Δευτέρα, Μαΐου 16, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ




Κάποτε ο πατέρας μου
η ώρα του η καλή

-ήμουν αφτέρουγο πουλί-

μ'  έπαιρνε στην παλάμη

- ακόμα νιώθω την αφή 

στα δάχτυλα σαν πρώτα  

να ρέει του ιδρώτα η άχρωμη βαφή

το αγαπημένο σφίξιμο

το τρίξιμο ακούω των βημάτων –

κόμπος σφιχτός τα δυο μας χέρια

και με έβγαζε τα μεσημέρια

μες στην ευρύχωρη του θέρους την αυλή

στη ζέση των σταχυών που στ` ανελέητο 

το φως λιγοθυμούν

και μου εξηγούσε 

πώς είναι ο κόσμος ο φθαρτός
– Βλέπεις; Παρακαλούν για θερισμό   Στην πλάση αυτή τα πάντα έχουν σκοπό    τέλος κι αρχή  Να μη λυπάσαι   να το θυμάσαι   η πιο τρανή χαρά τους να παν στ` αλώνι

Έτσι κι οι μόνοι μες στη φθορά τους

Σωκράτης Ξένος

Κάποτε ένας γνωστός μου,επιρρεπής στην σαγήνη που ασκούσαν τα δημοσίως αναγνωρισμένα πρόσωπα, μου έλεγε πως έτρωγε μαζί με τον καλαθοσφαιριστή Γκάλη -τότε ο Γκάλης έπαιζε ακόμη μπάσκετ και απασχολούσε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Θυμάμαι πως το αρχικό μου ξάφνιασμα διαδέχτηκε η περιέργεια για περισσότερες διευκρινίσεις. Ευτυχώς λοιπόν που είχα την ευκαιρία να κάνω περισσότερες από μία ερωτήσεις και έτσι να αποκαταστήσω το γεγονός στις πραγματικές του διαστάσεις. Τι είχε συμβεί λοιπόν; Ο γνωστός μου απλώς έτρωγε στο ίδιο μαγαζί με τον Γκάλη και σε μεγάλη απόσταση από αυτόν! Σαν να λέμε, οι δύο αυτοί άνθρωποι ανέπνεαν τον ίδιο αέρα και επομένως ο γνωστός μου θα μπορούσε να λέει και καμια αερολογία παραπάνω. Το περιστατικό για το οποίο σας μιλώ το ανακαλώ στην μνήμη μου και το χρησιμοποιώ ως παράδειγμα για να υποστηρίξω την άποψη πως είμαστε ένας λαός που οικειοποιείται εύκολα και γρήγορα το δημόσιο χώρο. Λίγο το περίεργο βλέμμα που ως εισβολέας τρυπώνει παντού, λίγο η εξουσιοφρένεια και η φαντασιοπληξία και ευθύς ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σε έναν καθαρά προσωπικό χώρο.

Ο χώρος ενός νοσοκομείου είναι αυτό που λέμε δημόσιος χώρος. Αυτός ο χώρος κατέχεται παροδικά από τους χρήστες οι οποίοι οφείλουν να σέβονται τους κανόνες. Γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, ασθενείς και συνοδοί είναι χρήστες που θα πρέπει να γνωρίζουν πως η οικειοποίηση του χώρου δεν σημαίνει αυτομάτως και κυριαρχία αυτού του χώρου. Στα νοσοκομεία συμβαίνει αυτό που συμβαίνει και με την άθλια πρακτική της χρησικτησίας. Όσοι χρησιμοποιούν περισσότερο τον χώρο έχουν το δικαίωμα να τον συμπεριλάβουν στο “ιδιοκτησιακό τους καθεστώς”. Ασφαλώς και η σκέψη μου δεν είναι υπερβολική αφού δεν μιλάω για την νομική κατοχύρωση της ιδιοκτησίας αυτού του χώρου αλλά για την απολύτως υποκειμενική αίσθηση της κατοχής του! 'Ετσι, οι νοσηλευόμενοι νομίζουν πως έχουν κλείσει σουίτα στο νοσοκομείο και βλέπουν τους νοσοκόμους ως το υπηρετικό προσωπικό που ικανοποιεί τα αιτήματά τους. Οι γιατροί εμπορεύονται τα υλικά του δημόσιου νοσοκομείου,κρατούν κρεβάτια -προσφατη περίπτωση σε νοσοκομείο της Αθήνας -για φίλους και γνωστούς,οι καθαρίστριες κάνουν πλιάτσικο στα υλικά καθαριότητας και οι μαγείρισσες παίρνουν ένα μέρος από τα τρόφιμα που προορίζονται για την σίτιση των ασθενών. Όποιος νομίζει ψευδαισθησιακά πως κατέχει τον χώρο κάνει αυτομάτως και τον συλλογισμό πως όλα του ανήκουν!

Οι χρήστες γκρινιάζουν! Οι νοσηλευόμενοι πληρώνουν μια ζωή στα ασφαλιστικά ταμεία και απαιτούν ανάλογη μεταχείριση. Οι νοσηλευτές γκρινιάζουν και κατηγορούν τις κυβερνήσεις που δεν κινούν τις διαδικασίες για την απαραίτητη πρόσληψη προσωπικού. Μερικοί από το νοσηλευτικό προσωπικό είναι ανάγωγοι και προκλητικοί με τους ασθενείς και άλλοι άξιοι συγχαρητηρίων. Κάποιοι παροτρύνουν τους ασθενείς να πληρώσουν και να προσλάβουν αποκλειστικές νοσοκόμες ώστε να έχουν καλύτερη εξυπηρέτηση. Κάποιες φορές βλέπουμε τους νοσηλευτές να αλληλοβρίζονται για τις εφημερίες. Οι εφημερίες είναι αιτία πολέμου στους αιώνες των αιώνων αμήν!

Στον θάλαμο 1 της νευροχειρουργικής κλινικής του ΑΧΕΠΑ μπήκαμε και δεν ήταν το τσιφλίκι μας. Η συμπεριφορά μας ήταν πλήρως εναρμονισμένη με τους ισχύοντες κανόνες. Ο θάλαμος ήταν τρίκλινος και χωρίς ντουζ για την υγιεινή των ασθενών.Βρισκόταν κοντά σε παράθυρο και έβλεπε απέναντι στο Ιβανώφειο. Από το παράθυρο έμπαινε φρέσκος αέρας. Στους άλλους θαλάμους η ατμόσφαιρα ήταν πιο αποπνικτική και ως προς αυτό ήμασταν τυχεροί. Ο συνοδός είχε μια καρέκλα στην οποία μπορούσε να την βγάλει όλη την βραδιά. Απαγορευόταν να φέρουμε τις δικές μας πτυσσόμενες καρέκλες αλλά επιτρεπόταν οι διαφημίσεις για την ενοικίαση ή πώληση τέτοιων καρεκλών από εταιρεία που τις εμπορευόταν.

Ολόκληρη η ημέρα περνούσε με αιμοληψίες, καταγραφές της θερμοκρασίας, της αρτηριακής πίεσης και του σακχάρου. Ελπίζαμε να πετυχαίνουμε νοσοκόμες που θα εφάρμοζαν πιστά τις οδηγίες των γιατρών. Οι δοσολογίες των φαρμάκων έπρεπε να είναι ακριβείς και όλα χρειάζονταν να γίνονται στην ώρα τους. Στον θάλαμο ήταν δύο ακόμη άτομα. Ένας νεαρός με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από τροχαίο ατύχημα και ένας άλλος που είχε κάνει πρόσφατα εγχείριση για αφαίρεση όγκου και παρουσίαζε κινητική αστάθεια. Με αυτούς δεν μείναμε πολύ γιατί σύντομα θα έπαιρναν εξιτήριο και θα αποχωρούσαν. Στην συνέχεια, ο πατέρας μου έμεινε για πολύ λίγο μόνος. Ο Σ. και ο 33χρονος Π. θα έκαναν εισαγωγή και θα τους τοποθετούσαν στον θάλαμό μας. Ο Σ. μαζί με τον Π. και τον πατέρα μας είχαν μπει σε λίστα αναμονής για να εγχειριστούν. Από τους τρεις του θαλάμου επέζησε μόνο ο ένας… 


Ετικέτες ,

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα