Τετάρτη, Μαΐου 04, 2011

ΣΑΡΑ ΚΕΙΝ


Η Σάρα Κέιν γεννιέται το 1971 στο Kelvedon Hatch κοντά στο Brentgood του Έσσεξ. Είναι η κόρη μιας δασκάλας και ενός πατέρα δημοσιογράφου. Στα μαθητικά της χρόνια διακατέχεται από ένα αόριστο μίσος για το σχολείο. Το μίσος την κατακλύζει αλλά δεν την γεμίζει με αρνητισμό. Μέσα στο μισητό εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να αναγνωρίσει υπεύθυνους καθηγητές που αποτελούν «σανίδες σωτηρίας» στα προσωπικά αδιέξοδα και στον ευμετάβλητο ψυχισμό των έφηβων μαθητών τους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βοήθεια στην νεαρή Σάρα από την ενθάρρυνση της προσωπικής της έκφρασης. Παρουσιάζει κλίση προς το θέατρο. Η θεατρική πράξη γίνεται η μέθοδος με την οποία θα απελευθερωθούν οι αντιφάσεις και οι δημιουργικές δυνάμεις της Κέιν. Διαβάζει και γράφει πολύ. Αναζητά την αυτονομία και αντιδρά με το σφρίγος και την επαναστατικότητα μιας έφηβης που διεκδικεί το δικαίωμα του αυτοκαθορισμού της ταυτότητάς της.

Εισάγεται στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και σπουδάζει θέατρο. Ο αντισυμβατικός χαρακτήρας της την οδηγεί σε σύγκρουση με το καθηγητικό κατεστημένο. Το πανεπιστήμιο είναι ένα περιβάλλον αρτηριοσκληρωτικών ανθρώπων που κοιτάζουν να συντρίψουν την ελεύθερη έκφραση. Ένας καθηγητής την κατηγορεί πως κάποιο από τα δοκίμιά της είναι πορνογράφημα. Η απάντησή της είναι άμεση και άκρως δυναμική: Του πετάει « στα μούτρα περιοδικά πορνό». Το 1992 «ξεκινάει μεταπτυχιακό στο πανεπιστήμιο του Μπέρμινχαμ», απόδειξη πως εχθρεύεται την στασιμότητα και αναζητά την εξέλιξη. Θέλει να είναι κύρια των επιλογών της και ξεκαθαρίζει πως δεν έχει φιλοδοξία να γίνει ακαδημαϊκός.

Σφυρηλατεί μέσα της την έμμονη ιδέα για την αναζήτηση της πρωτοτυπίας στην θεατρική πράξη. Κέντρο αυτής της θεατρικής πράξης καθιστά τα βιώματα όλων αυτών των ανθρώπων που αδυνατούν να διατυπώσουν με ακρίβεια αυτά που νιώθουν.

Το κείμενο 4.48 Ψύχωση είναι γραμμένο για τις ανάγκες του θεάτρου. Είναι αυτοβιογραφικό και «καταγράφει με μεγάλη ακρίβεια τις μύχιες λειτουργίες του αυτοκτονικού νου»(Alastair Macaulay). Η συγγραφέας ξεδιπλώνει τον καταθλιπτικό της ψυχισμό. Η συνείδηση της θνητότητας την οδηγεί σε μια ακατανίκητη θλίψη. Όλα της τα συμπτώματα δείχνουν παθολογικό πένθος. Δεν μπορεί να κοιμηθεί και να απολαύσει το φαγητό της. Η σεξουαλική επιθυμία απουσιάζει και δεν μπορεί να αγαπήσει. Έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και χάνει κάθε ενδιαφέρον για το περιβάλλον της. Βασανίζεται από πλήξη και βαρεμάρα. Απορρίπτει τον κόσμο στον οποίο ζει. Είναι γεμάτη από θυμό τον οποίο αδυνατεί να διαχειριστεί. Νιώθει κουρασμένη και κατά πολύ μεγαλύτερη από την βιολογική της ηλικία. Δεν θέλει να πεθάνει μέχρι του σημείου να επιθυμεί την αυτοκτονία. Κάπου λέει: "γεννημένη για μόνη/να αγαπώ το απόν". Εκεί που υπάρχει ο φόβος υπάρχει και αυτό που φοβόμαστε. Ο θάνατος που απουσιάζει τροφοδοτεί και ισχυροποιεί την επιθυμία θανάτου. Η Κέιν σχεδόν εκλιπαρεί:"μην με αφήνετε να ξεχάσω". Γίνεται μανιακή της αναζήτησης νοήματος. "Δεν υπάρχει νόημα στη ζωή υπό το φως της απωλείας μου". Και αλλού: "Δεν υπάρχει φάρμακο στη γη που να μπορεί να κάνει τη ζωή να έχει νόημα" -εδώ θυμηθείτε και τον Αντώνη Γκίκα, οδός Πανός, αφιέρωμα Αυτόχειρες, Μάρτιος-Απρίλιος 1994: "Δεν υπάρχουν πια φαρμακεία/για τις ψυχές που διανυκτερεύουν/ο σώζων εαυτόν σωθήτω".

Ο λόγος της Κέιν είναι κοφτός με μεγάλες σιωπές και παύσεις. Οι λέξεις χρειάζονται αναπνοές για να σηκώσουν το βάρος των νοημάτων και των βιωμάτων. Μετά την ηρεμία η καταιγίδα. Οι απορίες και οι ερωτήσεις της Κέιν πέφτουν με καταιγιστικούς ρυθμούς. Το μυαλό της "εξαθλιώνεται από το κακόβουλο πνεύμα της ηθικής των πολλών" και το σώμα της είναι ένα "ξένο κουφάρι". Γεννιέται σε "λάθος εποχή και σε λάθος σώμα" και σε έναν κόσμο που "όλα παν, όλα περνούν , όλα πεθαίνουν".

Στην αποτυχημένη απόπειρα να αυτοκτονήσει με μεγάλες ποσότητες χαπιών, αφήνει ένα ιδιόχειρο σημείωμα με την φράση "με σκότωσα". Σαν γνήσια συγγραφέας θέλει να διατηρήσει το δικαίωμα της αφήγησης μετά θάνατον, θέλει να έχει την τελευταία λέξη μετά την εκπνοή της ύπαρξής της. Η πρόθεσή της να αυτοκτονήσει είναι δεδηλωμένη. Οδηγείται στο νοσοκομείο και το ιατρικό προσωπικό είναι απολύτως ενημερωμενο για την ψυχολογική της κατάσταση. Η νοσοκόμα που είναι υπεύθυνη για την επίβλεψή της δεν κάνει σωστά την δουλειά της. Πιθανόν κοιμαται στο ωράριό της και ξυπνάει όταν ένας ασθενής προκαλεί επεισόδιο. Τότε είναι που συνειδητοποιεί την απουσία της Κέιν. Η πλημμελής παρακολούθηση δίνει την ευκαιρία στην συγγραφέα να κρεμαστεί από το κορδόνι παπουτσιού. Για μιάμιση ώρα η Κέιν βρίσκεται απαγχονισμένη και ο πατέρας της κάνει μήνυση για εγκληματική αμέλεια του προσωπικού και της διοίκησης του νοσοκομείου. Ο πατέρας της Κέιν δεν διεκδικεί χρήματα αλλά θέλει να εντοπιστούν οι υπεύθυνοι και να λογοδοτήσουν. 

Η παραδειγματική τιμωρία των εγκληματιών είναι ο μόνος τρόπος για να ησυχάσει η ταραγμένη ψυχή της κόρης του...

Υ.Γ.Γνωρίσαμε την Σάρα Κέιν χάρη στην μεταφραστική προσπάθεια της Ρούλας Πατεράκη και του Αντώνη Γαλέου. Δυστυχώς, δεν είχα παρακολουθήσει την παράσταση! 


2 σχόλια:

Τη 2:50 π.μ. , Ο χρήστης Blogger Gamwtofb Gamotofb είπε...

Πολύ όμορφη περιγραφή, βρήκα τυχαία το blog σου..να ΄σαι καλά:)

 
Τη 3:51 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Σ'ευχαριστώ πολύ!Μια φράση που διάβαζα παλιά:"Το τυχαίο μάς εμπεριέχει"!Σε χαιρετώ.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα