Τετάρτη, Ιουνίου 30, 2010

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΡΜΙΤΖΟΓΛΟΥ-ΖΩΓΡΑΦΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ(1)




Οι περισσότεροι από εμάς τους εκπαιδευτικούς γνωρίζουν πολύ καλά την ευθύνη που αναλαμβάνουν αυτοί που ασκούν καθήκοντα διευθυντή στα σχολεία της ελληνικής επικράτειας. Η ευθύνη αυτή πολλαπλασιάζεται όταν κάποιος κατέχει διευθυντική θέση στο Ζωγράφειο Λύκειο Κωνσταντινούπολης. Την περασμένη Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010, ομάδα εκπαιδευτικών από τη Θεσσαλονίκη επισκεφτήκαμε την Κωνσταντινούπολη και το Ζωγράφειο Λύκειο. Εκεί μας υποδέχτηκε ο φιλόξενος διευθυντής του, Γιάννης Δερμιτζόγλου. Περισσότερο ακούσαμε τον μεστό και ουσιώδη λόγο του και λιγότερο του μιλήσαμε. Μας συγκίνησε και τον συγκινήσαμε. Δεν ήμασταν απλοί επισκέπτες του Λυκείου αλλά εκπαιδευτικοί που μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες και προβληματισμούς. Με την άδεια του θα αναρτήσω στο blog αυτά που μας είπε για την ιστορία και το μέλλον του Ζωγράφειου Λυκείου.Το βίντεο θα παρουσιαστεί σε τέσσερις συνέχειες και κάθε μία από αυτές τις συνέχειες θα συνοδεύεται από προσωπικές μου σκέψεις. Παρακάτω θα διαβάσετε την ομιλία της Μαριάννας Κορομηλά με αφορμή τα 116 χρόνια από την ίδρυση και λειτουργία του Ζωγράφειου Λυκείου (21 Νοεμβρίου 2009).Την ομιλία την βρήκα στην ιστοσελίδα "anatoli" :


Παναγιότατε, Σεβασμιότατοι αρχιερείς και μέλη της Πατριαρχικής Αυλής, Σεβασμιότατε επίσκοπε της Λουθηρανικής Εκκλησίας της Γερμανίας.
Αξιότιμα μέλη της Εφορευτικής Επιτροπής της Παναγίας και μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας. Αγαπητέ Γιάννη Δερμιτζόγλου, διευθυντή του Ζωγραφείου. Αγαπητοί Ζωγραφειώτες, που δεν ξεχνάτε το σχολειό σας. Αγαπητοί Πολίτες, που με την ύπαρξή σας δίνετε νόημα στη ζώσα παράδοση αυτής της μοναδικής πόλης.
Αξιότιμα μέλη της Οecumenica.


Αγαπητοί φίλοι,
Αυτή η ημέρα είναι όντως λαμπρή, λαμπρότατη. Ακόμα και οι καιρικές συνθήκες μας ευνόησαν. Και είμαι σίγουρη ότι ο άρχοντας Δημήτριος Μουρούζης (κτήτωρ, κατά κάποιο τρόπο, της περατικής Παναγίας ή τουλάχιστον μεσολαβητής για την άδεια της ανέγερσής της), θα ένιωθε πραγματική αγαλλίαση, παρακολουθώντας τα σημερινά θυρανοίξια.
Πέρασαν 205 χρόνια από τα πρώτα θυρανοίξια. Αρχές του προπερασμένου αιώνα. Η πολίτικη Ρωμιοσύνη εγκατέλειπε σιγά-σιγά τον, περίκλειστο στα μεσαιωνικά του τείχη, Γαλατά και το πυκνοκατοικημένο και ασφυκτικό Φανάρι, για να εγκατασταθεί στην πλαγιά αυτού του λόφου. Έτσι, γύρω από τις πρεσβείες των μεγάλων δυνάμεων εκείνης της εποχής, δημιουργείται μία ακόμα ρωμαίικη Κοινότητα και μία νέα Ενορία της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως: αυτή των Εισοδίων της Παναγίας του Σταυροδρομίου ή Παναγίας του Πέραν.
Εδώ θα αναπνεύσει η Ρωμιοσύνη ευρωπαϊκό αέρα. Εδώ θα έρθει σε επαφή με τα σύγχρονα ρεύματα του 19ου αιώνα, τις ιδέες του Διαφωτισμού, την ανοδική πορεία της αστικής τάξης και την κυρίαρχη γαλλική ιδεολογία. Εδώ θα συνειδητοποιήσει την ανάγκη εκσυγχρο-νισμού της οικονομίας και εξορθολογισμού της παραδοσιακής επιχειρηματικής δραστηριότητας. Εδώ θα κατοικήσει σε πολυκατοι-κίες, θα ιδρύσει δεκάδες τυπογραφεία, βιβλιοπωλεία, εφημερίδες, περιοδικά, θέατρα, συλλόγους, καθώς και το πρώτο μεγάλο Παρθεναγωγείο για τις νεαρές δεσποινίδες της εξευρωπαϊσμένης αστικής τάξης. Και εντέλει εδώ –στο ευρωπαϊκότερο τμήμα της ευρωπαϊκής Κωνσταντινούπολης–, το προοδευτικότερο τμήμα της Ρωμιοσύνης θα υιοθετήσει τις αντιλήψεις του κοσμοπολιτισμού οι οποίες επικάλυψαν τους κώδικες του παραδοσιακού βίου.

Η Παναγία του Πέραν βρίσκεται στο μεταίχμιο αυτών των εξελίξεων. Ο αριστοκρατικός της χαρακτήρας ανήκει στην παλαιά Ρωμιοσύνη, την Οθωμανική. Οι νεότερες επεμβάσεις και προσθήκες, τόσο οι κτηριολογικές όσο και οι διακοσμητικές, αντανακλούν τον προοδευ-τισμό και τις κυρίαρχες αντιλήψεις του κοσμοπολίτικου Πέραν του 1900.
Ογδόντα τόσα χρόνια μετά την ίδρυση της Παναγίας –που αποτέλεσε τον πνεύμονα της περατικής Ρωμιοσύνης–, ο πεφωτισμένος μεγαλοεπιχει-ρηματίας Χρηστάκης Ζωγράφος πήρε την απόφαση να ιδρύσει ένα νέο, πρωτοποριακό σχολείο το οποίο θα καλύψει τις εκπαιδευτικές ανάγκες της ρωμαίικης παιδείας. Η εκπαίδευση έπρεπε να στραφεί προς τις θετικές σπουδές.
Έτσι, το 1893, άνοιξε τις πύλες του το Ζωγράφειο. Ένα μοναδικό, λόγω της κατεύθυνσής του και της οργάνωσής του, ενοριακό σχολείο, συνδεδεμένο με την Παναγία του Πέραν, την αφιερωμένη στα Εισόδια, δηλαδή στην κατεξοχήν εορτή του μαθητικού κόσμου, καθώς και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. (Η παράδοση που συνδέει τα Εισόδια της Θεοτόκου με την είσοδο των παιδιών στον κόσμο της οργανωμένης παιδείας, ανάγεται στα βυζαντινά χρόνια).
Χαρά μεγάλη θα έχει σήμερα, λοιπόν, και ο Χρηστάκης Ζωγράφος που βλέπει όλους εμάς να εορτάζουμε τα 116 χρόνια του Ζωγραφείου, συντροφιά με τους συγγενείς του αρχιτέκτονα Περικλή Φωτιάδη και τους αποφοίτους του Ζωγραφείου, το σημερινό εκπαιδευτικό προσωπικό, τους μαθητές και τις μαθήτριες, τον παλαιό διευθυντή Δημήτρη Φραγκόπουλο και τον νέο διευθυντή Γιάννη Δεμιρτζόγλου.
Μαζί με τον Χρηστάκη εφέντη, αγάλλεται και η γενέτειρά του, η ιστορική Βόρεια Ήπειρος, καθώς και ο Ανατολικός Πόντος, η πατρίδα των Μουρούζηδων. Αλλά και ολόκληρος ο οικουμενικός Ελληνισμός, αυτή η τόσο ανθεκτική και αειφόρος Ρωμιοσύνη.
Εμείς, οι Ελλαδίτες και Ελλαδικοί, είμαστε τα απολωλότα πρόβατα της Ρωμιοσύνης. Χωμένοι στο επαρχιακό καβούκι μας, αφήσαμε τους μηχανισμούς της λήθης και της άρχουσας εθνοκεντρικής ιδεολογίας να μας απομακρύνουν από το πνευματικό κέντρο της Οικουμενικής Ορθοδοξίας. Να μας στερήσουν τη συλλογική συνείδηση και μνήμη. Να μας κάνουν να ξεχάσουμε την ύπαρξη της Κωνσταντινούπολης. Να απολέσουμε το προνόμιο των ανοιχτών οριζόντων.


Παναγιότατε,
Η δική μου γενιά, η πρώτη μεταπολεμική - μετεμφυλιακή γενιά της Ελλάδας, μεγάλωσε μέσα στην άγνοια. Μία σειρά από παρεξηγημένες έννοιες, αλλοιωμένες μνήμες, ιδεολογικές διαστρεβλώσεις, κακοχωνε-μένες αντιλήψεις και λαθεμένες πολιτικές επιλογές είχε ως αποτέλεσμα να μεγαλώνουμε στο σκοτάδι.
Ύστερα από τόσα χρόνια, ακόμα θυμάμαι την έκπληξη που αισθάνθηκα όταν άκουσα ότι απεβίωσε ο μακαριστός Αθηναγόρας. Ήμουν 22 χρονών. Σπούδαζα Βυζαντινή Ιστορία. Μελετούσα τον Θεοδοσιανό Κώδικα. Γνώριζα την τοπογραφία της βυζαντινής και της οθωμανικής Κωνσταντινουπόλεως πέτρα-πέτρα. Κανείς όμως δεν μου είχε πει ότι η Πόλη υπήρχε ακόμα. Νόμιζα ότι ήταν ένας απέραντος αρχαιολογικός χώρος. Ένα κομμάτι του παρελθόντος, όπως η Έφεσος ή η Νικόπολις.
Τα νέα για την κοίμηση του Αθηναγόρα ήταν σαν να μου έλεγε κάποιος ότι πέθανε ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος ή ο Ιβάν ο Τρομερός. Δεν φανταζόμουν ότι ζούσε το Φανάρι. Δεν είχα ποτέ ακούσει ότι λειτουργούσαν 80 ορθόδοξες εκκλησίες στην Πόλη και 62 σχολεία, ότι υπήρχαν τόσες κοινότητες, τόσες δραστηριότητες, τόση ζωντάνια. Κι όταν ήρθα πρώτη φορά στην Πόλη, για να περπατήσω τον εκτεταμένο αρχαιολογικό χώρο, που γνώριζα απ’ έξω κι ανακατωτά, νόμιζα ότι έσκιζα μία γκραβούρα και ότι προχωρούσα στην απρόσμενη τρίτη διάσταση: την διάσταση της συγκλονιστικής πραγματικότητας, που μου είχαν επιμελώς αποκρύψει.
Τα έγραψα αυτά σε ένα πρόσφατο βιβλίο μου, ένα είδος αυτοβιογραφίας (ας πούμε), που τιτλοφορείται η Μαρία των Μογγόλων. Επιτρέψτε μου να σας διαβάσω την παράγραφο που αναφέρεται στην ωραιότερη έκπληξη της ζωής μου, την πρώτη επίσκεψή μου στην Πόλη (το 1977).
«Ψηλαφώ τα σημάδια εκείνης της μεθυστικής εμπειρίας και αθλούμαι στη μνήμη. Δεν θέλω να σβηστεί από το μυαλό μου η κατάσταση της περισπούδαστης αμάθειας και της υπεροπτικής μνημειολατρείας στην οποία βρισκόμουνα πριν πατήσω το πόδι μου στην Πόλη. Ούτε και θέλω να συγχωρήσω κανέναν από τους υπαίτιους της σχιζοφρενικής μας κουλτούρας, όλους εκείνους που μας απέκοψαν από τη μήτρα της Πόλης και μας άφησαν να κολυμπάμε στο απόλυτο κενό. Εξακολουθώ να αναρωτιέμαι τι καινό βάλαμε στη θέση του κενού. Με τι αντι-καταστήσαμε τους αδειασμένους χάρτες. Τι ποσότητες αποβλήτων αφομοιώσαμε για να ξεχάσουμε τη γεύση του ροδάκινου από τους κήπους της Εδέμ.»
Ύστερα από μερικά χρόνια –όταν πια είχα γνωρίσει αρκετά καλά τη ζώσα Πόλη–, αποφάσισα να μοιραστώ αυτή την εμπειρία ζωής με τους φίλους μου. Κανείς δεν είχε καλύψει την απόσταση, για να κάνει το ευεργετικό ταξίδι της επιστροφής. Το δεκαπενθήμερο εκείνο ταξίδι, Μάιος του 1985, με τις απανωτές εκπλήξεις και τις απανωτές συγκινήσεις, τις εκρήξεις θυμού των φίλων, καθώς διαπίστωναν τη βαθιά άγνοια της γενιάς μας, έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη όλων. Το πρόβλημά μας ήταν με ποιόν τρόπο να διαχειριστούμε τη διαδικασία της αυτογνωσίας, τα προνόμια που μας προσέφερε η επαφή με την Πόλη, την ανάκτηση της χαμένης συλλογικής συνείδησης και μνήμης.
Έτσι, προέκυψε η Πολιτιστική Εταιρεία Πανόραμα. Δεν θα προχωρήσω σε αναλύσεις και απολογισμό. Όλοι οι συνδαιτυμόνες έχουν ένα κείμενο που μοιράσαμε στα τραπέζια, με το ιστορικό του Πανοράματος και το έργο του Αρχείου, για να αποφύγουμε τα πολλά λόγια.
Τα εγκαίνια του Πανοράματος έγιναν τον Νοέμβριο του 1985. Βαδίζου-με πια στο 25ο έτος μας. Στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων μας είναι πάντα η Κωνσταντινούπολη και το Φανάρι. Πέρα από όλα τα άλλα, προσπαθούμε να βρισκόμαστε εδώ όσο πιο συχνά γίνεται. Συνεορτάσαμε την εκατονταετία του Ζωγραφείου το 1993. Είμαστε εδώ στις 20 Νοεμβρίου του 2003, παραμονή των Εισοδίων, όταν έγινε η επίθεση εναντίον του Βρετανικού Προξενείου. Δονήθηκε το Πέραν, υπέστη ζημιές ο ναός της Παναγίας και σφίχτηκε η καρδιά όλων. Εκείνη τη χρονιά Παναγιότατε, τελέσατε τη Λειτουργία στην περατική Αγία Τριάδα, μέσα στα συντρίμμια και τον φόβο. Αλλά για άλλη μία φορά, η φωτεινή προσωπικότητά Σας, η αποφασιστικότητα και η πίστη Σας, θέρμανε τις καρδιές μας. Καθώς Σας βλέπαμε, παίρναμε δύναμη από τη δύναμή Σας. Για άλλη μία φορά, συνειδητοποιούσαμε τι σημαίνει για εμάς η Πόλη. Και πόσο αναγκαίο είναι να μοιραστούμε με τους άλλους αυτή τη μοναδική εμπειρία.
Έτσι, όταν πια αποφασίσαμε να εκμεταλλευτούμε την ψηφιακή τεχνολογία και να δημιουργήσουμε μία Βάση Δεδομένων στην οποία θα αποθησαυρίσουμε την εικοσιπενταετή μας περιουσία, για να γίνει προσιτή σε όλους, το υλικό για την Πόλη κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του ψηφιοποιημένου Αρχείου του Πανοράματος. Από το Αρχείο μας, Παναγιότατε, προκύπτει ότι μέχρι στιγμής, στα δεκαοκτώ χρόνια της Πατριαρχίας Σας, 52 εκκλησίες της Πόλης έχουν ανακαινισθεί. Η Παναγίας του Πέραν είναι η 53η. Και είναι μεγάλη χαρά, που μια ομάδα του Πανοράματος, παραβρέθηκε σήμερα στα νέα θυρανοίξια.
Εσείς είστε ο εμπνευστής της Οecumenica, το ίδρυμα στήριξης του Οικουμενικού Πατριαρχείου που φρόντισε για την ανακαίνιση της Παναγίας. Εσείς καθοδηγείτε τις πνευματικές μας αναζητήσεις. Εσείς, με το πανανθρώπινο περιβαλλοντικό Σας έργο, ανοίγετε νέους οικουμε-νικούς δρόμους.
Εμείς, τα μέλη και οι φίλοι του Πανοράματος, είμαστε ευτυχείς και ευγνώμονες γιατί Εσείς, ο κλήρος και η πολίτικη Ρωμιοσύνη, τα ιδρύματα και το Ζωγράφειο μας δίνετε τη δυνατότητα να βρισκόμαστε σήμερα εδώ.
Κοντά στη Μακρινή Μητέρα – το Ρόδο το Αμάραντο.
Σας ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας. Μη μας ξεχνάτε. Σας έχουμε ανάγκη.

Δευτέρα, Ιουνίου 28, 2010

ΣΥΓΧΩΡΟΧΑΡΤΙΑ




Η ανάγκη των ανθρώπων να αφήνουν υλικά ίχνη στο πέρασμά τους. Η ανάγκη να καταγράφουν και να οργανώνουν καλύτερα τις κοινωνίες στις οποίες ζουν. Τα κείμενα θυμούνται για εμάς; Θα παθαίναμε αμηνησία αν τα διαγράφαμε μεμιάς;




Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει.Οι λέξεις ταπώνουν την ιστορία!





Μαρμαρογραφίες σε χειροποίητο υλικό. Οι δημιουργοί δεν παύουν να συσχετίζουν, να ψάχνουν τις δυνατότητες των υλικών και να αναμένουν την επόμενη έκπληξη. Περνώντας τη ζωή δημιουργικά!





Σφραγίζοντας και τυπώνοντας τις ζωές μας σε χιλιάδες αντίτυπα...






Υδατόσημα για τους επίδοξους παραχαράκτες της πρωτότυπης ζωής μας...







Ένας άνθρωπος που είναι αποκομμένος από την παραγωγική διαδικασία του χαρτιού αδυνατεί να εκτιμήσει τον κόπο που απαιτείται για την παραγωγή αυτού του χαρτιού. Οι δημιουργοί κοπιάζουν τόσο σε επίπεδο σκέψης-τα υλικά και εργαλεία είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης επινόησης και αυτή δεν μας χαρίζεται- όσο και σε επίπεδο σωματικής εργασίας. Είναι λυπηρό αλλά ο κόσμος μας γέμισε από κακούς εκτιμητές. Ο τυπωμένος στο χαρτί κώλος της Τζούλιας Αλεξανδράτου έρχεται να μας το αποδείξει περίτρανα!

Τετάρτη, Ιουνίου 23, 2010

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ





(Η διαδικασία παραγωγής χαρτιού. Σκέφτομαι πόσο χαρτί θα εξοικονομούσαμε αν γνωρίζαμε τα στάδια παραγωγής του αλλά και τι ακριβώς θυσιάζουμε για να το έχουμε- Από τη φετινή διεθνή έκθεση βιβλίου στην Θεσσαλονίκη)


Βλέπω τον κόσμο που ψωνίζει στις λαϊκές να είναι επιλεκτικός με τα προϊόντα που επιμένει ακόμη η φύση να μας χαρίζει γενναιόδωρα. Δεν μιλάω για την ποιότητα των προϊόντων αλλά για την μορφή τους. Ο κόσμος όλο και περισσότερο αναζητάει την ομοιομορφία των αγροτικών προϊόντων εκβιάζοντας, κατά κάποιο τρόπο, την φύση στην οποία τίποτα δεν είναι ίδιο με κάτι άλλο -διάβαζα παλιότερα πως ακόμη και τα πράσινα χορταράκια στο γρασίδι διαφέρουν μεταξύ τους. Οι καταναλωτές θέλουν ίσιες πατάτες και όχι στραβές, ντομάτες ίδιου μεγέθους που θα παρουσιάσουν σε καλλιστεία(!), μανταρίνια χωρίς κουκούτσια γιατί βαριούνται να τα φτύνουν (κουκούτσι μυαλό!), όχι διπλά κρεμμύδια γιατί δεν είναι εμφανίσιμα. Θα μπορούσα να απαριθμήσω μια σειρά προϊόντων αλλά αυτό που έχει σημασία σ΄αυτό που συζητάμε είναι η επιθυμία και ο εθισμός των καταναλωτών στην ομοιομορφία και η πλήρης άγνοια της διαδικασίας παραγωγής της αγροτικής σοδειάς. Στις πόλεις που ζούμε είμαστε ξεκομμένοι από την φύση και για αυτό με τόση θέρμη ενισχύουμε, άθελά μας, την είσοδο των μεταλλαγμένων στην διατροφική μας αλυσίδα!

Δευτέρα, Ιουνίου 21, 2010

ΜΑΝΟΣ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ





Στις εξετάσεις του Διδασκαλείου το 2005 οι εκπαιδευτικοί άλλο θέμα περίμεναν και άλλο τους ήρθε. Ενώ ανέμεναν να πραγματευτούν στο πεδίο της Νεοελληνικής Γραμματείας θέματα σχετικά με γνωστούς και καταξιωμένους λογοτέχνες που παραδοσιακά έπεφταν στις εξετάσεις, άκουγαν απορημένοι το όνομα Μάνος Κοντολέων που αγνοούσαν σχεδόν στο σύνολό τους. Απο κείνη τη στιγμή και μετά νομίζω πως ο Κοντολέων συζητήθηκε και έγινε ευρύτερα γνωστός ως συγγραφέας παιδικών βιβλίων(κρίμα γιατί μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει πάνω από σαράντα βιβλία του και ο ίδιος έχει βραβευτεί με το Κρατικό βραβείο Λογοτεχνίας το 1998). Στο βιντεάκι τον βλέπετε σε σεμινάριο για την παιδική λογοτεχνία (Φθινόπωρο 2009 στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη της Θεσσαλονίκης) να απαντάει στην πολυφορεμένη ερώτηση "γιατί γράφει;". Ο Κοντολέων μιλάει για την μοναξιά του συγγραφέα που παλεύει να εμψυχώσει ήρωες και να έρθει αντιμέτωπος με λέξεις και φράσεις. Η συγγραφή βιβλίων δεν αποφέρει μεγάλα κέρδη, ούτε εξουσία και φήμη. Ο Μάνος Κοντολέων γράφει κυρίως για τον εαυτό του...

Ο συγγραφέας διατηρει και δικό του blog στην διεύθυνση:

http://manoskontoleon2.blogspot.com




Κυριακή, Ιουνίου 20, 2010

ΣΤΥΛΟ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ

Πριν καιρό έβγαινα από μια έκθεση ζωγραφικής κρατώντας στο χέρι μου ένα μπλοκ σημειώσεων. Βλέποντας στην στάση το λεωφορείο του ΟΑΣΘ έτρεξα να το προλάβω. Εκείνη τη στιγμή ο οδηγός του λεωφορείου έκρινε πως θα έπρεπε να φύγει. Αντικρίζοντας το λεωφορείο να ξεμακραίνει, έβγαλα το σημειωματάριο και πήρα να γράψω κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς που είχα από την έκθεση ζωγραφικής. Το λεωφορείο ήταν κάποια μέτρα μακρύτερα και καθώς ήμουν έτοιμος να γράψω είδα τον οδηγό να με κοιτάει από τον καθρέφτη. Στο δευτερόλεπτο ακινητοποιεί το λεωφορείο και μου ανοίγει την πίσω πόρτα για να επιβιβαστώ. Είναι σίγουρο πως ο οδηγός φοβήθηκε την κίνησή μου να χρησιμοποιήσω το μπλοκάκι μου. Μια ενδεχόμενη καταγραφή του αριθμού του λεωφορείου θα σήμαινε καταγγελία που θα τον οδηγούσε σε μπλεξίματα και θα τον καθιστούσε υπόλογο στην υπηρεσία του για μη εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού.

Μια καινούρια τρομοκρατία ξεπροβάλλει και είναι αυτή της καταγραφής...

Σάββατο, Ιουνίου 12, 2010

ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΤΩΝ ΣΚΥΛΩΝ




(Το συγκρότημα ΓΚΡΟΒΕΡ στο πάρκο των σκύλων χτες)

"Φυσικά υπάρχει σοβαρή οικονομική κρίση και καταλαβαίνω τον πανικό όλων των ανθρώπων.Γι' αυτό και επιμένω ότι σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, ο κόσμος χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά τη μουσική.'ίσως επειδή μόνο αυτή μπορεί να φέρει λίγη αισιοδοξία και να σε κάνει να δεις με πιο καθαρό μάτι την όλη κατάσταση γύρω σου.Σου μιλάω μέσα από την προσωπική μου εμπειρία.Το πανκ ξέσπασε στην Αγγλία σε μια εποχή που η οικονομία είχε καταρρεύσει. Και, ενώ οι καιροί ήταν σκοτεινοί και το μέλλον αβέβαιο , είχαμε παράλληλα και μια φασιστική κυβέρνηση σαν της Θάτσερ πάνω από τα κεφάλια μας.Τι μας έμενε; Μόνο η μουσική που μας έδωσε δύναμη να ξεπεράσουμε το γκρίζο τοπίο και να προχωρήσουμε"

(Από τη σημερινή Ελευθεροτυπία-συνέντευξη του Μπιλι Αϊντολ στον Δημήτρη Αναστασόπουλο)















Εκρηκτικοί και παιχνιδιάρηδες τα μέλη του ισπανικού συγκροτήματος "boikot" ξεσήκωσαν τον κόσμο και έκαναν τους πιτσιρικάδες με τα φρέσκα μυαλά να χτυπιούνται για αρκετή ώρα.



Τελευταία φορά είχα δει τους Last Drive το 1989 σε μια επεισοδιακή συναυλία. Ήμουν 21 χρονών και τα μετεφηβικά ξεσπάσματα μου ήταν έντονα χωρίς, όμως, να προκαλούν ζημιά σε ανθρώπους και πράγματα. Έπαιξαν καλά αλλά αργά καθώς ανέβηκαν στην σκηνή στις 3 παρά τέταρτο τα ξημερώματα. Η συναυλία με τα τρία συγκροτήματα έγινε στο πλαίσιο ενός πολιτικού-πολιτιστικού διημέρου που οργάνωσε το νέο αριστερό ρεύμα στο πάρκο των σκύλων.

Τρίτη, Ιουνίου 08, 2010

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ


Την πρώτη φορά που προβλήθηκε η συνέντευξη του Χρόνη Μίσσιου δεν μπόρεσα να την παρακολουθήσω. Την δεύτερη φορά δεν την έχασα. Ο Χρόνης Μίσσιος είναι ένας καλοστεκούμενος άνθρωπος παρά τα ογδόντα του χρόνια. Τα παιδικά του χρόνια , μας πληροφορεί, τα περνάει στην Καβάλα και τη Θεσσαλονίκη. Η φοίτηση μέχρι την Δευτέρα Δημοτικού τον καθιστά αναλφάβητο αλλά σε καμιά περίπτωση αμόρφωτο. Οι λέξεις τον συνεπαίρνουν και βυθίζεται αυτοδίδακτος μέσα στην γοητεία τους. Διώκεται για τα πολιτικά του φρονήματα και μπαινοβγαίνει στις φυλακές. Θερμόαιμος έφηβος και ιδεολόγος του κομμουνισμού αντιμετωπίζει την ποινή του θανάτου. Είναι μόλις 16 χρονών και ευτυχώς η ποινή δεν εκτελείται.Ο Μίσσιος παραμένει ζωντανός. Αυτή η εμπειρία-παρόμοια με αυτή του Αναγνωστάκη- τον βοηθάει να συνειδητοποιήσει πως οι άνθρωποι είναι πλάσματα μελλοθάνατα που έχουν ημερομηνία λήξεως. Μια τέτοια πεποίθηση αρνείται να την εγκαταλείψει στο υπόλοιπο του βίου του. Ακόμη και σήμερα, λίγο πριν το αναπόφευκτο βιολογικό του τέλος που μακάρι να καθυστερήσει, υποστηρίζει σθεναρά αυτήν την πεποίθηση και αναρωτιέται τι άραγε περιμένουν οι άνθρωποι για να ζήσουν μια ζωή πλήρη βιωμάτων. Πιστεύει στον έρωτα για όλα αυτά που ζουν και αναπνέουν. Πιστεύει στα συναισθήματα και σε έναν αδιάκοπο αγώνα για την κατανόηση των άλλων. Είναι κατά της βίας και της εξουσίας. Από το 1963 ζει με την φιλόλογο Ρηνιώ. Παντρεύονται αν και αυτό είναι ασύμβατο με την ιδεολογία τους. Ο άντρας και η γυναίκα, λέει ο Μίσσιος, πρέπει να είναι διαφορετικοί. Να συγκρούονται και να βγαίνουν πιο πλούσιοι από αυτές τις συγκρούσεις. Να συνυπάρχει η σαρκική έλξη αλλά και η πνευματική σχέση. Να διέρχονται οι δυο τους από «κοινά μονοπάτια σκέψης» και να αλληλοσυμπληρώνονται. Με τέτοιες αντιλήψεις γίνεται εύκολα κατανοητό που ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζει και διορθώνει τα γραπτά του είναι η γυναίκα του. Ο Μίσσιος δεν έχει παιδιά. Αν είχε θα τα μόρφωνε μόνος του και δεν θα τα έστελνε στο σχολείο από φόβο μην συναντήσουν «μια ανέραστη δασκάλα ή έναν βλάκα δάσκαλο».Τα παιδιά, λέει, κάνουν τις περισσότερες οικογένειες δυστυχισμένες αφού οι γονείς τους δεν μπορούν να τα έχουν για πάντα κοντά τους. Μιλάει με αληθινή οργή εφήβου για το Διεθνές Νομισματικό ταμείο και για τους επαχθείς όρους που εξοντώνουν τον ελληνικό λαό. Αυτός ο λαός πάντα νιώθει προδομένος από τους πολιτικούς που τον κυβερνούν. Η Ελλάδα είναι η χώρα των «μεγάλων ποιητών και των μικρών πολιτικών». Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται πολλά πράγματα για να ζήσουν. Οι κάτοχοι της υλικής περιουσίας είναι ταυτόχρονα και δούλοι αυτής της περιουσίας. Η πίστη στην ολιγάρκεια είναι το πιο δυνατό στοιχείο που απομονώνω στον πειθαρχημένο λόγο του Χρόνη Μίσσιου! Σε αυτόν τον λόγο θα έπρεπε να συμπληρώσουμε και την ρήση, «ποτέ δεν χορταίνουμε από αυτό που δεν μας αρέσει». Η κρίσιμη ερώτηση είναι τι δεν μας αρέσει;



ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ(3)




(O κ.Σεβαστάκης* στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου)

Σε αυτήν τη χώρα απευθυνόμαστε στους ανθρώπους που διατελούν πρωθυπουργοί με τα μικρά τους ονόματα. Λέω "απευθυνόμαστε" επειδή μοιάζουμε να έχουμε αναπτύξει μια απολύτως προσωπική σχέση με αυτούς που εκλέγονται. Σαν να είχαμε πάρε-δώσε μαζί τους από την περίοδο των παιδικών μας χρόνων και είχαμε μοιραστεί μ' αυτούς μια δυνατή εμπειρία φιλίας . Ο Ευγένιος Αρανίτσης είχε μιλήσει πιο παλιά για τις σχέσεις των συμπατριωτών μας «που εντάσσονται σε ένα στενό διαπροσωπικό πλαίσιο». Ο Στέφανος Τσιτσόπουλος λέει πως για να οδηγηθούμε σε έναν άγνωστο άνθρωπο αρκεί να γνωρίζουμε, ενδιαμέσως, μέχρι τέσσερις ανθρώπους που θα μεσολαβήσουν για να πλησιάσουμε τον άγνωστο άνθρωπο. Οι κομματικές νεολαίες -από την τρυφερή ηλικία στα βάσανα!- , οι διοικητικές δομές του κράτους, οι συνδικαλιστές και τα κόμματα βασίζονται σε μια τέτοια πυραμίδα των σχέσεων και αναλαμβάνουν τον ρόλο του διαμεσολαβητή, αναπτύσσοντας μεγάλα δίκτυα αλληλεγγύης και υποστήριξης. Η είσοδος σε ένα τέτοιο δίκτυο σημαίνει αυτομάτως ένα πρώτο βήμα για να σκαρφαλώσουμε στην ιεραρχία και στα υψηλότερα κλιμάκια της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Είναι απολύτως σίγουρο πως πολλοί συμπατριώτες μας δοκίμασαν τις δυνάμεις τους σε τέτοιους χώρους. Η άνεση με την οποία μπαινόβγαιναν σε υπουργεία και άλλες δημόσιες υπηρεσίες απλά θα επιβεβαίωνε του λόγου το αληθές . Όλοι γνωρίζονταν με όλους. Τα τραπεζώματα και τα πάσης φύσεως δωράκια ενίσχυαν και δυνάμωναν τους διαπροσωπικούς δεσμούς. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι σχέσεις μεταβάλλονταν σε συγγενικούς δεσμούς- όπως θα έλεγε και η Λουκία Ρικάκη. Όλοι αυτοί που είχαν έφεση σε βρωμοδουλειές εκμεταλλεύονταν τις γνωριμίες και διαμόρφωναν σε πρώτη φάση ένα κλίμα ανοχής. Βαθμιαία μετέτρεπαν αυτούς που τους περιτριγύριζαν σε συνενόχους. Το πέπλο της σιωπής απλωνόταν παντού και ένας φίλος δεν θα μπορούσε με τίποτα να καταγγείλει τις βρωμοδουλειές ενός άλλου φίλου.

Λένε πως καμιά βρωμοδουλειά δεν μένει κρυφή κάτω από το φως του ήλιου. Πολλοί έπεισαν τον εαυτό τους πως το φως προέρχεται από τον ήλιο του πανελλήνιου σοσιαλιστικού κινήματος…


Υ.Γ Όταν μιλάω για βρωμοδουλειές εννοώ αυτά που διάβασα σε απόσπασμα άρθρου του Κώστα βεργόπουλου(εφημερίδα Ελευθεροτυπία-5 Ιουνίου 2010):

Η υπερσυσσώρευση χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου εις βάρος του παραγωγικού και των πραγματικών εισοδημάτων οδήγησε την φούσκα του ιδιωτικού τομέα σε αδιέξοδο και ρήξη από τον Αύγουστο 2007. Ο δημόσιος δανεισμός , που επεκτάθηκε κατά την τριετία 2007-2009, οφείλεται κυρίως στην προσπάθεια των κρατών να διασώσουν τον τραπεζικό και χρηματοποιστωτικό τομέα από την "ιδίαν αυτού ηλιθιότητα και απληστία", σύμφωνα με τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.



*Ο Νικόλας Σεβαστάκης γεννήθηκε στη Σάμο το 1964. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο και πολιτική θεωρία στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Lyon II της Γαλλίας. Η διδακτορική του διατριβή αναφέρεται στη χαϊντεγγεριανή κριτική της τεχνικής και της νεωτερικότητας. Ασχολήθηκε με την ποίηση, το δοκίμιο, την κριτική και περιστασιακά με τη μετάφραση. Από το 1999 διδάσκει πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία, αρχικά στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Αιγαίου, και από το 2006 ως αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Μέσα από μια σειρά βιβλίων και άρθρων του, έχει ασχοληθεί με ζητήματα κριτικής της ιδεολογίας και της νεωτερικότητας. Ζει στη Θεσσαλονίκη.
(Πηγή:Biblionet)