Πέμπτη, Μαΐου 26, 2011

ΚΩΔΙΚΟΣ: ΕΜΦΥΛΙΟΣ

Ο εμφύλιος σπαραγμός είναι μια σταθερή και διαχρονική αξία στην πατρίδα μας. Είναι ιστορικά διακριβωμένο πως είμαστε χωρισμένοι σε παρατάξεις και ομάδες που αλληλοκατηγορούνται. Οι ανέξοδες συκοφαντίες και η πρόκληση τεχνητής πόλωσης είναι δοκιμασμένες συνταγές που επιτυγχάνουν να συσπειρώνουν τα μέλη μιας ομάδας. Στην απουσία περιεχομένου,  οι κόντρες σκληραίνουν και τα απαίδευτα μέλη των ομάδων γίνονται φανατικοί που παίρνουν διαζύγιο από την λογική!

Υπάρχει ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές (οπαδοί των ομάδων, των κομμάτων και των διαφόρων επαγγελματικών κλάδων) ένας αβάσταχτος ετεροκαθορισμός που προέρχεται από ένα σοβαρό έλλειμμα αυτογνωσίας και κατανόησης της καλής και κακής πλευράς του εαυτού τους. Κάνουμε ομηρικές μάχες για τις εντυπώσεις αλλά όχι για την ουσία. Μπορούμε να κηρύξουμε τον ανένδοτο για την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους αλλά δεν πράττουμε το ίδιο κατά την απορρύθμιση των εργασιακών μας σχέσεων και της κατάργησης εργασιακών δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί στο παρελθόν με μεγαλειώδεις αγώνες και αυτοθυσίες αγωνιστών.

Σύμφωνα με τον Στέλιο Ράμφο (συνέντευξη στον τηλεοπτικό ΣΚΑΪ) απεχθανόμαστε το καινούριο. Πράγματι! Κάνουμε αγώνα για να μην αλλάξει κάτι και όχι για να αλλάξει. Αυτό, σύμφωνα με τον Ράμφο, είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας μας να προχωρήσουμε σε Συνθέσεις. Οι σκέψεις και οι συμπεριφορές μας είναι κατακερματισμένες και σαν τέτοιες υπάρχουν για να υπηρετούν κατακερματισμένους σκοπούς. Αν επιβιώνουν τα πολιτικά κόμματα στην σημερινή τους μορφή είναι γιατί καταφέρνουν να εφαρμόζουν στην πράξη την γνωστή τακτική του "διαίρει και βασίλευε". Οι ταριχευμένες πολιτικές δυνάμεις -έτσι τις ονομάζει ο Ράμφος- μιλούν  μια νεκρή γλώσσα που δεν μπορεί να συλλάβει και να εκφράσει τις ριζοσπαστικές τάσεις της κοινωνίας. Για τον Στέλιο Ράμφο ριζοσπάστες είναι οι δημιουργοί. Είναι αυτοί που ωθούνται από την πίεση του εσωτερικού χρόνου (αιωνιότητα είναι η διάρκεια του πένθους -Επαμεινώνδας Ασλανίδης) για να δημιουργήσουν,σε αντίθεση με τα συντηρητικά τμήματα της κοινωνίας που έχουν μια διαταραγμένη σχέση με την χρονικότητα και ζούν σε ένα παρόν που αδυνατούν να μεταμορφώσουν. Η πιεστική  αίσθηση του χρόνου που επιβάλλεται από τις εξωτερικές συνθήκες (το διαρκές πρόσταγμα της Οικονομίας για όλο και περισσότερη "Ανάπτυξη" και "Πρόοδο", αυτή η διαρκής επιτάχυνση προς τα εμπρός και προς το πουθενά)  οδηγεί σε μια παθητικοποίηση και σε μια αποθέωση της μοιρολατρίας. Ο πολίτης αυτής της χώρας, κουρασμένος από τους τρελλούς ρυθμούς της Αγοράς, εντάσσεται  εύκολα  στο συντηρητικό τμήμα της κοινωνίας και μοιρολατρεί με  αυτό το "ό,τι βρέξει ας κατεβάσει"! Και, θα συμφωνήσετε, έβρεξε πολλά! Απολύσεις, μείωση των εισοδημάτων,  άγριο ξύλο από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, διαφθορά σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής και ξεσάλωμα όλων των κρατικοδίαιτων της, δήθεν, ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Απέναντι σε αυτήν την ολομέτωπη επίθεση είχαμε να αντιτάξουμε ως μοναδική άμυνα τη δημιουργία. Μόνο που και εδώ τα θαλασσώσαμε(για να μην πω τίποτα πιο δύσοσμο!). Γίναμε αμερικανάκια στους χρόνους και μέλη μιας κοινωνίας φακίριδων όπου όλα τελούνται με μαγικό τρόπο. Αρνηθήκαμε την οριστική αποκοπή από τον ομφάλιο λώρο της ομαδούλας -παράταξης και αγνοήσαμε πως "η κατανόηση είναι κάτι παραπάνω από την εξυπνάδα" επειδή προϋποθέτει μια ευαισθησία που βασίζεται στην αποκέντρωση του συναισθηματικού μας εγωκεντρισμού -υπάρχει μπόλικος εδώ στην Ελλάδα. Η ομαδική ψυχανάλυση της ελληνικής  κοινωνίας, τελειώνει ο Ράμφος, θα πρέπει να αποβλέπει στον σεβασμό των κανόνων μιας οργανωμένης κοινωνίας.

Υ.Γ. Bλέπω πως ο σημερινός "Ριζοσπάστης" αντιμετωπίζει με καχυποψία τις αυθόρμητες συγκεντρώσεις των πολιτών στις διάφορες πόλεις της Ελλάδας! Ποιός το κάνει αυτό; Η εφημερίδα Ριζοσπάστης  που σχεδόν καθημερινά μιλάει για λαϊκή αντεπίθεση και για εξέγερση του λαού. Δηλαδή, αυτό το ετερόκλητο πλήθος δεν ήταν λαός; Ακόμη, η συγκέντρωση αυτού του διαφορετικού κόσμου δεν συνιστά λαϊκή αντίδραση; Λαϊκές είναι μόνο εκείνες οι αντιδράσεις που γίνονται με την σφραγίδα  του Κομμουνιστικού κόμματος; Τέλος, όλοι αυτοί που δεν  γουστάρουν κανένα κόμμα πάνω από το κεφάλι τους είναι οι προσκυνημένοι του συστήματος;


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα