καρπίσουν. Ο ίδιος δεν αποδεχόταν πως ανήκε στους καλλιτέχνες της αφηρημένης ζωγραφικής. Περισσότερο θεωρούσε τον εαυτό του δημιουργό παραστατικής ζωγραφικής. Κατά την διάρκεια του βίου του αντιλαμβανόταν πολύ καλά την τρομερή εξέλιξη που είχε η ζωγραφική του. Απέφευγε να παραφορτώνει με λεπτομέρειες τα έργα του και αυτό γιατί πίστευε πως η ανάδειξη των λεπτομερειών γίνεται πάντα σε βάρος της φαντασίας. Η οριστική αποτύπωση της μορφής ήταν αποτέλεσμα ενός μακροχρόνιου προβληματισμού, ένας ιδανικός συνδυασμός στοχασμού και αυθόρμητης δημιουργικής παρόρμησης πάνω στα προσχέδια των έργων του.

Το μνημειώδες έργο του υπήρξε «ένα ποίημα που ο Μιρό ως ζωγράφος το μελοποίησε». Θέλησε να πει τα περισσότερα με τα λιγότερα λόγια, να καταγράψει τις υψηλότερες εντάσεις με τα πιο λιτά μέσα, να απεικονίσει τον τεράστιο κόσμο μας με τον μικρότερο αριθμό χρωμάτων και σχημάτων. Έλεγε πως «η σιωπή είναι η απόρριψη του θορύβου». Κουρνιασμένος σε αυτήν την σιωπή αναζητούσε και συγκινούνταν από «το απρόβλεπτο που προκαλεί σοκ».Του άρεσε να παρακολουθεί καβγάδες δίχως να συμμετέχει ποτέ σε αυτούς. Ίσως διαισθανόταν πως οι καβγάδες ως διαταραχές του θυμικού, ως στιγμιαίες εκρήξεις πάθους επέφεραν στον ψυχισμό των ανθρώπων την ισορροπία που αυτός κατακτούσε μέσα από το ολοκληρωτικό δόσιμο στην τέχνη. Για τον Μιρό δεν ίσχυε πως δύο και δύο κάνουν τέσσερα. Μια τέτοια λογιστική καρδιά δεν θα μπορούσε να χτυπάει στα εσώψυχα του ζωγράφου. Έλεγε πως « μπορείς να βλέπεις έναν πίνακα επί μια εβδομάδα και να μην τον θυμάσαι και να βλέπεις έναν πίνακα για μια στιγμή και να τον θυμάσαι για όλη σου την ζωή». Του άρεσε να ζωγραφίζει και να μεταμορφώνει μεγάλες επιφάνειες έξω στην φύση ακόμη και αν ήξερε πως αυτή η εργασία του κινδυνεύει να χαθεί από την επέλαση των στοιχείων της φύσης. Αυτό ακριβώς το πείσμα και η μαχητικότητα ενάντια στην ματαιότητα που συνοδεύει όλες τις δημιουργικές πράξεις είναι αυτό που θα λέγαμε χαρμόσυνο πένθος. Να ξέρεις πως όλα πεθαίνουν αλλά εσύ να πασχίζεις να τους αποδώσεις την μέγιστη παράταση ζωής…

Καλή ανάσταση σε όλους!


Υ.Γ. Στην έκθεση προβάλλεται και ένα ντοκιμαντέρ για τον Μιρό σε μετάφραση της Κατερίνας Σπάθη.

Πέμπτη, Απριλίου 01, 2010

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ


Μια ηλικιωμένη κυρία κατηφορίζει την οδό Σούτσου. Μερικά περιστέρια προσγειώνονται μπροστά της και την ξαφνιάζουν ευχάριστα. Κοντοστέκεται, τα παρατηρεί και με ένα δικό της τρόπο που δείχνει να συμπάσχει λέει, «αχ, ψυχούλες μου τα φτερά σας έγιναν μαύρα από το καυσαέριο». Παρακάτω, στην πλατεία Μαβίλη, μια κυρία που πίνει τον καφέ της διαπληκτίζεται με έναν ζητιάνο που πιεστικά της ζητάει λεφτά. Η κυρία, μάλλον, αντιλαμβάνεται το «μακρύ χέρι» του ζητιάνου και σηκώνεται οργισμένη να καταγγείλει την απόπειρα κλοπής γιατί «αυτό που δεν δίνω με το καλό αυτός θέλει να μου το πάρει με το ζόρι». Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού συνδράμει και διαολοστέλνει τον ζητιάνο που φαίνεται χαμηλής νοημοσύνης. Του λέει «πάρε δρόμο από εδώ κλέφτη του κερατά». Ο ζητιάνος τον κοιτάει σαν παλιός γνώριμος και τον απειλεί πως θα ξαναπεράσει. Οι παλιοί λογαριασμοί έχουν μέλλον!

Στο μουσείο Κυκλαδικής τέχνης ο Έρωτας είναι «κάλλιστος, εύχαρις, αήττητος, λυσιμελής, πανδαμάτωρ, πυρίδρομος, τοξαλκής, γλυκίπικρος, μυθοπλόκος».
Στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου δωδεκάχρονα παιδιά στήνουν καρτέρι στα τρενάκια που περιφέρουν τους τουρίστες στον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης. Τα τρενάκια πηγαίνουν με μικρή ταχύτητα και τα παιδιά ορμούν λαθρεπιβάτες σε αυτές τις μικρές βόλτες. Στην συνέχεια, με κίνδυνο να χτυπήσουν, πηδούν σβέλτα και περιμένουν το επόμενο τρενάκι. Στο μεσοδιάστημα, παρακολουθούν τις τεχνικές ζωγραφικής από πλανόδιους ζωγράφους στον πεζόδρομο. Τα μικρά παιδιά που χάνουν και κερδίζουν τον ελεύθερο χρόνο τους, αναζητώντας την περιπέτεια και την γλυκιά αλητεία, είναι μια από τις ωραιότερες εικόνες που συναντώ στην Αθήνα.
Στο Μουσείο της Ακρόπολης το μηχάνημα ανίχνευσης μετάλλων χτυπάει δαιμονισμένα. Οι επισκέψεις στο Μουσείο σπάνε κάθε ρεκόρ! Μία γυναίκα που ανήκει στο προσωπικό ασφαλείας περιεργάζεται ένα μικρό μαχαιράκι κουζίνας από μια κυρία. Ο πατέρας ενός παιδιού προεφηβικής ηλικίας περιφέρεται μαζί με την γυναίκα και το παιδί του μέσα στο Μουσείο. Ξαφνικά, μέσα στην πληθώρα των εκθεμάτων, παρατηρεί ένα σπυράκι στο μέτωπο του γιου του και αρχίζει μαθήματα αισθητικής. Απευθύνεται στον γιο του και του λέει, «έχεις ένα γκαβλόσπυρο στο μέτωπο. Τα σπυράκια με πύων δεν είναι ωραία!». Ο πατέρας το φωνάζει δυνατά και όσοι γνωρίζουν ελληνικά καταλαβαίνουν! Φαίνεται πως ανήκει κι αυτός σε εκείνη την κατηγορία των πατεράδων που απαιτούν καθαρές επιδερμίδες και προσκαλούν τα παιδιά τους σε μπουρδελότσαρκες για εκτόνωση και κατευνασμό των ορμών. Ο τόνος της φωνής του είναι ελαφρώς περιπαικτικός. Η γυναίκα βλέποντας αυτήν την έλλειψη διακριτικότητας και τακτ θυμώνει και τον παρατηρεί.
Μια έφηβη κοπέλα είναι συνοδός τριών παιδιών. Το μικρότερο από αυτά τα παιδιά παραφέρεται μέσα στο χώρο του Μουσείου και το κορίτσι το απειλεί πως «το βράδυ δεν έχει πορτοκαλάδα ούτε και παιχνίδι στον υπολογιστή»- οι απειλές υπήρξαν ανέκαθεν το ισχυρότερο παιδαγωγικό μέσο για την τροποποίηση μιας ανεπιθύμητης συμπεριφοράς! Στην έξοδο του Μουσείου ένας υπεύθυνος ασφαλείας ρωτάει τον συνάδελφο του «μήπως ξέρεις ποιός με αλλάζει;». Ένας ταξιτζής δηλώνει πως θέλει να φύγει από την Αθήνα αλλά τον δεσμεύουν η εργασία και η οικογένειά του. Η «Αθήνα είναι όμορφη για τους νέους που αναζητούν την έντονη ζωή και την ανωνυμία». Στο μετρό στο Μοναστηράκι νέοι άνθρωποι αργοπεθαίνουν από τα ναρκωτικά σε δημόσια θέα.
Γκρουπ τουριστών ξαποσταίνουν στην Ακρόπολη και η πινακίδα στον βράχο του Αρείου Πάγου προειδοποιεί για την ολισθηρότητα του εδάφους. Φαίνεται πως η Δικαιοσύνη στις ανθρώπινες κοινωνίες γλιστράει και ξεγλιστράει διαρκώς…