Σάββατο, Μαρτίου 05, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ

Όχι, ο θάνατος δεν με φοβίζει τόσο,
όσο ο φόβος του θανάτου, όταν πέφτει
απότομα στα πρόσωπα που αγαπώ,
όπως η πρώτη κρύα νύχτα του χειμώνα
σαν λαιμητόμος-κι ήταν μόλις καλοκαίρι
μόλις προχτές ήταν ακόμη καλοκαίρι
κι είχες στο δέρμα σου τα δώρα της αγάπης.
Πέφτει ασχέτως εποχής, πώς να σ’ το πω,
σαν λαιμητόμος, ξαφνικά, ή σαν αυλαία,
και υποκλίνεσαι βαθιά εις τον αιώνα:
Πάει, τετέλεσται το δράμα της ζωής σου.
«Δεν θα γιορτάσουμε άλλα ιωβηλαία»,
αστειευόταν ο πατέρας μου.
Φοβόταν;
Είχε το φόβο του θανάτου; Ποιος το ξέρει.
Δεν συζητήσαμε ποτέ, και μου φαινόταν
πάντοτε τόσο αρραγής-τι να ρωτήσω
και τι να καταλάβω; Τέτοια θέματα
δεν κουβεντιάζεις εύκολα με τους γονείς σου,
τα υποθέτεις κι αν μπορείς τ’ αφήνεις πίσω,
στα εννοούμενα και τα συμφωνημένα.
Κι όμως δεν μένει τίποτα ανείπωτο-
εκτός απ’ την αγάπη.
Ώρα να πηγαίνω,
έχω δουλειά και δεν σκοπεύω να νυχτώσω.

"Προσωπογραφία, ποίημα για τρεις φωνές"-
Διονύσης Καψάλης, εκδόσεις Άγρα



Οι άνθρωποι διαισθάνονται την ασθένειά τους. Όταν τους γνωστοποιείται και επισήμως η σοβαρότητα της κατάστασης, λίγοι είναι αυτοί που καταφέρνουν να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους. Αρκετοί γίνονται φορείς μιας αρρωστημένης εγωπάθειας.Ο εαυτός τους και το πρόβλημά τους γίνονται το επίκεντρο της ζωής . Ό,τι τούς περιβάλλει είναι ασήμαντο. Το μόνο που φαίνεται να έχει αξία είναι η αποκατάσταση της υγείας τους. Οι πάσχοντες άνθρωποι και οι συγγενείς που τους συνοδεύουν είναι ικανοί να παρακάμψουν όλες εκείνες τις διαδικασίες που προβλέπονται για τους υπόλοιπους αρρώστους. Οι ανάγκες είναι επείγουσες και δεν υπακούουν σε πρωτόκολλα και κανόνες λειτουργίας των νοσοκομείων. Καθένας από εμάς δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει τις γνωριμίες που έχει. Τα φακελάκια γεμίζουν σε πάχος με κύριο στόχο  να απλοποιηθεί και να ολοκληρωθεί σε χρόνο ρεκόρ η περίθαλψη και η ίαση του ασθενούς. Σε αντίθετη περίπτωση, η πολύωρη αναμονή τσακίζει τα νεύρα των αρρώστων, τούς κάνει δύστροπους και τους προετοιμάζει ψυχολογικά για όλα αυτά που θα επακολουθήσουν. Ευτυχώς ο πατέρας μου είχε κατανόηση, υπομονή και τη δικιά μας συμπαράσταση. Ο γιατρός που αποφάσισε την εισαγωγή φαινόταν προβληματισμένος με τις «δύο βούλες» που έβλεπε στον αριστερό πνεύμονα. Αποφάσισε την νοσηλεία του στον θάλαμο 1 στον έκτο όροφο της νευροχειρουργικής κλινικής.

Σιγά , σιγά ξετυλίγονται οι οδυνηρές αναμνήσεις…


Ετικέτες ,

1 σχόλια:

Τη 7:05 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα