Πέμπτη, Απριλίου 28, 2011

ΡΑΝΤΕΒΟΥ


Η ηθοποιός Μαρία Ναυπλιώτου υποδύεται την Κάρμεν στο θέατρο Κάππα στην Κυψέλη. Η Κάρμεν ενσαρκώνει την ανεξαρτησία και την σεξουαλική ελευθερία. Φαίνεται να ορίζει την μοίρα της και πεθαίνει στην αγκαλιά του εραστή της. Η ηθοποιός Μαρία Ναυπλιώτου πεθαίνει στην σκηνή αλλά είναι γοητευτικό να ξαναζωντανεύει και « να υποκλίνεται στο κοινό». Σαν τα μικρά παιδιά που παίζουν τον θάνατο και σηκώνονται για να συνεχίσουν το παιχνίδι τους, η ηθοποιός παίζει πολλές φορές το βίωμα του θανάτου. Ίσως αναζητά μέσω της παραστατικής τέχνης την λύτρωση σε ένα δυσβάσταχτο προσωπικό πένθος. Μέσα σε ένα χρόνο -εξομολόγηση στον Σταύρο Θεοδωράκη, εκπομπή "Πρωταγωνιστές",17/4/2011- χάνει τον πατέρα της και την μητέρα της. Οι λέξεις «πατέρας» και «μητέρα» εξαλείφονται οριστικώς από το λεξιλόγιό της. Απ’ αυτές τις συγκλονιστικές εμπειρίες μαθαίνει «να μην είναι αχάριστη». Η αίσθηση της αδυναμίας να επεμβαίνουμε και να αλλάζουμε ριζικά την μοίρα ενός ετοιμοθάνατου ανθρώπου έχει μια απίστευτη σκληρότητα που διαλύει τα σπλάχνα μας. Η μικρή Μαρία Ναυπλιώτου φοβάται τον θάνατο αλλά δίπλα της καιροφυλακτεί η μητέρα της που την ξυπνάει και την παρηγορεί. Η έφηβη Μαρία Ναυπλιώτου αισθάνεται παντοδύναμη και ξεπερνά τον φόβο του θανάτου επειδή ανακαλύπτει την λυτρωτική λειτουργία της Τέχνης. Η ηθοποιός δεν πιστεύει ότι οι νεκροί γονείς της ζουν κάπου. Το αίσθημα της απουσίας τους είναι έντονο και εκφράζει την επιθυμία να τους συναντήσει κάποτε. Ο εξαιρετικός αθλητικογράφος Ηλίας Μπαζίνας δεν πιστεύει πως θα συναντήσει την εκλιπούσα μητέρα του αλλά «δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να αποκλείσει αυτήν την πιθανότητα». Ο Διονύσης Σαββόπουλος όταν ερωτάται να πει λίγα λόγια στην κηδεία του Νίκου Παπάζογλου σχολιάζει με νόημα:"όλοι θα ανταμώσουμε"! Η γιαγιά της μητέρας μου σε προχωρημένη ηλικία προσεύχεται στο εικονοστάσι παρακαλώντας "τρεις μέρες στο κρεβάτι και την τέταρτη στον τάφο". Πράγματι, αποφεύγει την ταλαιπωρία και τον διασυρμό του νοσοκομείου και αναχωρεί ήρεμη για τον τόπο συνάντησης με τον πολυαγαπημένο σύντροφό της.

Οι άνθρωποι πεθαίνουν αλλά εξακολουθούν να ζουν στις αναμνήσεις μας. Οι παραμένοντες στην ζωή αρνούνται να συμβιβαστούν στην ιδέα ότι δεν θα ξανασυναντήσουν τους αγαπημένους τους νεκρούς. Κάποιοι βιάζονται να περάσουν στο επέκεινα για να βρουν τα προσφιλή τους πρόσωπα. Η γυναίκα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, προαισθανόμενη το τέλος του αγαπημένου συζύγου της, αποχωρεί από τα εγκόσμια μια εβδομάδα πριν από τον θάνατο του συγγραφέα. Ο Μανόλης Ρασούλης που επιθυμούσε να πεθάνει μια ηλιόλουστη μέρα και να «απορροφηθεί από την αστρική ύλη», έχει την πεποίθηση πως «αποκλείεται να ψοφάμε σαν τα κουνούπια»(από συνέντευξη της κόρης του Ναταλίας στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη).

Η σιγουριά των ραντεβού και της μεταθανάτιας ζωής είναι κάτι σαν την σιγουριά στην ύπαρξη του θεού. Αν μας τα αρνηθούν θα χρειαστεί να το αποδείξουν. Για την αποδοχή τους δεν απαιτούνται ατράνταχτες αποδείξεις αφού όλα είναι θέμα πίστης- κάπως έτσι απαντούσε κι ο Σταύρος Κουγιουμτζής για το θέμα της ύπαρξης του θεού…


Υ.Γ Παρακολούθησα στο antifono.gr την διάλεξη του Φιλόθεου Φάρου για το πένθος. Δυο-τρία σχόλια και θα επανέλθω αφού διαβάσω το βιβλίο του για το πένθος: Ο Φιλόθεος Φάρος αγαπά την επικοινωνία και απεχθάνεται τον μονόλογο(αυτό δεν φάνηκε στην διάλεξη. Νομίζω πως είναι προκατειλημμένος με το κοινό. Ο ίδιος κάπου λέει πως αυτοί που κάνουν ερωτήσεις αναζητούν να είναι το επίκεντρο της προσοχής των άλλων). Μιλάει με παραδείγματα και καλά κάνει. Επίσης, λέει πως αυτό που λέμε ή ακούμε δεν είναι αυτό που λέμε ή ακούμε. Δηλαδή,υπάρχουν κρυμμένα νοήματα και αυτό που ενδιαφέρει τόσο δεν είναι τι λέμε αλλά γιατί το λέμε -το κίνητρο και η πρόθεση μετράνε. Συνεχίζοντας, λέει πως οι λέξεις είναι ανήμπορες να διατυπώσουν την αλήθεια. Η αλήθεια είναι κάτι που δεν ξεχνιέται και γι' αυτό δεν είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από γραπτό κείμενο που να την τεκμηριώνει. Το πένθος ως θέμα συζήτησης προκαλεί άγχος θανάτου και μας τρομάζει.
Αυτά προς το παρόν! 



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα