Κυριακή, Απριλίου 03, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ

Καταλαμβάνουμε δύο μέτρα γη στο μνήμα. Μαζί μας παίρνουμε την χρονολογία γέννησης και θανάτου. Το ονοματεπώνυμό μας! Ένα μεγάλο μέρος του βίου μας παραμένει αθέατο. Τα μυστικά τα παίρνουμε στους τάφους μας! Κατά την διάρκεια της ζωής  μας είμαστε λιγομίλητοι.Τα μνήματα στα νεκροταφεία "φωνάζουν" αυτήν την ακλόνητη αλήθεια. Που και που την μονοτονία αυτής της αλήθειας την σπάει κάποιο ποίημα, γνωμικό ή ολιγόλογο κείμενο. Δίπλα στον τάφο του πατέρα μας υπάρχει το επιτύμβιο: "Η επιθυμία έχει μια τόσο ψηλή κορμοστασιά που μέσα στην παλάμη της χωράει η απουσία".



Ένας

άνθρωπος

δεν πεθαίνει

τόσο

εύκολα!

Ετικέτες ,

4 σχόλια:

Τη 8:43 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger elenitheof είπε...

Γιάννη, καλησπέρα. Ο Θεός να αναπαύσει τον πατέρα σου. Νιώθω τον πόνο σου. Η σύμπτωση είναι ότι σήμερα έκλαιγα γιατί σκεφτόμουν με πόνο το δικό μου πατέρα που τον έχασα όταν ήμουν 19 ετών, το 1988. Στην κηδεία δεν έκλαιγα γιατί ήμουν σίγουρη ότι ο Χριστός τον πήρε κοντά του την κατάλληλη στιγμή που ήταν έτοιμος. Όμως μετά από χρόνια κλαίω και πονάω όταν τον σκέφτομαι.
Σε κάθε δύσκολη στιγμή δεν είναι κοντά μου να με συμβουλέψει. Στη χαρά μου δεν είναι κοντά μου να χαρεί. Θα μου λείπει πάντα. Τον έχω στην καρδιά μου και τον θυμάμαι στην προσευχή. Να ζήσεις να τον θυμάσαι.

 
Τη 8:55 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Μια σκέψη που κάνω κάθε φορά που βλέπω μνήματα: Μένουν μόνο γράμματα και αριθμοί, για τους ξένους. Για τους αγαπημένους, μένουν εικόνες, σκέψεις, συγκινήσεις...
Να σαι καλά και να προσέχεις.
Γεωργία

 
Τη 4:01 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger marilia είπε...

"Ο παππούς μου ετούτος στάθηκε ο πρώτος που μ’ έκαμε να μη θέλω να πεθάνω για να μην πεθάνουν οι πεθαμένοι μου. Από τότε, πολλοί αγαπημένοι μου που πέθαναν, κατέβηκαν όχι στο χώμα παρά μέσα στη θύμησή μου, και ξέρω πια πως όσο ζω, θα ζούνε." Ν. Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

 
Τη 2:31 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Ελένη: και θα κλαίμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο όσα χρόνια και αν περάσουν.

Γεωργία ναι, οι σκέψεις, οι εικόνες και οι συγκινήσεις είναι σαν μια μεγάλη πλημμύρα.Όσο κι αν είμαστε προετοιμασμένοι για το βιολογικό μας τέλος...

Μαριλία το εύστοχο του Καζαντζάκη.Μαζεύω υλικό, κείμενα και εικόνες για να έχω κοντά μου ένα βιβλιαράκι-συντήρηση της μνήμης του πατέρα μου.

Σας χαιρετώ όλους!

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα