Παρασκευή, Φεβρουαρίου 04, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Δεν ήθελες να μας ανησυχείς ούτε να δείχνεις πως πάσχεις! Όταν  ρωτούσα  αν σε απασχολεί κάτι, μού απαντούσες "τίποτε". Αυτό το "τίποτε" θα αντηχεί για πάντα στα αυτιά μου...

Μια νοσηλεύτρια στο "Παναγία" προσπαθούσε να πετύχει φλέβα. Την έβλεπε, την εντόπιζε αλλά έλεγε πως ήταν κινούμενη και την δυσκόλευε. Σε μια έκρηξη αυθορμητισμού, αφέλειας και ειλικρίνειας μου εκμηστηρευόταν πως η παρουσία των συγγενών κατά την ώρα της δουλειάς της την αγχώνει και αυτό έχει σαν συνέπεια να μειώνεται  η απόδοσή της. Φαινόταν καινούρια στην δουλειά. Ήταν μια γεματούλα νοσηλεύτρια που σε όλο το διάστημα της νοσηλείας του πατέρα μου την είχα συμπαθήσει.Πάνω της μπορούσες να διακρίνεις το άγχος και την ευθύνη που είχε για τους ασθενείς. Θυμάμαι πως κάποια στιγμή με είχε ρωτήσει για τα συμπτώματα του πατέρα μου και της είχα πει για τα πρησμένα δάχτυλα του δεξιού χεριού. Στο άκουσμα ενός τέτοιου συμπτώματος έδειξε να ανησυχεί- της παρουσιαζόταν παρόμοιο πρόβλημα σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Το πρωινό ήταν για να τσιμπολογάνε τα σπουργίτια. Το ίδιο και το απογευματινό.Το γιαουρτάκι απαραίτητο.Πολύ σούπα με μοσχαράκι ή κοτόπουλο. Βελονίτσες κάθε πρωί και απόγευμα για τον έλεγχο του σακχάρου.Μέτρηση της αρτηριακής πίεσης, του βάρους και της θερμοκρασίας του σώματος. Ο πατέρας μου δεν ένιωθε άνετα και εμείς προσπαθούσαμε να τον πείσουμε πως ο δρόμος που ακολουθούσαμε ήταν μονόδρομος. Κατά βάθος το ήξερε και αυτός. Τον τελευταίο καιρό ένιωθε στενοχώρια -σαν να μην σε χωράει το σπίτι. Είχε όρεξη, έτρωγε καλά και κοιμόταν επίσης. Οι δυνάμεις του ,όμως, τον εγκατέλειπαν. Η φωνή του γινόταν όλο και πιο ξέπνοη και βραχνή- να ήταν η χορήγηση της κορτιζόνης υπεύθυνη για την βραχνάδα της φωνής; Μια μέρα στο κρεβάτι του εξήγησα πως η σταδιακή μείωση της σωματικής του δύναμης, η δυσκολία στην κίνηση και το πρήξιμο του δεξιού χεριού ήταν αποτέλεσμα μιας φουσκάλας (δεν τόλμησα να μιλήσω ποτέ για όγκο) στο κεφάλι και συγκεκριμένα στο αριστερό μέρος του μετώπου.Του φαινόταν ακαταλαβίστικο αυτό, δεν μπορούσε να κάνει την σύνδεση!

Οι μέρες περνούσαν στο νοσοκομείο με μετρήσεις, πολύ κουβέντα, ραδιοφωνάκι, εφημερίδες και περπάτημα. Όλα έδειχναν πως ο πατέρας δεν θα αποφύγει την εγχείριση και γι' αυτό τον σηκώναμε από το κρεβάτι και τον βάζαμε να περπατάει στον διάδρομο για να διατηρεί μια καλή φυσική κατάσταση. Ποιόν;Τον πατέρα μου που είχε γυρίσει όλη την Θεσσαλονίκη με τα πόδια...



Ετικέτες ,

4 σχόλια:

Τη 12:19 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ange-ta είπε...

Αχ, ο πατέρας μας και η μάνα μας! Οταν τους χανεις καταλαβαίνεις ποσο τους αγαπούσες και ποσο σου λείπουν!
Καλό του ταξίδι! και σε σας καλή υγεία να έχετε να τον θυμόσαστε.

 
Τη 11:03 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

ange-ta, όσο πιο πολύ απομακρύνομαι από το γεγονός της κηδείας τόσο πιο πολύ λυπάμαι!Νομίζω πως δεν ανήκω σε αυτούς που όταν χάνουν αγαπούν.Σε ευχαριστώ, νάσαι καλά στην υγεία σου.Όλα τα υπόλοιπα γίνονται.

 
Τη 12:27 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous ΣΤΕΛΛΑ είπε...

ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ.ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΚΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΝΑ ΣΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΕΙ ΠΑΝΤΑ. ΕΧΩ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ .ΚΟΥΡΑΓΙΟ.

 
Τη 3:29 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Στέλλα, σου απαντώ καθυστερημένα και σε ευχαριστώ πολύ.Εύχομαι να πήγαν καλά τα πράγματα με τον πατέρα σου.Ειλικρινά το εύχομαι.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα