Δευτέρα, Μαρτίου 07, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ

Από τον Ρεμπώ που έτρεμε στην ιδέα πως τα σκουλήκια θα κατέτρωγαν την σάρκα του μέσα στον τάφο! Από την μητέρα που ξάθαψε τα μόλις λίγων ημερών ενταφιασμένα παιδιά της. Από την χαροκαμένη μάνα που έβαζε κουβέρτα πάνω στον τάφο για να μην βραχεί από την βροχή ο νεκρός γιος της. Απο τους  συγγενείς  του νεκρού που για χρόνια δεν ξέρουν άλλη διαδρομή από το σπίτι -νεκροταφείο και νεκροταφείο-σπίτι, η ζωή δεν έχει άκρη ούτε και λογική! Είμαστε περαστικοί και όλα είναι σαν ψέματα. Όπως θα έλεγε και η επί δεκαετίες πεθαμένη γιαγιά μου "γελάν ντουνιά"!

Ετικέτες ,

3 σχόλια:

Τη 7:04 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
Τη 4:56 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Θάνος Δ. Αθαν. είπε...

Πριν από έξι μήνες άφησε την τελευταία του πνοή και ο αγαπημένος μου πατέρας. Μοιράζομαι μαζί σου το ποίημά του που διάβαζα στην πολυήμερη περιπέτειά του στην εντατική του παπανικολάου.
Με την πίστη πως όσο μιλάμε για -και με- αυτούς και όσο τους σκεφτόμαστε (τους αγαπημένους μας από την άλλη όχθη) μας συντροφεύει η (νέα) ύπαρξή τους...

Χαιρετώ εγκάρδια

** Αιχμάλωτη φωνή **

Πολλές φορές έχω χαθεί στης μνήμης τ’ ατέρμονα ταξίδια,
καθώς στην καρδιά και την αγκάλη μου κουβαλούσα τα χρυσά
στολίδια της ψυχής.

Χείλη, σχισμένα από τη δίψα, περιμένουν λίγες σταγόνες ώσπου να φτάσουν
στην όχθη της λίμνης…

Πολλές φορές έχω χαθεί μες στον φοβερό πηγαινοερχομό
του ανώνυμου πλήθους,
καθώς στα δυο μου χέρια δυο σελίδες έγραφαν τις
καταχθόνιες ρίζες.

Χρόνια και χρόνια τρέχουμε με τα σύνεργα της μνήμης
να βρούμε αναπαμό στη χώρα που οι αρχαίες φωνές τριγυρίζουν.

Πολλές φορές έχω χαθεί ψάχνοντας να βρω την καθαρή φωνή μου
μα πάντα αιχμάλωτη η φωνή πίσω με πηγαίνει.

Ψάχνω στο περιβόλι των προγόνων μου να βρω μια θέση
μα πάντα άλλος την θέση μου πιάνει.

Πολλές φορές έχω χαθεί σκάβοντας βαθιά μέσα μου να βρω τον Προμηθέα.
Ψηλά ως τον Καύκασο θέλω να φτάσω πριν ο ήλιος δύσει.
********

Γιαννιτσά, Σάββατο 6-7-1991
Δημήτρης Αθανασιάδης

 
Τη 6:58 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΞΕΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ είπε...

Αγαπητέ φίλε, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την επίσκεψη και για το πολύτιμο δώρο που άφησες.Ο Τέος Ρόμβος λέει πως οι άνθρωποι σαπίζουν όχι οι λέξεις!Μαζεύω υλικό με φωτογραφίες και γράφω κείμενα για να διατηρήσω την μνήμη του πατέρα μου!Θα είμαστε γεροί και θα τους θυμόμαστε.Και πάλι σε ευχαριστώ πολύ!

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα