Κυριακή, Φεβρουαρίου 13, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Ο καθένας κλαίει για τον δικό του άνθρωπο. Ακόμη και αν παρευρίσκεται στην κηδεία ενός άλλου, κλαίει, κατ’ουσίαν, πάλι για τον δικό του άνθρωπο. Να κλαίμε τους νεκρούς μας είναι ο μοναδικός τρόπος για να διατηρήσουμε την ανθρωπιά μας!



Όταν στο νοσοκομείο οι γιατροί θέλουν να ανακοινώσουν τα δυσάρεστα αποτελέσματα των εξετάσεων επιλέγουν τους, φαινομενικά, ψύχραιμους συγγενείς για να το κάνουν. Ο υποδιευθυντής της νευρολογικής κλινικής έκρινε πως εγώ ήμουν αυτός που θα διατηρούσα την ψυχραιμία μου καθώς θα άκουγα τα άσχημα μαντάτα. Μου ζήτησε να πάμε στο γραφείο του για να μιλήσουμε πιο ελεύθερα. Εξήγησα στον πατέρα μου πως θα πήγαινα για λίγο να μιλήσω με τον γιατρό. Εκείνος καθόταν όρθιος στο κρεβάτι και μου απάντησε «μην ακούς τους γιατρούς, αυτοί ψάχνουν για πελάτες»! Σίγουρα διέκρινες στην άποψή του την ακλόνητη πεποίθηση πως οι γιατροί έχουν μόνο οικονομικά κίνητρα για να ασχολούνται με τους ασθενείς τους. Αυτό ήταν και σωστό και λάθος γιατί έτσι συμβαίνει με όλες τις γενικές τοποθετήσεις που δεν λαμβάνουν υπόψη πως κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή . Ευχόμουν, λοιπόν, να αποδείξω στην πράξη πως ο πατέρας μου θα ανακτούσε την υγεία του χωρίς να μεσολαβήσουν φακελάκια και προνομιακή μεταχείριση από πλευράς των γιατρών. Τον άφησα για λίγο και επισκέφτηκα τον γιατρό. Παρουσία και της νευρολόγου που είχε εξετάσει τον πατέρα μου, ο γιατρός μού έδειξε την μαγνητική τομογραφία και μου είπε επί λέξη, «άσχημα τα πράγματα για τον πατέρα σας. Έχω μιλήσει και με άλλους γιατρούς και όλοι συμφωνούν πως ο όγκος είναι καρκινικός». Όσο  και αν ήμουν εκείνη τη στιγμή προϊδεασμένος για κάτι άσχημο έκανα μερικά λεπτά για να συνέλθω. Μέσα σε αυτά τα λεπτά ο γιατρός μου μίλησε για το μέγεθος και τις διαστάσεις του όγκου -μάλιστα πήρε το στυλό και το σχεδίασε πάνω στο χαρτί. Επίσης, ο όγκος ήταν επιθετικός και πίεζε τον εγκέφαλο. Μου είπε ακόμη πως στην κλινική χορηγούσαν στον πατέρα μου φαρμακευτική αγωγή που είχε σαν στόχο όχι να θεραπεύσει το πρόβλημα αλλά να περιορίσει το εύρος των συμπτωμάτων. Σαν μοναδική λύση μου πρότεινε την χειρουργική επέμβαση. Για τις αντοχές του 75χρονου πατέρα μου δεν ήταν δυνατόν να εγγυηθεί κανείς. Βρισκόμασταν ακριβώς στο «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα». Έπρεπε να αποφασίσουμε ως οικογένεια τι έπρεπε να κάνουμε. Αν συναινούσαμε στην εγχείριση πιθανόν να τον χάναμε. Αν τον αφήναμε, ο όγκος θα του κατέστρεφε βαθμιαία τα εγκεφαλικά κύτταρα και θα τον οδηγούσε στις επιληψίες και τον εγκεφαλικό θάνατο. Χρειαζόμασταν λίγο χρόνο για να αποφασίσουμε οριστικά τις επόμενες κινήσεις μας…

Ετικέτες ,

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα