Κυριακή, Μαΐου 01, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ

Του νεκρού σώματος τη τρίτη ημέρα αλλοιούται η όψις. Τη ενάτη πάσα διαρρέει η πλάσις, σωζόμενης της καρδίας. Τη δε τεσσαρακοστή, κι αυτή η καρδία απώλλυται.
(Ιωάννου Δαμασκηνού, Περί των εν πίστει κεκοιμημένων)
 "Όλοι μου σύστησαν κουράγιο. Οι πιο καλοί μου είπαν για τα δικά τους βάσανα. Δεν υπάρχει φαίνεται καλύτερη παρηγοριά για τον άρρωστο απ' το να του μιλάς για τις δικές σου αρρώστιες. Ο κυρ Θανάσης μου είπε πως έθαψε τον αδελφό του στην Καισαριανή, σε φέρετρο που το έφτιαξε μόνος του, στην κατοχή, με την Αντίσταση. Πως ρίξαν στο ίδιο κάρο 45 νεκρούς κι όταν τους βγάλαν, ο αδελφός του, ήταν ο 45ος , άθιχτος, η σφαίρα τον βρήκε ίσια στην καρδιά. Τα τραύματα του όλμου ήταν μεταθανάτια. Ο παπάς που τον κήδεψε -από τότε τους μισεί, λέει- έκανε τρισάγιο 30 δευτερολέπτων.
Δεν μπορείς να πεις σε κανέναν τον πόνο σου χωρίς ο άλλος να σου πει ένα χειρότερο δικό του. Μαθαίνω τον πόνο σαν τους πρωτόπλαστους.
-Τόσο ήταν το λαδάκι της, είπε στο τέλος.
"Ζωή σε σένα.Τα θερμά μου συλληπητήρια. Εφόσον ήρθαμε στον κόσμο αυτό, μια μέρα θα φύγουμε...Αρκεί να 'ναι καλό το τέλος". Όλα αυτά αποτελούν το τυπικό του τι ακούει ένας άνθρωπος που χάνει ένα δικό του.Μα εγώ δεν έχασα ένα δικό μου. Έχασα τον μισό μου εαυτό, τον καλύτερο"
Ο τρομερός μήνας Αύγουστος, Βασίλης Βασιλικός,εκδ.Οργανισμός Λιβάνη, Αθήνα 1995 

Ετικέτες ,

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα