Σάββατο, Οκτωβρίου 09, 2010

ΒΟΣΠΟΡΟΣ


(Συνέχεια από Βόσπορο)

Τρίτη, Οκτωβρίου 05, 2010

ΣΕ ΠΟΙΑ ΠΟΛΗ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ


(Έτσι όπως παρακολούθησα τον Πάνο θεοδωρίδη)


Καθυστέρησα να πάω στην εκδήλωση στο ασφυκτικά γεμάτο "Ολύμπιον" και έτσι αναγκάστηκα να παρακολουθήσω τις ομιλίες από την οθόνη της αίθουσας "Παύλος Ζάννας". Η εκδήλωση ήταν γενικά μια συζήτηση για το παρόν και το μέλλον της πόλης μας. Σ΄αυτήν συμμετείχαν νέοι αρχιτέκτονες (Δ. Γιουζέπας, Μ. Κουλικούρδη, Γ. Μπανιάς, Φ. Σκούρτης, Γ. Τσάρας, Π. Χωραφά και Β. Χλωροκώστας) που μετέφεραν τις εμπειρίες τους από άλλες πόλεις (Βαλένθια, Γένοβα, Νίκαια), καθηγητές (κ. Κωτσιόπουλος, κ.Τζεκάκης, κ.Μουσιόπουλος) και λογοτέχνες όπως ο Πάνος Θεοδωρίδης και η Σοφία Νικολαΐδου. Μέσα από τα σχέδια εργασίας των ερευνητών αρχιτεκτόνων κάναμε συγκρίσεις ανάμεσα στην Θεσσαλονίκη και στις άλλες πόλεις. Αυτές οι συγκρίσεις αφορούσαν θέματα ζωτικής σημασίας για την βιωσιμότητα μιας πόλης, όπως η διαχείριση των σκουπιδιών, η διάχυση του πρασίνου στον αστικό ιστό της πόλης, τα μέσα συγκοινωνίας, η οδοποιία, η συντήρηση σύγχρονων δομών, οι πεζόδρομοι, τα πάρκινγκ, οι ποδηλατόδρομοι, η θαλάσσια συγκοινωνία, η σαφής διάκριση αρμοδιοτήτων σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης και οι οικονομικοί πόροι, η ελεύθερη κίνηση ατόμων με ειδικές ανάγκες και τέλος η νοοτροπία των δημοτών και της δημοτικής εξουσίας. Κανείς  νομίζω δεν διαφώνησε στην άποψη πως βανδαλίζουμε τον δημόσιο χώρο και λατρεύουμε τον ιδιωτικό. Υπάρχει ένας "εθισμός στην μετριότητα" και η πόλη σύμφωνα με την Σοφία Νικολαΐδου μπαζώνει την μνήμη της. Της συμπεριφερόμαστε, συνεχίζει η Νικολαϊδου, σαν να της χρωστάμε! Η Θεσσαλονίκη μας δεν έχει ανάγκη μεγαλεπήβολα σχέδια και δεν είναι "μυδοπίλαφο, κουτσομούρες και ερωτική πόλη". Ο βιασμός της πόλης μεταφράζεται σε ένα σωματικό και ψυχικό κόστος για τους πολίτες της! Θα πρέπει να πάψουμε να αναζητούμε τις αιτίες της παρακμής μας στο αθηνοκεντρικό κράτος και θα πρέπει να ενεργοποιηθούμε σε ομάδες και κινήσεις πολιτών που θέλουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής για τη Θεσσαλονίκη.Τη συζήτηση συντόνισε ο Γιώργος Τούλας που σχολίασε και την απουσία των εκπροσώπων της δημοτικής αρχής. Αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσαν οι παρεμβάσεις μερικών που διέκοψαν άκομψα τον Πάνο Θεοδωρίδη. Οι φωνασκίες είναι για εντυπωσιασμό και εγώ μένω με  τα λόγια ουσίας από τον Πάνο Θεοδωρίδη!

Αυτά! 

Κυριακή, Οκτωβρίου 03, 2010

ΕΙΣΟΔΟΣ-ΕΞΟΔΟΣ



 (Μονοήμερη κρουαζιέρα στα Πριγκηπονήσια-Οι Τούρκοι στο κατάστρωμα μερακλώνουν)

Από την πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης υπολογίζεται πως διέρχονται 5 εκατομμύρια άνθρωποι τις ημέρες της Παρασκευής και του Σαββάτου. Όλο αυτό το ανθρωπομάνι θα έπρεπε κανονικά να βρωμίζει την πλατεία και να προκαλεί μια άνευ προηγουμένου ηχορύπανση! Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει. Οι υπηρεσίες του Δήμου καθαρίζουν σε τακτά χρονικά διαστήματα τον πεζόδρομο. Από τον πεζόδρομο απουσιάζουν τα καλάθια για να αποτραπούν  πιθανές βομβιστικές  ενέργειες! Όλα τα σκουπίδια μαζεύονται σε σακούλες. Οι Τούρκοι περπατούν πειθαρχημένα στα όρια της δουλοπρέπειας! Οι μισθοί τους είναι χαμηλοί και έχουν μάθει να υποτάσσονται! Ό,τι χάνουν σε υποταγή το κερδίζουν σε πονηριά και επιμονή. Αν θέλεις να μάθεις τον τρόπο που ασκούν την εξωτερική τους πολιτική δεν έχεις παρά να δεις τους πλανόδιους μικροπωλητές που επιμένουν να πουλάνε τα προϊόντα τους ακόμα και αν ακούνε το "όχι" δεκαπέντε φορές το λεπτό από τους υποψήφιους αγοραστές! Η επιμονή και το πείσμα των μικροπωλητών πολλές φορές τους δικαιώνει! Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την ενιαία  πολιτική στάση που ακολουθούν οι Τούρκοι* σε θέματα εξωτερικής πολιτικής!

Άλλα ήθελα να πω και άλλα κατέληξα να λέω! Ξεκίνησα  να γράψω για τον "αδούλωτο Ελληνικό λαό"  και για τον υπό κατάρρευση μύθο "του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει" και κατέληξα να γράψω για τους γείτονες που κατάφεραν να εξέλθουν του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου...

*Η Τουρκία  αποτελεί τακτικό «πελάτη» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, καθώς έχει λάβει κατ' επανάληψη δάνεια. Μερικά παραδείγματα αποτελούν τα 4 δισ. δολάρια του 1999, τα 7,5 δισ. δολάρια του 2000 και το 3ετές πρόγραμμα των 10 δισ. δολαρίων που συμφωνήθηκε το 2004. Το ΔΝΤ θεωρεί ότι η εμπλοκή του στην οικονομία της Τουρκίας έχει στεφθεί από επιτυχία, όμως, εξαιτίας των αυστηρών όρων που θέτει, αποτελεί «κόκκινο πανί» για τους Τούρκους, με αποτέλεσμα οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά του οργανισμού να αποτελούν συχνό φαινόμενο. Έτσι, ο Erdogan απέφευγε με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια της τελευταίας οικονομικής κρίσης να προσφύγει στο ΔΝΤ, γνωρίζοντας ότι οι απαιτήσεις του οργανισμού για μειώσεις κρατικών δαπανών και αναδιάρθρωση του προϋπολογισμού θα στοίχιζαν πολιτικά και μάλιστα σε μία εποχή που η χώρα διένυε προεκλογική περίοδο. 
(Πηγή: "ΕΘΝΙΚΗ   ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ   ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ   ΕΜΠΟΡΙΟΥ")