Τρίτη, Φεβρουαρίου 15, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

H απόλαυση του απογευματινού καφέ και η καθιερωμένη βόλτα κάπου στις 4:30 με 5. Αρκετές φορές με συναντούσες πάνω στο μηχανάκι και με χαιρετούσες, σηκώνοντας το δεξί χέρι πάνω από το ύψος του ώμου. Αυτός ο χαιρετισμός είναι ό,τι πιο πένθιμο -δεν ξέρω γιατί- θυμάμαι από σένα πατέρα!


Φαίνεται πως ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός για τις σοβαρές αποφάσεις της ζωής, που λαμβάνονται είτε ακαριαία είτε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ο πατέρας μας αγνοούσε τις δυσοίωνες προγνώσεις και εμπιστευόταν εμάς. Και εμείς με την σειρά μας θα έπρεπε να τιμήσουμε την εμπιστοσύνη του, κάνοντας τις καλύτερες επιλογές. Μόλις άρχιζε ένας αγώνας που απαιτούσε συνεχή επαγρύπνηση. Τα ψέματα είχαν τελειώσει. Είχαμε να διαλέξουμε ανάμεσα στην εγχείριση ή στην επιστροφή στο σπίτι. Ο πατέρας μας δεν μπορούσε να αποφασίσει για τον εαυτό του και αυτό ήταν κάτι που φέραμε βαρέως.Για μια στιγμή μας πέρασε η σκέψη να του πούμε ολόκληρη την αλήθεια. Έτσι, όμως, θα καταστρέφαμε όλες τις προηγούμενες προσπάθειες για την ανόρθωση του ηθικού και της ψυχολογίας του. Κάτι τέτοιο μας τρόμαξε και το απορρίψαμε. Μας τρόμαξε γιατί και αν ακόμη του μεταβιβάζαμε την ευθύνη να αποφασίσει για τον εαυτό του δεν θα ήμασταν ικανοί να διαχειριστούμε μια ενδεχόμενη άρνησή του για να κάνει την εγχείριση. Αλλά και τι θα μπορούσαμε να του λέγαμε; Αδυνατούσαμε να του μιλήσουμε για έναν απολύτως επιβεβαιωμένο καρκινικό όγκο γιατί μόνο η βιοψία θα μπορούσε να το πιστοποιήσει. Και για να γίνει βιοψία θα έπρεπε να προηγηθεί η εγχείριση. Ναι, επιθυμία του πατέρα ήταν να εγκαταλείψει το νοσοκομείο αλλά χωρίς να γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα τον έφερνε ένα βήμα γρηγορότερα στον εγκεφαλικό θάνατο .Τον αγαπούσαμε πολύ για να μείνουμε αδρανείς και ταυτόχρονα μας πονούσε που ο πατέρας μας δεν μπορούσε να αποφασίσει για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα που αφορούσε τον ίδιο. Έχοντας συνείδηση όλων των παραπάνω, ξεπεράσαμε τους αρχικούς ενδοιασμούς και διαλέξαμε να ευθυγραμμιστούμε με την συμβουλευτική γραμμή των γιατρών. Θα κάναμε την εγχείριση και θα ευχόμασταν καλοτυχία και αίσιο τέλος. Με πρόγνωση τον πιθανό καρκίνο και με ηλικία οριακή για σοβαρές εγχειρίσεις είπαμε να το παίξουμε κορώνα γράμματα. Ακόμη και αν ο όγκος ήταν καρκινικός θα το παλεύαμε μέχρι τέλους. Η μοιρολατρία, η ηττοπάθεια και η απελπισία θα έπρεπε να αντικατασταθούν από την τελευταίως ψυχορραγούσα ελπίδα για κάτι καλύτερο…

Ετικέτες ,

1 σχόλια:

Τη 3:10 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Γιάννη, θα τα πούμε από κοντά. Δεν ξέρω τι να σου πω. Απλά, σε χαιρετώ.
Γεωργία

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα