Παρασκευή, Ιουλίου 30, 2010

STEPHEN ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

 "Κύκλοι ολόκληροι και ελλειπτικοί.Τα χρώματα εισχωρούν το ένα πάνω στο άλλο και δημιουργούν διαφορετικά επίπεδα. Λωρίδες που τέμνονται και λωρίδες τοποθετημένες σε παράλληλες γραμμές.Υπάρχει μια αυστηρή οριοθέτηση. Στους πίνακες έχεις την αίσθηση του βάθους και της προοπτικής". Αυτές τις λίγες σημειώσεις κατέγραψα στην γκαλερί Καλφαγιάν για τον διεθνώς καταξιωμένο Stephen Αντωνάκο.Στο δελτίο τύπου διαβάζω πως οι προβληματισμοί του Αντωνάκου έχουν να κάνουν με τον χώρο και το φως. Η σημαντικότερη περίοδός του θεωρείται η περίοδος παραμονής του στο Βερολίνο, το 1980. Εκεί πειραματίζεται με το φως του Βερολίνου και την χρήση χαρτιών φτιαγμένων με ειδικές χρωστικές ουσίες και βαμβακερές ίνες. Δύσκολοι καιροί για αφηρημένες έννοιες και προβληματισμούς...


Τετάρτη, Ιουλίου 28, 2010

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ


Όλο και περισσότερο διαβάζω και ακούω ανθρώπους να αναφωνούν «Αποχαιρέτα την Ελλάδα που ήξερες»! Η πρόταση έχει κάτι το οριστικό και ανεπίστρεπτο και δεν ξέρω αν από πίσω απ’ το μαντηλάκι του αποχαιρετισμού κρύβονται πικρία, νοσταλγία, θυμός ή το όραμα και η προσδοκία μιας καλύτερης οργάνωσης της κοινωνίας μας. Επίσης, μου είναι δύσκολο να επιβεβαιώσω αν πραγματικά ξέρουμε ποια Ελλάδα πρέπει να αποχωριστούμε. Το μόνο για το οποίο αισθάνομαι σίγουρος είναι για τον βίαιο χαρακτήρα της λεγόμενης δημοσιονομικής προσαρμογής που μας οδηγεί σε μια άλλη κατάσταση που λανθασμένα θα αποκαλούσαμε Ενηλικίωση. Οι φιλελεύθερες κοπτοράπτριες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας ωθούν στην δημιουργία ενός κράτους φασόν, εγκαινιάζοντας έναν καινούριο τύπο ενηλικίωσης. Η μετάβαση, βέβαια, σε αυτού του τύπου την ενηλικίωση είναι πλαστή διότι περιφρονεί τους ψυχολογικούς όρους και γίνεται αποκλειστικά με οικονομικούς όρους. Σε ένα σχετικώς πρόσφατο άρθρο με τίτλο «Φτάσαμε επιτέλους…» ο σκηνοθέτης Σωτήρης Γκόριτσας γράφει πως οι ατομικές μας συμπεριφορές και οι συλλογικές μας εκφράσεις πήγαζαν τόσα χρόνια από την «επίμονη άρνηση συνολικά της κοινωνίας να ενηλικιωθεί». Ο Σωτήρης Γκόριτσας βλέπει πίσω από μια τέτοια στάση ένα καταστροφικό τέλος. Οι πατέρες, οι κατεξοχήν αρμόδιοι για την ενηλικίωση των παιδιών τους, υπήρξαν φορείς ανεπεξέργαστων πενθών που μόλυναν με την σειρά τους τις ψυχές των παιδιών τους. Οι πατέρες αρνήθηκαν να πενθήσουν την νεότητά τους και, υιοθετώντας όλο και πιο πολύ τις παιδαριώδεις συμπεριφορές και στάσεις των νέων έκαναν κατάληψη στον ζωτικό τους χώρο. Αυτή η υπερτροφία της πατρότητας οδήγησε τους νέους στην απώλεια της υπαρξιακής τους ταυτότητας. Οι πατέρες δεν μπορούσαν να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων τους - άμεση συνέπεια της αδυναμίας πένθους- και οι νέοι, ορφανοί από ταυτότητες, θα στρέφονταν σε «στέκια πιο μοναχικά και πιο ντεθιάρικα» για να την βρουν .Τώρα έφτασε η ώρα για τους πατέρες και τα παιδιά να ψάξουν στα σκοτεινά και να βρουν το Νόμο. Η ψυχαναλύτρια Άννα Ποταμιάνου λέει πως ο Νόμος είναι «ό,τι επιβάλλει η εξωτερική εξουσία αλλά και όσα έχουμε δεχτεί ως εσωτερικό όριο». Η πατρική εξουσία, λοιπόν, πιάστηκε αδιάβαστη και απέτυχε να οδηγήσει τα παιδιά στην εσωτερίκευση του Νόμου. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Σωτήρης Γκόριτσας «παραμένει ένας αμετανόητος φίλος της τέχνης που ελπίζει στην ουτοπία της αναίμακτης πατροκτονίας» .Να αποχαιρετήσουμε την Ελλάδα των προνηπίων ή των ενηλίκων;

Σάββατο, Ιουλίου 24, 2010

ΒΟΣΠΟΡΟΣ



[Συνέχεια από τον Βόσπορο]

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΑΡΣΑΚΙΔΗΣ*

Τον Μάρτιο του 2010, στην Δημοτική Πινακοθήκη, φιλοξενήθηκαν έργα του Φαρσακίδη. Σχέδια, χαρακτικά, πίνακες, αφίσες και βιβλία "γέμισαν" το χώρο της Πινακοθήκης. Δυστυχώς, το ολοκληρωμένο κείμενο για  τη ζωή και το έργο  του Φαρσακίδη το έχασα. Στα τόσα χρόνια του blog υπήρξαν αρκετές άτυχες στιγμές κατά τις οποίες είχα απώλεια, έτοιμων για ανάρτηση, ποστ.  

Θυμάμαι πως με εντυπωσίασε πολύ η δημιουργική παραγωγή του καλλιτέχνη. Κρατούμενος και διωκόμενος για τα πολιτικά του φρονήματα  στα κολαστήρια της Γυάρου, της Μακρονήσου, του Αη Στράτη και της Λέρου δεν σταμάτησε λεπτό να στηλιτεύει  την ασχήμια και να διώχνει από κοντά του την "οσμή θανάτου"που πλανιόταν σε αυτά τα κολαστήρια.
Μέσα σε μια βραδιά και ενώ είχε μάθει τον θάνατο του Μπελογιάννη, σχεδιάζει  σε χαρακτικό τον νεκρό Μπελογιάννη. Ζει στην εξορία μαζί  με τον Γιάννη Ρίτσο. Ο άυπνος και μανιώδης καπνιστής Ρίτσος είναι ο πρώτος ο οποίος το βλέπει .Ο Φαρσακίδης είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων. Στην Πινακοθήκη υπάρχουν και οι τίτλοι βιβλίων που είναι υπό έκδοση.
(Το χαρακτικό για Μπελογιάννη)

Ο Γιώργος Φαρσακίδης σχεδίαζε πάντα και παντού. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός πως το 1976 φτάνουν  στην εφημερίδα "Ριζοσπάστης" σκίτσα του καλλιτέχνη που είχε κρατήσει Βούλγαρος για 30 περίπου χρόνια . Αυτός ο Βούλγαρος είχε νιώσει πως τα σχέδια που είχαν γίνει εκείνα τα μαύρα χρόνια ήταν κάτι παραπάνω από απλά σχέδια. Ήταν ένα συγκλονιστικό κομμάτι της συναισθηματικής  ζωής -πάντα ένας πόλεμος μένει χαραγμένος στην ψυχή-  και  θα έπρεπε να επιστραφούν στον δημιουργό .



 *Ο Γιώργος Φαρσακίδης γεννήθηκε στην Οδησσό της Σοβιετικής Ένωσης. Ανταρτοεπονίτης, δεκαοχτώ χρονών, τραυματίστηκε δύο φορές σε μάχη με Γερμανούς και Βούλγαρους και έμεινε ανάπηρος στα δύο του χέρια. Κατά διαστήματα έχει κάνει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και άλλους τόπους κράτησης - Μακρόνησος, Άη Στράτη, Γυάρος, Λέρος - δεκαεξήμισι χρόνια. Αυτοδίδακτος, στους τόπους της κράτησής του ζωγραφίζει θέματα με περιεχόμενο από τη ζωή των συγκρατούμενων συναγωνιστών του κι αργότερα από τους αγώνες του ελληνικού λαού. Μετά την πτώση της χούντας, ο Γ. Φαρσακίδης δημοσιεύει εργασίες του σ εφημερίδες, εκθέτει και κυκλοφορεί τα έργα του. Το 1984, το βιβλίο του "Η πρώτη πατρίδα" παίρνει το πρώτο βραβείο της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Η εικαστική και η λογοτεχνική του δουλειά γίνεται γνωστή στη Σοβιετική Ένωση και σε άλλες χώρες. Κριτικά σχόλια και παρουσίαση του έργου του δημοσιεύονται στην Πράβντα, στην Ισβέστια, στη Σοβιέτσκαγια Κουλτούρα και άλλα έντυπα, ενώ μέρος της εργασίας του προβάλλεται από τη σοβιετική τηλεόραση. Καλεσμένος από την εφημερίδα Πράβντα στον γιορτασμό για τα 30 χρόνια της αντιφασιστικής νίκης, ο Γ. Φαρσακίδης τιμήθηκε για την αγωνιστική και καλλιτεχνική του δραστηριότητα με το Ανώτατο Χρυσό Μετάλλιο της Σοβιετικής Επιτροπής Ειρήνης
Πηγή: http://www.biblioasi.gr/


Παρασκευή, Ιουλίου 23, 2010

ΤΟ ΑΛΣΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

περπατώντας τοίχο τοίχο και δέντρο δέντρο, Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010

Το πράσινο που ξεκουράζει

Το μυθικό Χάραμα

«Να δείτε που στο τέλος θα το κάνουν οικόπεδα - έξι μέτρα φάτσα και δώδεκα βάθος το καθένα, τσίμα τσίμα όσο επιτρέπεται για να είναι άρτιο. Για οικόπεδα θα συμφωνήσουνε όλοι…Πιθανόν να μείνει κι η ονομασία "Σκοπευτήριο", ουδέτερα όμως, χωρίς καμία ειδική σημασία, αλά πλατεία Συντάγματος, θα φέρνει στα μυαλά των ανθρώπων τους αργόσχολους που κάναν βολή σε χάρτινους στόχους, σε πιατάκια πήλινα και σε περιστέρια. Σε ανθρώπους, ποτέ. Κατά τη γερμανική κατοχή; Μα συνέβηκε ποτέ τέτοιο πράγμα;»

"Σκοπευτήριο Καισαριανής", Μάριος Χάκκας, 1972

Το μικρό τετράγωνο συντριβανάκι, τα παιδιά που κάνουν ποδήλατο, οι μητέρες που κάθονται στα παγκάκια και επιβλέπουν τα παιδιά τους.
Τα περιστέρια στο άλσος της Καισαριανής
Διάβαζε πίσω από τις μουτζούρες



"Η ιστορία μας ούτε αλλοιώνεται, ούτε πυροβολείται",  Δήμος Καισαριανής 








                                                                   

Πέμπτη, Ιουλίου 22, 2010

ΒΟΣΠΟΡΟΣ


Αρκετοί Έλληνες  με μεγάλη οικονομική επιφάνεια και διάθεση να ξοδέψουν πολλά χρήματα, κλείνουν σουίτες στα πολυτελή ξενοδοχεία του Βοσπόρου. Διαβάζω πως διάγουν πολυτελή  βίο εκτός συνόρων προκειμένου να μην προκαλέσουν και εξαγριώσουν τους συμπατριώτες τους που βιώνουν εργασιακή ανασφάλεια, απολύσεις και περικοπές των μισθών και των συντάξεων. Καλοφάγωτα!!!


Τρίτη, Ιουλίου 20, 2010

ΒΟΣΠΟΡΟΣ




Οι Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά πως μέσα στα νερά του Βόσπορου κρύβονται πολλοί θησαυροί. Φαίνεται πως δεν βιάζονται να τους ανασύρουν στην επιφάνεια. Τα νερά του Βόσπορου και τα υπόγεια ρεύματα καθιστούν δύσκολη την ναυσιπλοΐα. Με εντυπωσιάζει το πολύ πράσινο. Κατά μήκος του Βόσπορου υπάρχουν αρκετά πολυτελή ξενοδοχεία με πολλά γκαρσόνια που σίγουρα αμείβονται με πολύ χαμηλούς μισθούς. Πιθανόν αυτά τα γκαρσόνια να είναι μαθητευόμενοι- όρο που θα ακούμε όλο και συχνότερα.


Διάβαζα τις προάλλες σε εφημερίδα (δεν θυμάμαι σε ποια) πως οι Τούρκοι εκατομμυριούχοι αυξήθηκαν. Κάποιοι από αυτούς ζουν παραπλεύρως του Βοσπόρου και έχουν ταχύπλοα με τα οποία μετακινούνται στην εργασία τους, αποφεύγοντας το εκνευριστικό μποτιλιάρισμα στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης. Η εργασία τους συνίσταται στην επίβλεψη της πορείας των επιχειρήσεων τους και στον έλεγχο των τραπεζικών τους καταθέσεων! Αν κατάλαβα καλά από τον ξεναγό μας, οι πολυπληθέστεροι Τούρκοι διαθέτουν μικρότερες τραπεζικές καταθέσεις σε σχέση με τις δικές μας.

Υ.Γ. Πόσοι ήταν οι εκτελεστές; Πώς τον πλησίασαν; Με πόσες σφαίρες τον εκτέλεσαν; Πόσοι κάλυκες βρέθηκαν στο τόπο του συμβάντος; Τι τύπου πιστόλια χρησιμοποιήθηκαν; Είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους; Ήταν ψύχραιμοι; Με ποιόν τρόπο διέφυγαν; Εκτέλεσαν συμβόλαιο θανάτου; Ήταν ξεκαθάρισμα λογαριασμών; Υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες;
Αχ, για τι όμορφα πράγματα συζητάμε...

Τρίτη, Ιουλίου 13, 2010

ΑΓΑΠΑΤΕ ΥΠ-ΑΛΛΗΛΟΥΣ!

Θυμάμαι κάποτε έναν οργισμένο φίλαθλο να καταφέρεται εναντίον των αστυνομικών και να τους αποκαλεί "υπαλλήλους". Σίγουρα, η υπαγωγή ενός ανθρώπου στις διαταγές κάποιων άλλων που ιεραρχικά βρίσκονται πάνω από αυτόν, δεν ευνοεί την αυτονομία και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Αν θέλουμε σήμερα να λοιδωρήσουμε την προσφορά και την εργασία κάποιου τον αποκαλούμε όχι απλώς υπάλληλο αλλά "δημόσιο υπάλληλο". Ο δημόσιος υπάλληλος ταυτίζεται σήμερα με την αδιαφορία, την αργομισθία και την αγένεια με την οποία συμπεριφέρεται ένεκα της μόνιμης θέσης και της ασφάλειας που αυτή παρέχει. Επίσης, ο δημόσιος υπάλληλος έχει ασυλία για σοβαρά παραπτώματα που διαπράττει. Χοντρικά, το δημοσιοϋπαλληλίκι όπως το λένε οι πολλοί συμπυκνώνει την αγένεια, την αδιαφορία, την ατιμωρησία και την αργομισθία με λεφτά του κράτους. Ένας ευσυνείδητος δημόσιος υπάλληλος θα πρέπει σήμερα να καταβάλλει υπερποσπάθεια ώστε να αντιστρέψει το αρνητικό  κλίμα που έχει διαμορφωθεί εδώ και δεκαετίες. Αυτήν ακριβώς την υπερπροσπάθεια θα πρέπει να κοινοποιήσει προς τα έξω για να αντιληφθεί ο καθένας πως ο εκσυχρονισμός της Δημόσιας Διοίκησης και των δημοσίων υπηρεσιών δεν είναι αποτέλεσμα πίεσης  από τις εγκυκλίους, αλλά μιας καινούριας συνείδησης που μοιάζει να διδάσκεται από τα πάθη και τα λάθη του παρελθόντος. Προς τη συγκρότηση μιας τέτοιας συνείδησης συμβάλλει και η απογραφή όλων των δημοσίων υπαλλήλων για να ξέρει επιτέλους το κράτος πόσους και ποιούς πληρώνει. Φαίνεται, όμως, πως αυτή η απογραφή δεν θα γίνει χωρίς προβλήματα. Ο πρόεδρος της ένωσης δικαστών και εισαγγελέων χαρακτηρίζει τους δικαστικούς λειτουργούς ως "ισόβιους κρατικούς λειτουργούς" και ζητάει τον διαχωρισμό τους από τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους. Σαν συνέχεια του σκεπτικού του λέει ότι "οι δικαστικοί δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά λειτουργοί που μάχονται για τη διάκριση των εξουσιών". Κάποιες "κακές" γλώσσες , βέβαια, υποστηρίζουν πως πίσω απ' αυτήν την ανυπακοή κρύβεται ο φόβος της υπαγωγής των δικαστικών σε μια ενιαία αρχή πληρωμής, πράγμα που βιώνεται ως απειλή για την προνομιακή μεταχείριση των μισθών και συντάξεων των δικαστικών που κατοχυρώνεται με το άρθρο 88 του Συντάγματος.

Οι δικαστικοί πρέπει να αποδείξουν πως δεν είναι υπ-άλληλοι. Ο αγώνας είναι μακροχρόνιος. Όταν όλη αυτή η αλητεία που υποθήκευσε το μέλλον της χώρας λογοδοτήσει , τότε μπορούμε να μιλάμε για λειτούργημα!

Υ.Γ Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να απαριθμούμε πόσοι κλάδοι επιτελούν λειτούργημα;

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ



Kάτω από το καφέ του Πιερ Λοτί μια παρέα πέντε παιδιών χαράζουν στο πλακόστρωτο τα δικά τους σχέδια.Τρία χαριτωμένα κορίτσια και δύο αγόρια.Τα δύο κορίτσια με ξανθά πανέμορφα μαλλιά. Παίζουν αμέριμνα μέχρι που με βλέπουν να τα βιντεοσκοπώ. Τους χαλάω στιγμιαία το παιχνίδι και γρήγορα φεύγω από κεί. Με τα παιχνίδια των παιδιών δεν χωρούν διακοπές, ούτε και αστεία.Το παιδικό παιχνίδι είναι το μόνο σοβαρό πράγμα που απέμεινε στην κοινωνία της ενήλικης σαχλαμάρας. 
Από τις ωραιότερες εικόνες στην Κωνσταντινούπολη! 

Δευτέρα, Ιουλίου 12, 2010

ΚΑΦΕ ΠΙΕΡ ΛΟΤΙ




Ο εξωτερικός χώρος του καφέ. Οι σερβιτόροι είναι εξυπηρετικοί και φορούν παραδοσιακά ρούχα. Η επισκεψιμότητα είναι πολύ μεγάλη.





Όταν η Β.Κορέα κάνει πυρηνικές δοκιμές αυξάνονται οι πωλήσεις προφυλακτικών στην Νότιο Κορέα( παλιό δημοσίευμα στον Αγγελιοφόρο). Μετά από  τραγωδίες στις οποίες έχουμε απώλεια μεγάλου αριθμού ανθρώπων, παρατηρείται μια αλματώδη αύξηση των γεννήσεων προκειμένου να αναπληρωθεί το κενό. Η αναπαραγωγή είναι μια ενστικτώδης άμυνα στα  αθέατα ή φανερά πεπραγμένα του θανάτου. Καλούς απογόνους στο ζευγάρι των νεονύμφων που ξεπροβάλλει στο καφέ Πιερ Λοτί με κάθε επισημότητα!

ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΕΓΙΟΥΠ-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ




Ο ιδανικός τόπος αναψυχής για τους Τούρκους είναι ο πυκνόφυτος λόφος γύρω από το καφέ του Πιερ Λοτί. Αυτός ο λόφος είναι γεμάτος τάφους. Από το καφέ του Πιερ Λοτί η θέα είναι μοναδική.




Οι Τούρκοι πίνουν τον καφέ τους και απολαμβάνουν το παγωτό τους, έχοντας δίπλα τούς τάφους των προγόνων τους.



Οι Μουσουλμάνοι δεν ξεθάβουν τους νεκρούς τους. Οι ζωντανοί περπατούν ανάμεσά τους και "συμβιώνουν" μαζί τους! Αυτή η "συμβίωση" είναι ο καλύτερος τρόπος για να γαληνέψει η ψυχή.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ-ΠΙΕΡ ΛΟΤΙ



Είπα να ξεκινήσω για την  Κωνσταντινούπολη από  το καφέ Πιερ Λοτί- θα επιστρέψω κάποια στιγμή  στο Ζωγράφειο λύκειο. Να τι γράφει η Βικιπαίδεια για το παραδοσιακό καφενείο:

 Το Καφέ Πιερ Λοτί (Piyer Loti Kahvesi) βρίσκεται στην περιοχή Εγιούπ (Eyup) της ευρωπαϊκής πλευράς της. Το διάσημο αυτό καφενείο, με πανοραμική θέα στον Κεράτιο Κόλπο , βρίσκεται στην κορυφή του λόφου του νεκροταφείου του Εγιούπ και σε κοντινή απόσταση από το Τέμενος Εγιούπ , το ιερότερο τζαμί της Κωνσταντινούπολης, που χρονολογείται από το 1458 και τα χρόνια του Μωάμεθ του Πορθητή. Η πρόσβαση στο καφέ γίνεται είτε διασχίζοντας το ιστορικό κοιμητήριο του Εγιούπ είτε παίρνοντας το τελεφερίκ από το τέμενος του Εγιούπ.
Το καφέ πήρε το όνομά του από το Γάλλο ρομαντικό συγγραφέα Pierre Loti (ψευδώνυμο του Julien Viaud, 1850 - 1923), ο οποίος έζησε για πολλά χρόνια στο Εγιούπ και επισκεπτόταν συχνά το καφενείο αυτό. Το Καφέ Λοτί είναι διακοσμημένο σήμερα με έπιπλα του 19ου αιώνα και με κεραμικά πλακάκια σε παραδοσιακά ισλαμικά σχέδια στους τοίχους.
Ο Πιερ Λοτί ήταν αξιωματικός του ναυτικού, ταξίδευε συχνά στις χώρες της Μέσης Ανατολής και έγραφε μυθιστορήματα με περιγραφές των ταξιδιών του. Είχε μεγάλο πάθος με την Κωνσταντινούπολη, ώστε να έχει χαρακτηριστεί τουρκόφιλος, ντυνόταν μάλιστα σαν Τούρκος και είχε ανατολίτικες διακοσμήσεις το σπίτι του.
Επισκεπτόμενος για πρώτη φορά την Κωνσταντινούπολη το 1876 (αφού προηγουμένως είχε επισκεφθεί και την Ελλάδα), ο Πιερ Λοτί ερωτεύτηκε "τα πράσινα μάτια" μιας παντρεμένης Τουρκάλας, γυναίκας ενός πλούσιου Τούρκου επιχειρηματία. Για την ερωτική αυτή περιπέτειά του, ο Λοτί έγραψε το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα "Αζιγιαντέ" (Aziyade, 1879), που έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά (βλ. "Αζιγιαντέ", μτφρ. Έφη Κορομηλά, Εκδόσεις Ωκεανίδα).


Παρασκευή, Ιουλίου 09, 2010

ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΩΔΗΣ


Ο φυλακισμένος  Σαντάμ Χουσεΐν ήξερε πολύ καλά πως  θα πεθάνει, αλλά δεν ήξερε τον τρόπο με τον οποίο θα πεθάνει. Έζησε το τελευταίο διάστημα της ζωής του ως μελλοθάνατος που γνώριζε  ότι θα λογοδοτούσε με τη ζωή του για όλα τα εγκλήματα που είχαν διαπραχθεί επί διακυβέρνησής του στο Ιράκ. Τις τελευταίες στιγμές της ζωής του, παλιότερο δημοσίευμα στο οπισθόφυλλο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, στήλη του Χρ. Μιχαηλίδη, ο Χουσεΐν είχε διαλέξει να απασχολείται με δύο πράγματα. Το πρώτο ήταν ένας μικρός κήπος που φρόντιζε όλα αυτά που φύτευε. Το δεύτερο, μεριμνούσε για το τάϊσμα των  μικρών πουλιών.Τα μικρά πουλιά ήταν τα μοναδικά πλάσματα πέραν των δεσμοφυλάκων, που μπορούσαν να επισκέπτονται τον δικτάτορα. Οι ασχολίες του μελλοθάνατου  υπήρξαν οι ασχολίες ενός ανθρώπου που ήθελε να είναι στα στερνά του χρήσιμος και ουσιώδης. Η τροφοδοσία των μικρών πουλιών είχε να κάνει με τη χρήσιμη πλευρά του ανθρώπου Χουσεΐν. Τα πουλιά τον χρειάζονταν και αυτός έπρεπε κάθε φορά να μην τα αφήνει νηστικά και τα απογοητεύει. Η φροντίδα στον κήπο της φυλακής σχετιζόταν με την ουσία της ύπαρξής του. Στα τελευταία  του ο Ιρακινός δικτάτορας θα επέστρεφε ως αγρότης στην γη.Το λέει πολύ εύστοχα ο Μανώλης Ανδριωτάκης, σχολιάζοντας το βιβλίο του Γιώργου Κοροπούλη ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΓΑΜΩΝ ΥΔΡΑΡΓΥΡΟΥ ΚΑΙ ΘΕΙΟΥ: «Όταν, με τα χρόνια, ο ενήλικος εξασθενήσει μέσα του παραμένει το παιδί – και ζητάει τη μητέρα του. Όμως η μοναδική μητέρα (η μόνη γυναίκα που μπορεί στ’ αλήθεια να συμπονά ένα γέρο) είναι η μητέρα γη». Η επιστροφή, λοιπόν, είναι ουσιαστικά μια επιστροφή στην Μυθική Μητέρα. Ολόκληρη η ζωή μας είναι, ίσως, μια προσπάθεια να αναδείξουμε τη χρήσιμη και ουσιώδη πλευρά της προσωπικότητάς μας. Αν  καθυστερούμε να το πράξουμε αυτό  είναι γιατί ζούμε πάντα με τον φόβο του θανάτου που δημιουργεί στρεβλώσεις και εγκληματίες...

Τετάρτη, Ιουλίου 07, 2010

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΡΜΙΤΖΟΓΛΟΥ-ΖΩΓΡΑΦΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ(4)



Το τέταρτο και τελευταίο βίντεο από την ομιλία του Γιάννη Δερμιτζόγλου στο Ζωγράφειο Λύκειο Κωνσταντινούπολης.

Δευτέρα, Ιουλίου 05, 2010

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΡΜΙΤΖΟΓΛΟΥ-ΖΩΓΡΑΦΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ(3)


(Όταν παρακολουθώ ομιλίες πάντα φροντίζω να ενεργοποιώ τον ήχο του κινητού μου τηλεφώνου στο αθόρυβο. Εδώ ατύχησα.)


Χρόνια τώρα ζούμε την σύγκρουση της επιχειρηματικής λογικής με την κουλτούρα της Παιδείας. Η κατάσταση  αυτή επιδεινώθηκε μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης. Τα πολυάριθμα σχολεία της ελληνικής επικράτειας έχουν να πληρώνουν λογαριασμούς για νερό, τηλέφωνο, ρεύμα, υλικά καθαριότητας και γραφική ύλη. Αυτές είναι οι πάγιες ανάγκες των σχολείων που πρέπει να καλύπτονται από το κράτος και όχι από περιστασιακές δωρεές. Απαιτούνται μόνιμα μέτρα και συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις που θα προσδιορίζουν οριστικά και αμετάκλητα την φυσιογνωμία των σχολείων που θα φοιτούν τα παιδιά αυτής της χώρας. Συνηθίζω να λέω πως συνιστά στις μέρες μας αληθινή επανάσταση να παραμένουμε ίδιοι και να επιβάλλουμε τους δικούς μας όρους στα νεοφιλελεύθερα παιχνίδια της αγοράς ώστε να αποτρέψουμε τα σχέδια για τον μετασχηματισμό των σχολείων σε επιχειρήσεις. Για να καταλάβετε καλύτερα το σκεπτικό μου σας παραπέμπω σε μια είδηση που διάβασα πρόσφατα στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία -Φωτεινή Μπάρκα, 7/6/2010- για την Εθνική Λυρική Σκηνή. Εκεί, οι ηθοποιοί θα βγαίνουν στο σεργιάνι και θα πουλάνε εισιτήρια. Ένα 10% από τις πωλήσεις αυτών των εισιτηρίων θα το καρπώνονται αυτοί. Βλέπουμε, δηλαδή, πως ο ηθοποιός γίνεται στην πράξη αυτοαπασχολούμενος. Από την μία η κυρίαρχη ιδεολογία τον χρειάζεται να είναι παθιασμένος και να "ποιεί ήθος" και από την άλλη να κάνει δημόσιες σχέσεις, να ειδικεύεται στο μάρκετινγκ, να εξασφαλίζει την μισθοδοσία του, να ψάχνει για χορηγούς και ,ίσως, να αποτελεί μέλος ενός συνεργείου καθαρισμού, αφού τα έσοδα της επιχείρησης « Εθνική Λυρική Σκηνή» πιθανόν να μην επαρκούν για τέτοιου είδους «πολυτέλειες». Μην σας φαίνονται καθόλου υπερβολικά αυτά που σας γράφω. Υπάρχει μια συνεχώς αυξανόμενη τάση να συγχωνεύονται ειδικότητες και επιμέρους τομείς εργασίας προκειμένου να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα μιας επιχείρησης. Έτσι, με τέτοια λογική, πορευόμαστε και στο θέμα των σχολείων. Οι προσλήψεις μειώνονται και η εργασία μετακυλίεται  σε όλο και λιγότερους παιδαγωγούς. Το εκπαιδευτικό προσωπικό ανακατανέμεται, έχουμε ανακλήσεις αποσπασμένων εκπαιδευτικών από τα σχολεία της ομογένειας και γενικά έχουμε μείωση δαπανών με κάθε τρόπο. Η μείωση των δαπανών είναι το πρώτο στάδιο που αναγκαστικά θα διανύσουμε για να φτάσουμε στο σημείο να αποδεχτούμε την «αυτοοργάνωση» των σχολείων. Μια τέτοια αυτοοργάνωση, όμως, είναι ψευδεπίγραφη αφού δεν αποβλέπει στην αυτόνομη και απρόσκοπτη εργασία των παιδαγωγών αλλά στην πάση θυσία εξασφάλιση πόρων για τα σχολεία εκείνα που στο μέλλον θα μαραζώνουν οικονομικά. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η ντόπια οικονομική και πολιτική εξουσία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν αγιοποιήσει την ιδιωτική πρωτοβουλία και τις επιχειρηματικές δράσεις. Εδώ θα διακόψω γιατί "οι αγορές είναι νευρικές"...

Παρασκευή, Ιουλίου 02, 2010

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΡΜΙΤΖΟΓΛΟΥ-ΖΩΓΡΑΦΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ(2)





Το σχολείο δεν είναι επιχείρηση που μετράει κέρδη και ζημιές.

Το σχολείο δεν είναι μη κυβερνητική οργάνωση που περιμένει τις επιδοτήσεις του κράτους.

Ο διευθυντής ενός σχολείου δεν είναι διευθύνων σύμβουλος που ασχολείται με δημόσιες σχέσεις.

Ο διευθυντής ενός σχολείου δεν ζητιανεύει προκειμένου να εξασφαλίζει κονδύλια για την αγορά εποπτικού υλικού και για την κάλυψη των πάγιων λειτουργικών αναγκών. Κυρίως, δεν εναποθέτει τις ελπίδες του στον πατριωτισμό κάποιων ανθρώπων που μπορούν να εκτιμούν την αξία και τον ρόλο της Παιδείας. Τέτοιοι άνθρωποι γίνονται δωρητές και από σεμνότητα διατηρούν την ανωνυμία τους. Με τις δωρεές τους καλύπτουν προσωρινά τις ανάγκες των σχολείων αλλά δεν λύνουν οριστικά τα προβλήματα της λειτουργικής τους οργάνωσης.

Ο διευθυντής του Ζωγραφείου Λυκείου Κωνσταντινούπολης, Γιάννης Δεμιρτζόγλου, ανήκει σε μια ομάδα ανθρώπων που είναι "ψυχικώς κουρασμένοι". Η αγωνία για το μέλλον της ομογενειακής παιδείας είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Διαβάζω στην ιστοσελίδα του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού τα εξής:

Δραματική έκκληση για το μέλλον της παιδείας των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης απηύθυνε προς την υπουργό Παιδείας της Τουρκίας Νιμέτ Τσουμπουκτσού από το βήμα της Μεγάλης του Γένους Σχολής (ΜΓΣ) ο διευθυντής του Ζωγραφείου Λυκείου Γιάννης Δερμιτζόγλου. Η κ. Τσουμπουκτσού είναι η πρώτη υπουργός Παιδείας της Τουρκίας, η οποία πριν από μερικές μέρες παρέστη στη Μεγάλη του Γένους Σχολή σε κοινή εκδήλωση των ομογενειακών σχολείων.

Ο διευθυντής του Ζωγραφείου Λυκείου Γιάννης Δερμιτζόγλου , απευθυνόμενος προς την υπουργό Παιδείας της Τουρκίας, προειδοποίησε πως «η παιδεία των Ρωμιών της Πόλης φθίνει σε τέτοιο σημείο, ώστε μια μέρα τα σχολεία μας θα αναγκαστούν να κλείσουν». Ο κ. Δερμιτζόγλου έθεσε προς την υπουργό δύο βασικά αιτήματα : – Α) Χριστιανοί ορθόδοξοι της Τουρκίας, που δεν είναι Έλληνες, να έχουν το δικαίωμα να φοιτούν στα σχολεία μας – Β) Τούρκοι πολίτες, οι οποίοι επιθυμούν να μάθουν ελληνικά, να έχουν τη δυνατότητα φοίτησης στα σχολεία.

«Αν δεν γίνουν αυτά, δεν βλέπω να υπάρχει μέλλον για την παιδεία των Ρωμιών», τόνισε με αγωνία ο κ. Δερμιτζόγλου και επεσήμανε ότι δεν πρέπει να χαθεί ένα σημαντικό κομμάτι του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της Κωνσταντινούπολης.


O κ.Δερμιτζόγλου αναμένει ένα θαύμα...