Παρασκευή, Φεβρουαρίου 18, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Στο σπίτι γεμίσαμε με φωτογραφίες του πατέρα μας! Στο βίωμα του πένθους το αντικείμενο της απώλειας καταλαμβάνει τον χώρο. Ο πληθωρισμός των εικόνων  του πατέρα μας έρχεται  να αναπληρώσει την απώλεια. Αν μας κατακλύζουν τα αντίγραφα είναι γιατί έχουμε χάσει οριστικά και αμετάκλητα το πρωτότυπο!


Ο πατέρας μας κινδύνευε. Η περιπέτεια της υγείας του ήταν ένα αληθινό ζήτημα ζωής και θανάτου. Η οικογένειά μου βρισκόταν σε μια κατάσταση υπερδιέγερσης και η δράση της θα έπρεπε να οριοθετηθεί μέσα σε συνθήκες σύγχυσης .Κάτι τέτοιες στιγμές η αναζήτηση γνωστών γιατρών που θα μας κατατόπιζαν καλύτερα αποτελούσε την πρώτη  μας προτεραιότητα! Οι ενέργειες μας έπρεπε να ήταν ουσιαστικές και τα λάθη θα μπορούσαν να αποβούν μοιραία . Ήμασταν άμαθοι με τα νοσοκομεία -κανένα μέλος της οικογένειας δεν είχε κάνει μέχρι τότε εγχείριση και ούτε είχε νοσηλευτεί για κάποιο σοβαρό νόσημα. Επίσης, δεν διαθέταμε αυτό που λέμε "τις άκρες"! Αρκεστήκαμε στην καθοδήγηση του υποδιευθυντή της νευρολογικής κλινικής που μας πρότεινε την νευροχειρουργική ομάδα στο νοσοκομείο του ΑΧΕΠΑ. Κατά καιρούς άκουγα γι' αυτήν την ομάδα. Είχε καλή φήμη αλλά αυτό απαραίτητα δεν αποτελούσε εγγύηση για το αποτέλεσμα. Εξάλλου, οι φήμες σε αρκετές περιπτώσεις είναι αποτέλεσμα ευνοϊκών συγκυριών ή δημοσίων σχέσεων. Και από εδώ απουσίαζε η προσωπική εμπειρία που θα επιβεβαίωνε του λόγου το αληθές.

Από το νοσοκομείο Παναγία θα παίρναμε εξιτήριο.Ήταν το πρώτο και τελευταίο εξιτήριο για τον πατέρα μου. Η φαρμακευτική αγωγή είχε συμπληρώσει τον κύκλο της και δεν υπήρχε κάτι άλλο που θα μπορούσαμε να κάνουμε εκεί. Τώρα, όλες οι ελπίδες και το βλέμμα μας θα ήταν στραμμένα στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.  

Ετικέτες ,

2 σχόλια:

Τη 12:29 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Roadartist είπε...

Καλή δύναμη.

 
Τη 1:01 π.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Roadartist ναι, την χρειάζομαι όσο τίποτε άλλο.Σε ευχαριστώ.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα