Τετάρτη, Ιανουαρίου 26, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Ο μακαρίτης δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου, Βασίλης Ραφαηλίδης, απαιτούσε να πληρώνεται για κάθε εμφάνιση που έκανε  στην τηλεόραση. Επίσης, μαθαίνοντας πως έχει καρκίνο είχε αποφασίσει να μην πάρει φάρμακα για να τον καταπολεμήσει. Έτσι, ο  οργανισμός του  δεν θα γινόταν ποτέ πειραματόζωο στα χέρια των γιατρών. Η στάση του αυτή ήταν η στάση ενός ανθρώπου που ήταν απολύτως σίγουρος για την ορθότητα της επιλογής του. Ο Ραφαηλίδης πέθανε με έναν τρόπο που επέλεξε αυτός ο ίδιος- αν θυμάμαι καλά μέσα σε αφόρητους πόνους.

Ένας άνθρωπος που η υγεία και η ζωή του βρίσκεται σε κρίση δεν ξέρει εκ των προτέρων τι πρέπει να πράξει. Ποιούς γιατρούς πρέπει να επιλέξει; Σε ποιό νοσοκομείο πρέπει να νοσηλευτεί; Η αρρώστια απειλεί τη ζωή του; Πρέπει να κάνει εγχείριση ή καλύτερα θα ήταν να αποφύγει το χειρουργείο και να ζήσει όσο πάει; Αν ο ασθενής, που συνήθως δεν έχει μια ολοκληρωμένη γνώση της ασθένειάς του, αποφάσιζε να αποχωρήσει από το νοσοκομείο το συγγενικό του περιβάλλον θα είχε το ηθικό δικαίωμα να τον αποτρέψει από κάτι τέτοιο; Και αν το συγγενικό περιβάλλον σεβόταν την επιθυμία του τι θα γινόταν στην περίπτωση που ο άνθρωπός τους πέθαινε χωρίς να δοκιμάσει την πιθανότητα να σωθεί από τους γιατρούς; Οι συγγενείς τότε θα ένιωθαν τύψεις που δεν έκαναν τίποτα να τον μεταπείσουν; Τα διλήμματα που προκύπτουν είναι πολλά και έχουν να κάνουν με την αδυναμία να γνωρίζουμε το τελικό αποτέλεσμα. Για τον Βασίλη Ραφαηλίδη το τελικό αποτέλεσμα δεν είχε καμμιά αξία, στάση απολύτως συμβατή με έναν φιλοσοφημένο τρόπο σκέψης που δίνει περισσότερη σημασία στις δυνατότητες επιλογής και όχι στα αποτελέσματα που προκύπτουν από αυτές τις επιλογές.      

Ετικέτες ,

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα