Τετάρτη, Απριλίου 20, 2011

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ, PΕDRO LUIS LADRON DE GUEVARA


O Pedro Luis Ladron de Guevara,  καθηγητής τμήματος ιταλικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο της Μούρθια στην Ισπανία, μας λέει πως «μας κουράζει κάθε τι που δεν αλλάζει». Μέσω του φωτογραφικού του υλικού (Βαφοπούλειο, επιμέλεια Ζωζή Ζωγραφίδου) πασχίζει να μεταμορφώσει τον κόσμο σε κάτι που διαρκώς ανανεώνεται. Οι φωτογραφίες συνοδεύονται από καταγραφές και μικρές απόπειρες σύνθεσης ποιητικού λόγου. Το θέατρο στην Κατάνια, ένα ηλιοβασίλεμα στη Σελινούντα,ο σκύλος που ξεκουράζεται στην πολύφημη Πομπηία, το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς στους κάμπους της Τοσκάνης, τα ηλιοτρόπια που στρέφονται στον ζωοδότη ήλιο, οι φραγκοσυκιές που φυτρώνουν σε εγκατελειμένα μπαλκόνια, η πλατεία που έκαψαν τον Τζιορντάνο Μπρούνο και λειτουργεί ως λαϊκή αγορά, οι κωνικοί θόλοι στο Αλμπεράμπελο, οι κήποι της Καζέρτα, η νυχτερινή θάλασσα στο Πολινιάνο, όλα μα όλα διεκδικούν πολλαπλές χρήσεις και ερμηνείες και παλεύουν να προσαρμοστούν σε μια καινούρια πραγματικότητα. Μια τέτοια πραγματικότητα, αγαπητές και αγαπητοί, είναι παντού και πάντα η ίδια αλλά με παραλλαγές. Μπορεί να είναι η εικόνα μιας βάρκας έτοιμης να σαλπάρει αλλά «μας λείπει κάτι, κάποιος δεν έρχεται» -το ταξίδι, η φυγή, η αίσθηση της απουσίας. Μπορεί να είναι ο ήχος από «μια καμπάνα της φραγκισκανικής εκκλησούλας μέσα στην μελαγχολία της αυλής του μοναστηριού: και μοιάζει η μέρα να γίνεται σκιά, η μέρα που μοιάζει να κλαίει που πεθαίνει» -το πεπρωμένο μας είναι το πένθος και η μελαγχολία. Ίσως η πραματικότητα να είναι οι φωνές του κάτω κόσμου που φτάνουν μέχρι τα αυτιά μας: «Εγώ σας χαιρετώ όλους/ ελευθερωμένοι από την αμφιβολία/ στόματα πάλι μισάνοιχτα/ που για πολλά χρόνια γνωρίσατε την αίσθηση της ησυχίας».

Ο καθηγητής και φωτογράφος ακριβολογεί. Περιπλανώμενος στην όμορφη ιταλική τοπιογραφία μας κοινοποιεί και μας προειδοποιεί για την δική του πραγματικότητα:

Ψάχνεις την Ρώμη, προσκυνητή,
ούτε στην ίδια την Ρώμη δεν
βρίσκεις την Ρώμη
Ήδη πτώματα τα τείχη
για τα οποία περηφανεύεσαι
και τάφος του εαυτού του το Αβεντίνο
Μόνο ο Τίβερις μένει, που με
το τρεχούμενο νερό
πότιζε την πόλη του που είναι ήδη
τάφος, την δακρύζει με νεκρικό
πένθιμο θρήνο
Ω Ρώμη με την μεγαλοπρέπεια
και την ομορφιά σου
έφυγε αυτό που ήταν ακλόνητο
και μόνο
αυτό που πέρασε παραμένει
και διαρκεί.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα