Δευτέρα, Απριλίου 18, 2011

KΡΑΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ



Η μουσική ενώνει τους λαούς. Είναι μια γλώσσα πανανθρώπινη που καταργεί τα σύνορα που τεχνηέντως ορίζουν και διαχωρίζουν τους ανθρώπους. Το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε σε μια πόλη με ανύπαρκτη μουσική παιδεία και σε μια περίοδο που το ελληνικό στοιχείο μειοψηφούσε πληθυσμιακά. Με τον νόμο 349 του 1914 ιδρύεται εν Θεσσαλονίκη σχολή οργανικής και φωνητικής μουσικής υπό την επωνυμίαν «Ωδείον Θεσσαλονίκης»(άρθρο 1).Εμπνευστής και οραματιστής του Ωδείου είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος που ζητάει από τον βιολιστή Αλέξανδρο Καζαντζή να εγκαταλείψει το εξωτερικό και να έρθει να εγκατασταθεί στην Θεσσαλονίκη για να αναλάβει την διεύθυνση του Ωδείου. Ο Βενιζέλος απευθύνεται στον Καζαντζή και είναι απόλυτος και κατηγορηματικός: «η θέση σας είναι στην Ελλάδα»(βιολοντσελίστας, Ελευθέριος Παπασταύρου).Ο Καζαντζής ανταποκρίνεται με θέρμη στο κάλεσμα και φροντίζει να πλαισιωθεί από ικανούς και άξιους συνεργάτες. Η ομάδα πορεύεται μέσα σε αντίξοες συνθήκες για την πραγμάτωση των οραμάτων. Με το μοναδικό τους πάθος, το όραμα και το μεράκι ισοπεδώνουν όλα τα εμπόδια που συναντούν μπροστά τους.



Το 1923, παράλληλα με το Κρατικό Ωδείο, λειτουργεί και η Δραματική Σχολή του με πρώτο καθηγητή τον ζακυνθινό Γιάννη Κοπανά. Αργότερα, συνδράμει με το εύρος της παιδείας του και ο ποιητής Γιώργος Θέμελης. Σε αυτή την σχολή σπουδάζει και η ηθοποιός Λυδία Φωτοπούλου που προλαβαίνει να αποφοιτήσει λίγο πριν την οριστική διακοπή, το 1978 -η Σοφία Λάππου-Καλού λέει υπό μορφή παραπόνου ότι δεν έπρεπε με πρόσχημα την δημιουργία της δραματικής σχολής στο Κ.Θ.Β.Ε. να διακόψει τις δράσεις της η ομώνυμη του Ωδείου.



 
Το 1936 το Κ.Ω.Θ στεγάζεται στο μονώροφο ή «κόκκινο σπίτι» επί της λεωφόρου Βασιλέως Γεωργίου του Α’. Στην κατοχή το Ωδείο μεταστεγάζεται σε «ένα παλιό οίκημα επί της λεωφόρου Βασιλέως Γεωργίου του Α’,όπου οι θόρυβοι του δρόμου και τα καμπανάκια των τραμ, που περνούσαν δίπλα του, συνόδευαν τα κλασικά και ρομαντικά ακούσματα των μαθημάτων μας. Συχνά είχαμε και διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος, οπότε συνεχίζαμε το μάθημα με το φως των κεριών ή της γκαζόλαμπας. Τότε ευνοούνταν αυτοί που έπαιζαν από μνήμης, οι τυχεροί (καθηγητής πιάνου και μαέστρος,Γιώργος Θυμής).






Οι συνεχείς μεταστεγάσεις δεν πτόησαν στο ελάχιστο το πάθος των διδασκόντων για την βελτίωση της παρεχόμενης μουσικής παιδείας. Στα δύσκολα χρόνια της κατοχής το φιλόμουσο κοινό μπορεί να ακούσει για πρώτη φορά συμφωνίες του Μπετόβεν. Με το νομοθετικό διάταγμα 1445 του 1942 διασαφηνίζεται πως «σκοπός του Ωδείου Θεσσαλονίκης είναι να συντελέση εις την μουσικήν μόρφωσιν και την ανάπτυξιν της μουσικής τέχνης γενικά και την προαγωγήν της ελληνικής μουσικής,κυρίως εν τη Βορείω Ελλάδι».


Σε φωτογραφία του 1952 βλέπουμε τον συνθέτη Μανώλη Καλομοίρη να επισκέπτεται το Ωδείο. Στο άρθρο 1 του βασιλικού διατάγματος(18/2/1959) διαβάζουμε: Παρά τω ωδείω Θεσσαλονίκης ιδρύεται Συμφωνική Ορχήστρα υπό τον τίτλον «Συμφωνική Ορχήστρα Βορείου Ελλάδας». Πρώτος διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας είναι ο Σόλων Μιχαηλίδης που «τόσα προσφέρει στο Ωδείο και στα μουσικά δρώμενα της πόλης» (Δημήτρης Θέμελης). Με το νομοθετικό διάταγμα 4590(10/11/1966) η Συμφωνική Ορχήστρα Βορείου Ελλάδας καλείται εφεξής «Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης (Κ.Ο.Θ.).
 


 
Από το 1971 μέχρι το 1985 διευθυντής του Ωδείου είναι ο Δημήτριος Θέμελης. Το 1985 καταλαμβάνει θέση καθηγητή στο νεοσύστατο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εγκαταλείπει την διεύθυνση του Ωδείου διατηρώντας, όμως, μια «μόνιμη γέφυρα επικοινωνίας» ανάμεσα στο Ωδείο και το πανεπιστημιακό τμήμα. Χάρη στις δικές του πρωτοβουλίες συστάθηκε συλλογή 90 μουσικών οργάνων με καθαρά μουσειακό χαρακτήρα.



Στο Βαφοπούλειο παρουσιάστηκε το σύνολο των μουσικών οργάνων, μαζί με συλλογές κουστουμιών που δημιούργησε η ενδυματολόγος Ιωάννα Μανωλεδάκη.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα