Κυριακή, Απριλίου 10, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ

Εδώ αναπαύεται
Η μόνη ανάπαυση της ζωής του
Η μόνη του στερνή ικανοποίηση
Να κείτεται μαζί με τους αφέντες του
Στην ίδια κρύα γη, στον ίδιο τόπο.
Εποχές, Μανόλης Αναγνωστάκης

Ο Δημοσθένης ήταν ένας καλός φίλος και εξαιρετικός γιατρός  που έκανε το αγροτικό του στους Φούρνους της Ικαρίας, το έτος 2000. Στα μικρά νησιά ο γιατρός είναι το πιο σπουδαίο πρόσωπο και αρκούσε λίγη ώρα για να το επιβεβαιώσω. Οι κάτοικοι του απομακρυσμένου νησιού βίωναν μια μεγάλη ανασφάλεια, τον χαιρετούσαν στον δρόμο και του έκαναν μικρά δωράκια. Τότε Θυμάμαι πως κάναμε αρκετή ώρα για να διανύσουμε μια μικρή απόσταση ένεκα των κατοίκων που του ζητούσαν ραντεβού για το ιατρείο. Στην ψαροταβέρνα που θα καθόμασταν ο Δημοσθένης θα παράγγελνε μακαρονάδα επειδή είχε βαρεθεί να τρώει φρέσκο ψάρι, καθημερινή σχεδόν προσφορά των νησιωτών. Ο γιατρός, είτε μας αρέσει είτε όχι, μετατρέπεται σε καιρό ανάγκης σε έναν μικρό ημίθεο. Οι ασθενείς μαζί με τους συγγενείς τους κρέμονται από τα χείλη του και ακούν με προσοχή τις κουβέντες του. Αρκετοί από τους γιατρούς γνωρίζουν την εξουσία τους και το εκμεταλλεύονται. Όσο πιο άσχετος είναι ο γιατρός -θυμηθείτε τις κατά καιρούς καταγγελίες για βιομηχανία πλαστών πτυχίων- τόσο πιο υπεροπτική είναι η παρουσία του και η εν γένει συμπεριφορά του. Στην πρόσφατη ταινία του Σωτήρη Γκορίτσα «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα» -η ταινία είναι βασισμένη πάνω σε σενάριο του γιατρού Γιώργου Δενδρινού - ο γιατρός που σώζει ζωές είναι ο απόλυτος κάτοχος εξουσίας. Απλά και μόνο αυτή η διαπίστωση θα έφτανε για να μας κάνει όλους εμάς να ανατριχιάζουμε μπρος στην σκέψη πως ο γιατρός είναι ο κυρίαρχος ενός παιχνιδιού όπου ο ασθενής είναι πλήρως παραδομένος. Κάτι τέτοιο, βέβαια, το γνωρίζουν όλοι στα νοσοκομεία και γι'αυτό οι ασθενείς και οι συγγενείς επιδεικνύουν ανοχή απέναντι στο ιδιόμορφο χιούμορ των γιατρών και των νοσηλευτών. Αυτό το ιδιόμορφο χιούμορ είναι ένα κράμα αλαζονείας και κυνισμού που βρίσκει γόνιμο έδαφος και αναπτύσσεται στις δύσκολες συνθήκες των νοσοκομείων. Μια νοσηλεύτρια έβλεπε τον πατέρα μου να κάνει βόλτες πέρα δώθε στον διάδρομο και έλεγε «Βλέπω παππού δεν το βάζεις κάτω». Ήταν η ίδια νοσηλεύτρια που την ώρα του φαγητού και καθώς πίεζε το στομάχι ενός ευτραφούς ανθρώπου που είχε υποστεί βαρύ εγκεφαλικό ξεστόμιζε το περίφημο : «αυτός δεν έχει ανάγκη από φαγητό». Δυστυχώς, οι ασθενείς και οι συνοδοί τους γίνονται μάρτυρες και αποδέκτες του ιδιόμορφου χιούμορ των γιατρών και νοσηλευτών.


Ετικέτες ,

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα