Παρασκευή, Φεβρουαρίου 11, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Μέσα στην βιοπάλη και τις καθημερινές ασχολίες τρυπώνουν οι συσσωρευμένες αναμνήσεις και φωτίζουν αναδρομικά όλο και περισσότερες λεπτομέρειες από την ζωή του πατέρα μου. Πένθος είναι η θλίψη που μας επισκέπτεται απρόσκλητη!


Και στην μαγνητική τομογραφία ο πατέρας μας δεν θα ήταν μόνος. Είχε προηγηθεί η ψυχρολουσία από την αξονική τομογραφία και αναμέναμε τα δυσάρεστα αποτελέσματα. Κάποιος από το ειδικευμένο προσωπικό μετέφερε έναν φάκελο με εξετάσεις. Ήμουν στο βάθος του διαδρόμου και τον άκουγα να λέει για «ένσημο». Γνωρίζοντας εκ των προτέρων την ύπαρξη όγκου έκανα την υπόθεση πως η λέξη «ένσημο» ήταν ένας κωδικοποιημένος τρόπος για να ανακοινώνει κάποιος επαγγελματίας της υγείας το δυσάρεστο στους συναδέλφους του. Σκέφτομαι πως τέτοιου είδους λεκτικό χιούμορ θα μπορούσε να πυροδοτήσει εντάσεις και ξυλοδαρμούς από στρεσαρισμένους συγγενείς (κάποια στιγμή θα μιλήσουμε και για το χιούμορ των νοσοκομείων). Έτρεξα και ζήτησα την γνωμάτευση. Κάποιος κύριος μου την παραχώρησε ευγενικά και μου είπε πως υπάρχουν ευρήματα για τα οποία θα μας μιλούσαν επίσημα στο νοσοκομείο. Πριν κατευθυνθώ στο νοσοκομείο πήρα τηλέφωνο μια φίλη μου παθολόγο και της ζήτησα να μου επεξηγήσει κάποιους ιατρικούς όρους. Η μαγνητική τομογραφία, πράγμα αναμενόμενο, πιστοποιούσε τον όγκο που ήταν μεγάλος σε μέγεθος και πίεζε τον εγκέφαλο. Στο δεξί μέρος του εγκεφάλου δεν εντοπίζονταν παθολογικά ευρήματα και η παρεγκεφαλίδα έμενε ανέπαφη από την επιθετικότητα αυτού του όγκου. Η μαγνητική τομογραφία, φυσικά, δεν αποφαινόταν για την καλοήθεια ή  την κακοήθεια του όγκου. Η γνωμάτευση μιλούσε για μηνιγγίωμα (καλοήθεια) ή γλοίωμα (κακοήθεια) χωρίς να προσδιορίζει τι ακριβώς είναι από τα δύο. Αυτό θα γινόταν μόνο με την ταχεία βιοψία κατά την διάρκεια της εγχείρισης. Ως τότε, πηγαινοερχόμουν στο νοσοκομείο, ρωτούσα φίλους μου γιατρούς, έψαχνα πληροφορίες στο διαδίκτυο και ευχόμουν σε όλες τις συζητήσεις με τους φίλους και τις φίλες ο όγκος να μην είναι καρκινικός. Τέτοιες στιγμές ζεις ολοκληρωτικά τον πόνο, την αγωνία της αναμονής και τον φόβο των μελλοντικών εξελίξεων…

Ετικέτες ,

2 σχόλια:

Τη 6:19 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

" Όλα όσα μας άγγιξαν και μας έπλασαν
είναι ακόμα μαζί μας..."

R. Neimeyer
Από το βιβλίο του " ν'αγαπάς και να χάνεις"

 
Τη 11:34 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Και ζουν μέσα από εμάς!Καλησπέρα.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα