Τρίτη, Απριλίου 26, 2011

KAΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ


Ο Δόκτορ Πιπ και ο δόκτορ Παπ και ο Δόκτορ Δεν-πά-να, που τυχαία περνάει και είπε να ρίξει μια ματιά να σπάσει κι αυτός πλάκα. Εγώ, λιώνοντας σε ένα καυτό τούνελ, φόβου, η ταπείνωσή μου απόλυτη, καθώς τρέμω χωρίς λόγο και σκοντάφτω στις λέξεις και δεν έχω να πω τίποτα για την «αρρώστια» μου η οποία έτσι και αλλιώς περιορίζεται απλώς στο ότι ξέρω, ότι τίποτα δεν έχει νόημα γιατί εγώ θα πεθάνω. Και με κολλάει στον τοίχο αυτή η απαλή ψυχιατρική φωνή της λογικής που μου λέει πως υπάρχει μια αντικειμενική πραγματικότητα, όπου το σώμα και το πνεύμα μου είναι ένα. Ο δόκτορ Πιπ τα καταγράφει και ο δόκτορ Παπ κάνει πως βγάζει ένα μουρμουρητό συμπόνοιας(…)Αινιγματικοί γιατροί, λογικοί γιατροί, ψώνια γιατροί, γιατροί που θα ΄λεγες είναι μαλακισμένοι ασθενείς αν δεν είχες αποδείξεις για το αντίθετο, κάνουν τις ίδιες ερωτήσεις, μου βάζουν λέξεις στο στόμα, συστήνουν χημικά σκευάσματα για το συγγενές μου άγχος και τα φασκελοκουκουλώνουν μεταξύ τους(…)


Σάρα Κέιν-4.48 Ψύχωση, μετάφραση Ρούλα Πατεράκη-Αντώνης Γαλέος



Όλη η κακία του κόσμου είναι μαζεμένη στα νοσοκομεία. Δεν είναι μόνο οι γιατροί και οι νοσηλευτές που έχουν το ιδιόμορφο χιούμορ- για αυτό σας έχω μιλήσει σε προηγούμενο κείμενο- αλλά και οι ασθενείς μαζί με τους συνοδούς τους. Θα ήταν εύκολο να δικαιολογήσουμε αυτό το χιούμορ αναλύοντάς τις δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες νοσηλεύονται οι ασθενείς και οι κοντά σ' αυτούς συνοδοί τους. Ωστόσο, είμαι πεπεισμένος πως όλοι αυτοί που έχουν την ανάγκη νοσοκομειακής περίθαλψης -μαζί με τους συνοδούς ή τους επισκέπτες που έρχονται να τους δουν-σίγουρα έχουν μεγάλο άγχος για την έκβαση των υποθέσεων τους αλλά αυτό δεν αποτελεί άλλοθι για τις δικές τους άσχημες συμπεριφορές. Θυμάμαι έναν κακομοίρη-πραγματικά κακομοίρη- που μπαινόβγαινε άρρωστος στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ και όταν είδε τον πατέρα μου να τον πηγαίνουν για αξονική τομογραφία θώρακα, αυτός απευθύνθηκε στο πουθενά λέγοντας, «αυτός την άρπαξε;!»- η διατύπωσή του ήταν κάτι ανάμεσα σε ερώτηση και απάντηση ενός χαιρέκακου. Θα σας εξομολογηθώ πως εκείνη τη στιγμή πέρασε αστραπιαία από το μυαλό μου να του δώσω μια γροθιά. Την γροθιά θα του την έδινα από τα πλάγια και ήταν σχεδόν σίγουρο πως θα έχανε την ισορροπία του και θα κουτρουβαλούσε στα σκαλοπάτια. Μόνο ένας θεός ξέρει πόση δύναμη χρειάστηκα για να διατηρήσω την ψυχραιμία μου και να μην του την αστράψω! Ήμουν, θυμάμαι, τόσο πολύ εξοργισμένος με αυτόν τον ηλίθιο που αν λειτουργούσα παρορμητικά θα μάθαινε για τα καλά την απάντηση στην χυδαία ερώτησή του!

Σιχαίνομαι τους ψευτόμαγκες και τους τραμπούκους.Πιστεύω ότι οι άνθρωποι μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά, αλλά η κακία εντός των νοσοκομείων είναι εκτός ελέγχου και οι σκατόψυχοι κάνουν κάθε προσπάθεια για να υπομονεύουν την δημιουργία θετικών διαπροσωπικών σχέσεων. Λες και κάποιοι εύχονται και ψάχνουν εναγωνίως τα χειρότερα στους άλλους, ώστε να μπορούν να νιώθουν ανακουφισμένοι και πιο ήσυχοι.

Από την τρίμηνη εμπερία μου στα νοσοκομεία είδα ασθενείς να χαλάνε τον κόσμο επειδή η εισαγωγή κάποιου άλλου ασθενή έτυχε να συμπίπτει χρονικά με τον υπνάκο τους -μια κατά παραγγελία εισαγωγή σε μια αυστηρώς καθορισμένη ώρα θα «ήτο μία λύσις». Είδα συνοδούς να δυσανασχετούν σε μια εισαγωγή  επειδή έχαναν το κρεβάτι στο οποίο έβρισκαν την ευκαιρία να κοιμηθούν και άλλους να κάνουν κατάληψη στα ντουλαπάκια και στα συρτάρια, αγνοώντας πως αυτά δεν προορίζονται μόνο για αυτούς. Ασθενείς να κάνουν την ανάγκη τους στα κρεβάτια και ασθενείς να σκυλοβρίζουν και να παραπονιούνται στις νοσηλεύτριες επειδή στο διπλανό τους κρεβάτι ο ασθενής πονάει και δεν τους αφήνει να ηρεμήσουν.Σίγουρα η αρρώστια φέρνει τους ανθρώπους στα όρια τους και οι λογομαχίες των ασθενών -συνοδών με γιατρούς και νοσηλευτές είναι αρκετά συχνές. Τα αναμμένα ή σβηστά φώτα, τα ανοιχτά ή κλειστά παράθυρα, η ανοιχτή ή κλειστή τηλεόραση, τα ακάθαρτα σεντόνια που πρέπει να αντικαθίστανται συχνά, ο σεβασμός των ανθρώπων που επισκέπτονται τον θάλαμο, η τήρηση των ωραρίων, η απαγόρευση του καπνίσματος και η διαφύλαξη της ησυχίας για ανθρώπους που την έχουν ανάγκη, είναι κάποιες από τις αφορμές για να ξεδιπλωθούν τα μίση και τα πάθη των ανθρώπων.

"Ήταν στραβό το κλήμα" αλλά και ο γάιδαρος το ντερλίκωσε! Φαίνεται πως κάποιοι επισκέπτες στα νοσοκομεία (ασθενείς ή συνοδοί) νομίζουν πως πάνε να περάσουν τις μέρες τους σε κάποιο ξενοδοχείο. Δυστυχώς για αυτούς, τα νοσοκομεία δεν είναι ξενοδοχεία των 5 αστέρων με τις ανάλογες υπηρεσίες, ούτε οι θάλαμοι είναι τα τσιφλίκια τους...

Ετικέτες ,

3 σχόλια:

Τη 3:41 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Κυκλοδίωκτον είπε...

Πρόσφατα μια φίλη που συνόδεψε την μητέρα της στο νοσοκομείο, μου 'πε ότι το βράδυ της παίρναν τη δική της καρέκλα που δικαιούταν ως συνοδός για να βάζουν τα πόδια τους οι δίπλα και να κοιμούνται καλύτερα κι ότι για να μη στεναχωρήσει τη μητέρα της έβγαζε όλη τη νύχτα μοιραζόμενη μια γωνιά από το κρεβάτι της ασθενούς!

Μερικοί λένε ότι οι άνθρωποι στι δόξα και στο χρήμα δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό. Πιστεύω ότι (μια και η δόξα και το χρήμα δεν έρχονται τόσο συχνά) στον πόνο και στις δυσκολίες τον δείχνουν ακομη περισσότερο.

 
Τη 3:42 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Κυκλοδίωκτον είπε...

στη

 
Τη 12:36 π.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Κυκλοδίωκτον: με μια λέξη "κωλοπαιδισμός"!Έχεις τον πόνο σου και πρέπει να ασχολείσαι με τα βίτσια των άλλων.Συμφωνώ απόλυτα πως στον πόνο και στις δύσκολες στιγμές δείχνουμε τι πραγματικά είμαστε.Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που παραμένουν αξιοπρεπέστατοι.Σε χαιρετώ,ελπίζω να είσαι καλά.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα