Δευτέρα, Φεβρουαρίου 07, 2011

KAΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

«Λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα του, Χριστούγεννα του 1938, ο Μπόρχες έπαθε ένα ατύχημα: ενώ ανέβαινε τρέχοντας μια σκοτεινή σκάλα, χτύπησε σε ένα ανοιχτό παραθυρόφυλλο. Η πληγή έπαθε μόλυνση που κατέληξε σε σηψαιμία και πάρα λίγο να του κοστίσει τη ζωή του. Κατά την περίοδο της ανάρρωσης , ο Μπόρχες φοβήθηκε μήπως ο πυρετός και το σοκ είχαν προσβάλει τις διανοητικές ικανότητες του.»

Μπόρχες, Ε.Ροντρίγκεζ Μονεγκάλ, εκδόσεις Θεμέλιο, 1987


Ο πατέρας μου, όπως προείπα, περπατούσε μέσα στον διάδρομο του νοσοκομείου. Τον βοηθούσα κρατώντας το σακουλάκι του καθετήρα. Οι νοσοκόμες έβλεπαν με έκπληξη τον πατέρα μου ως περιπατητικό ασθενή και σχολίαζαν θετικά. Τον έβαζα να διαβάζει τις επιγραφές στις διάφορες πόρτες. Τα διάβαζε καθαρά. Η όραση – παλιά, ένας οφθαλμίατρος που τον είχε εξετάσει μιλούσε για δυνατά μάτια- η αντίληψη, το κέντρο του λόγου και τα συναισθήματα δεν φαίνονταν να είχαν επηρεαστεί από τον όγκο στο κεφάλι. Υπήρχαν οι κινητικές δυσκολίες στην δεξιά πλευρά του σώματος εξαιτίας του όγκου που ήταν στην αριστερή πλευρά του μετώπου -αυτά τα πράγματα πηγαίνουν χιαστί! Οι κορτιζόνες βοηθούσαν να ξεπρηστούν τα δάχτυλα του δεξιού χεριού. Αντιλαμβανόταν την βελτίωση και ανέβαινε ψυχολογικά.Του έδινα να κάνει χαρτοκοπτική και πλαστελίνη για να γυμνάζει την λεπτή του κινητικότητα.Παίζαμε χαρτιά με μια τράπουλα που είχα αγοράσει για τις μεγάλες μέρες και νύχτες του νοσοκομείου.Το αγαπημένο του παιχνίδι ήταν η ξερή.Καθάριζε κάθε μέρα την τεχνητή του οδοντοστοιχία. Ανά δύο μέρες έπρεπε να ξυρίζεται. Όταν δυσκολευόταν τον βοηθούσαμε και εμείς. Κοιτούσε τον καθρέφτη και έψαχνε να βρει σημάδια παρακμής. Είχε καλή ισορροπία. Κάποιες φορές αναρωτιόταν πως έχει καταντήσει έτσι. Η παρουσία της οικογένειας ήταν μια διαρκής ενθάρρυνση και εμψύχωση. Ήμασταν κοντά του μέρα και νύχτα σε βάρδιες. Η πρόγνωση ήταν δυσοίωνη αλλά εμείς προσπαθούσαμε να διατηρήσουμε μια καλή ψυχολογία που θα έπρεπε να την μεταδώσουμε στον πατέρα μας. Ο δρόμος φαινόταν αρκετά ανηφορικός και θέλαμε αντοχή, ψυχραιμία και αρκετή υπομονή για να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά που μας επεφύλασσε το μέλλον. Ο άμεσος στόχος ήταν η βελτίωση της ψυχολογίας του πατέρα μας και ο απώτερος να οδηγηθεί στην εγχείριση με υψηλό ηθικό. Μέχρι τότε θα έπρεπε να περιμένουμε και την γνωμάτευση της μαγνητικής τομογραφίας.

Ετικέτες ,

2 σχόλια:

Τη 1:01 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger coerdia είπε...

Η αφοσίωση σας και η συμπεριφορά του πατέρα σας είναι πάρα πολύ συγκινητική. Να μας πεις και τι γινόταν πιό παλιά όταν ήταν καλά μετά.
(Επίσης ήθελα να πω ότι ούτε ο Αρανίτσης πήγε στην Κέρκυρα σε εκείνο το συνέδριο για τον Ελύτη τον Οκτώβριο, ρώτησα για τα πρακτικά της ομιλίας του και μου το είπαν.)
Καλημέρα, εύχομαι να είστε καλά.

 
Τη 12:09 π.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Πίστη και αφοσίωση,coerdia.Όσο και αν ακούγεται ψυχρό και υπολογιστικό, πήρε ό,τι έδωσε.Ο Αρανίτσης θα έλεγε:εκεί που υπάρχει η προσφορά υπάρχει και η ζήτηση.Σε χαιρετώ.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα