Δευτέρα, Ιανουαρίου 31, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Πατέρα μπορεί να είχες ζήσει τον θάνατο των δύο γονιών σου  αλλά, ωστόσο, δεν μπορούσες να δεχτείς τον θάνατο ως ένα πραγματικό γεγονός της ζωής. Θυμάσαι που περνούσαμε από την οδό Παπάφη και συναντήσαμε μια κηδεία; Μόλις αντίκρυσες το φέρετρο είπες "Απίστευτο"!Ναι, πατέρα, απίστευτο...


Με κομμένα πόδια και χάλια ψυχολογία ακούσαμε για τον όγκο στο κεφάλι του πατέρα μου. Άμαθοι από νοσοκομεία και γιατρούς είχαμε πέσει κατευθείαν στα βαθιά.Το μυαλό μας δεν μπορούσε να προβλέψει ένα τέτοιο σοβαρό πρόβλημα υγείας. Αμέσως σκέφτηκα τις πιθανότητες που υπήρχαν ώστε  ο όγκος να  είναι καλοήθης ή καρκινικός. Στο μεταξύ, ο νοσηλευτής ζητούσε από τον πατέρα μου να ξαπλώσει στο κρεβάτι. Σε λίγο θα του τοποθετούσε καθετήρα. Όταν το έκανε κάλεσε και μια άλλη νοσηλεύτρια, καινούρια πιθανόν στο χώρο, για να δει τον τρόπο με τον οποίο τοποθετούσε τον καθετήρα. Ο πατέρας μου έδειχνε εμφανώς απογοητευμένος γι' αυτήν την εξέλιξη. Προσπαθήσαμε να τον καθησυχάσουμε λέγοντάς του πως υπάρχουν κάποιες παραπάνω  εξετάσεις που ήταν αναγκαίο να γίνουν. Οι στιγμές ήταν δύσκολες. Θα απαιτούνταν και μια μαγνητική τομογραφία που θα έδειχνε καθαρότερα το πρόβλημα στο κεφάλι. Μέχρι την μαγνητική τομογραφία ο πατέρας μου θα έπαιρνε ένα κοκτέιλ φαρμάκων για την πίεση, το σάκχαρο και όλα αυτά παράλληλα με κορτιζόνες. Οι κορτιζόνες, καθώς έλεγαν οι γιατροί, δίνονταν για την καταπολέμηση του οιδήματος στο κεφάλι. Η χορήγησή τους, όμως, οδηγούσε στην αύξηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα του πατέρα μου.Το φάρμακο -γράψε δηλητήριο- τού έκανε καλό αλλά τού προκαλούσε και παρενέργειες. Για να μην σας τα πολυλογώ, οι γιατροί επιχειρούσαν να κατεβάσουν  τα επίπεδα σακχάρου χορηγώντας στον πατέρα μου κρυστάλλους ινσουλίνης. Ο πατέρας μου δεν ήταν εξαρτώμενος από ινσουλίνη αλλά, καθώς φάνηκε στην πορεία, θα γινόταν εξαρτημένος από πολλά φάρμακα...

Ετικέτες ,

3 σχόλια:

Τη 11:42 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger elsa είπε...

Τον ξέρω αυτό τον πόνο κι ας είναι εννέα χρόνια πριν...
Μια πληγή που υπάρχει και δεν κλείνει ποτέ...
Καλή δύναμη, Γιάννη.

Έλσα

 
Τη 2:55 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Απίστευτο! Αυτή είναι η λέξη.
Καλή δύναμη, Γιάννη. Σε σκέφτομαι.
Γεωργία

 
Τη 12:04 π.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Έλσα, όπως ακριβώς το λες.Πληγή που μένει για πάντα.

Γεωργία θα τα πούμε και από κοντά.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα