Πέμπτη, Απριλίου 28, 2011

ΤΟ ΑΝΕΣΠΕΡΟ ΦΩΣ


Αγαπητή μας κυρία, ο Χρήστος Μαλεβίτσης έλεγε κάποτε πως ο άνθρωπος  είναι ένα αναμμένο κερί που λιώνει σιγά σιγά μέχρι να σβήσει.Για την ακρίβεια έλεγε τα εξής:"Τίποτε δεν σου ανήκει. Σου εδόθη όμως ένα κερί, η ψυχή σου. Από τότε που κατάλαβες, άναψες το κερί και είπες• θα το κρατώ αναμμένο μέσα σε τούτη την κοσμική ξαγρύπνια, ίσαμε να λιώσει. Αυτή, είπες, είναι η εφημερία σου».  Όταν οι άνθρωποι ανάβουν ένα κερί στην εκκλησία το κάνουν  για τους τεθνεώτες συγγενείς τους  και την ζώσα ψυχή  τους. Το άναμμα ενός κεριού είναι μια συμβολική πράξη και ο καθένας μας  έχει την ελευθερία  να καθορίσει  ο ίδιος το περιεχόμενο μιας τέτοιας χειρονομίας.

Αγαπητή μας νεωκόρισσα, τα κεριά κοστίζουν και η εκκλησία λαμβάνει το αντίτιμό τους. Τα κεριά, το ξέρετε κι εσείς, αγοράζονται για να καίγονται και να φεγγοβολούν όσο γίνεται περισσότερο.

Αγαπητή μας νεωκόρισσα, κατοπτεύεις υπέροχα τον χώρο και  σβήνεις τα κεριά από τα μανουάλια προτού καν τ' ανάψουν οι πιστοί. Γιατί τέτοια βιασύνη; Εχεις λάβει εντολές για κάτι τέτοιο; Μήπως όσο πιο βαρύ είναι το κερί στην ανακύκλωση τόσο και πιο προσοδοφόρο είναι;

Αγαπητή μας νεωκόρισσα, "τα σάβανα δεν έχουν τσέπες"! Άξιος ο παράδεισός σου... 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα