Πέμπτη, Φεβρουαρίου 24, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ

Δεν μας απόμεινε παρά η αναπόληση, σαν το μαύρο χνάρι πάνω μας
από μια πανοπλία, ερπετά κοιμούνται τώρα μέσα στα τύμπανα
και στις αυλές, ανάμεσα στ’ ακάθαρτα ζώα, μας απλώνουν, καμιά
φορά το χέρι τους οι Σκιές.
Κανείς δεν μας συγχώρεσε που ζήσαμε σιωπηλοί, με χαμηλωμένο
το βλέμμα,
κι όταν αύριο οι εκτιμητές, ήρεμοι στο περιστύλιο, θ ’αρχίσουν τον
απολογισμό,
θα τους φανούμε δειλοί ή το λιγότερο μικρόψυχοι. Όμως, αυτό το
άστρο στον ουρανό
είναι η πέτρα που ‘χαμε στο στόμα, μην και ξεφύγει ο στεναγμός
μας.

Βίοι παράλληλοι, Τάσος Λειβαδίτης


Σε ένα αφήγημα που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Τρεις δεκάρες» ο Ε.Χ. Γονατάς βάζει τον ήρωά του να αμφισβητεί τους γιατρούς που σώζουν ζωές, τους δικαστές που απονέμουν δικαιοσύνη και τους πλοιάρχους των πλοίων που μεταφέρουν εμπορεύματα και ανθρώπους την ώρα της ανάγκης. Ο ήρωάς του Γονατά ισχυρίζεται πως υπεράνω όλων ορθώνεται επιβλητική η υποκριτική τέχνη. Μαθαίνουμε να είμαστε ηθοποιοί μιας μεγάλης παράστασης και εκπαιδευόμαστε στην υιοθεσία καινούριων ρόλων. Καμιά φορά τυγχάνει να ξεχνάμε τα λόγια και τους ρόλους μας! Τότε υπάρχει μέσα μας ο υποβολέας που μας σιγοψιθυρίζει τα λόγια και φρεσκάρει την μνήμη μας! Ο υποβολέας, όμως, δεν είναι ίδιος για όλους. Για αρκετούς από εμάς στέκεται «αυθάδης και αλαζόνας».Ο υπερόπτης υποβολέας δουλεύει αθόρυβα για την «έντεχνη επιβολή μιας ιδέας ή πράξης» και μπορεί να μοιάζει με ‘κείνον τον γιατρό που με ρωτούσε βλακωδώς αν αγαπάω τον πατέρα μου. Φυσικά και τον αγαπούσα και φυσικά καταλάβαινα πως προσπαθούσε να με υποβάλλει στην ιδέα πως ο πατέρας μου λόγω του όγκου στον εγκέφαλο και λόγω της ηλικίας του δεν θα τα κατάφερνε! Οι ώρες ήταν δύσκολες, ο πατέρας μου «υποδυόταν» τον ασθενή που καθόταν επί οκτώ ώρες για να τον εξετάσουν και εγώ έπρεπε να είμαι αυστηρά προσηλωμένος στον κεντρικό στόχο και να μην αποσπώ την προσοχή μου σε δευτερευούσης σημασίας ζητήματα. Κάτι τέτοιο ήμουν αποφασισμένος να το δείχνω και να μην αφήνω περιθώρια παρερμηνείας από όλους αυτούς με τους οποίους επικοινωνούσα. Θέλω να πιστεύω, λοιπόν, πως ο γιατρός ασκούσε την εξουσία του και ταυτόχρονα μπορούσε να κατανοήσει αυτή την στάση μου. Ίσως για αυτό, και σε αναμονή του συναδέλφου που θα εξέταζε τον πατέρα μου, συμπλήρωσε τα στοιχεία του ασθενή σε μια καρτέλα και φρόντισε να μου υπενθυμίσει πως αυτό δεν ήταν δικιά του δουλειά και το έκανε για να μας διευκολύνει. Τον ευχαρίστησα και περίμενα τον νευροχειρουργό που θα αποφαινόταν για την εισαγωγή του πατέρα μου. Τελικά, ο νευροχειρουργός επέστρεψε από ένα βαρύ περιστατικό που είχε να αντιμετωπίσει (έτσι μας είπε) και αμέσως είδε την αξονική και μαγνητική τομογραφία. Στην συνέχεια άρχισε τις εξετάσεις για να διαπιστώσει το επίπεδο της νευρολογικής κατάστασης του πατέρα μου. Η μνήμη του πατέρα μου είχε πρόβλημα. Ξεχνούσε λέξεις, αδυνατούσε να προσδιορίσει επακριβώς τον λόγο για τον οποίο βρισκόμασταν στο νοσοκομείο και όλα αυτά αποτελούσαν ενδείξεις ότι ο όγκος σιγά σιγά του έφθειρε την μνήμη. Ο γιατρός τον εξέτασε αρκετή ώρα. Κάποια στιγμή συμβουλεύτηκε τηλεφωνικώς έναν συνάδελφο του. Τον άκουσα να κάνει λόγο για «πιθανό εκφυλισμένο μηνιγγίωμα». Ζήτησα να μάθω κάτι περισσότερο αλλά με παρακάλεσε να βγω για λίγο στον διάδρομο. Βγήκα έξω και περίμενα. Στον διάδρομο υπήρχε πολύς κόσμος που συνόδευε ασθενείς που περίμεναν υπομονετικά να εξεταστούν. Τότε, θυμήθηκα την περίπτωση ενός φίλου που έχασε τον πατέρα του από ένα δεύτερο εγκεφαλικό και ενώ ήταν στην λίστα αναμονής για την αξονική τομογραφία που θα επιβεβαίωνε το πρώτο εγκεφαλικό. Φαίνεται πως ο υποβολέας του φίλου μου ήταν σεμνός και διακριτικός…

Ετικέτες ,

2 σχόλια:

Τη 9:53 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Γιάννη, μείνε μ' αυτήν την ευχή, για καλό ταξίδι.
Γεωργία

 
Τη 10:35 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Δεν νομίζω Γεωργία!Αυτά τα κειμενάκια θα αποτελέσουν μέρος ενός μικρού βιβλίου με φωτογραφίες, λεζάντες και άλλα κείμενα πιο προσωπικά για τον πατέρα μου.Νασαι καλά!

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα