Σάββατο, Μαΐου 28, 2011

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ

 (Από το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)

Οι λοιμώξεις του αναπνευστικού σε έναν ηλικιωμένο άνθρωπο προκαλούν επιπλοκές και χαρακτηρίζονται από υψηλή θνησιμότητα. Τον Νοέμβριο του 2010 ο Θανάσης Βέγγος αντιμετωπίζει με επιτυχία μια τέτοια λοίμωξη και παίρνει εξιτήριο από το νοσοκομείο. Ο Χάρος, όμως, λαχταράει «καινούριο αίμα» από την καλύτερη και εκλεκτή γενιά των ανθρώπων. Τον Δεκέμβριο ο Θανάσης Βέγγος παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο που συνοδεύεται από πτώση, πρόσκρουση και πρόκληση αιματώματος στον εγκέφαλο. Εισάγεται επειγόντως στην μονάδα εντατικής θεραπείας και υποβάλλεται σε λεπτή χειρουργική επέμβαση. Η ζημιά φαίνεται να είναι μη αναστρέψιμη. Ο ηθοποιός βρίσκεται σε καταστολή και παραμένει διασωληνωμένος για ένα πεντάμηνο. Σιγά σιγά ,εξαιτίας της ακινησίας του, παθαίνει κατακλίσεις και αρχίζει να λιώνει. Η οικογένειά του ζει το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Τραγική ειρωνεία; Ο βαθιά αισθαντικός ηθοποιός της αδιάκοπης κίνησης και του τρεχαλητού χωρίς όρια οδεύει στο σημείο μηδέν της ανυπαρξίας ακίνητος και ναρκωμένος.

Ο Θανάσης Βέγγος φοβόταν τα γηρατειά και αντιμετώπιζε την έλευση του βιολογικού τέλους χωρίς ενοχές επειδή ήξερε πως οι καλοσυνάτοι άνθρωποι δεν απολογούνται για την ομορφιά της ψυχής τους. Ζούσε το θρησκευτικό συναίσθημα χωρίς τις ακρότητες κάποιου θρησκόληπτου.

Ήταν επιλεκτικός και σπανίως έδινε συνεντεύξεις. Ίσως γι’ αυτό δεν μπόρεσα ποτέ να αποδεχτώ την συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Τέρενς Κουίκ. Με τους δημοσιογράφους φαινόταν απόμακρος. Η ιδιοφυΐα και το ταλέντο του ήταν πρωτογενή στοιχεία του χαρακτήρα του και ήταν αδύνατον να ερμηνευτούν μέσα στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής αναζήτησης της αλήθειας και των εφήμερων κριτικών για τους ρόλους και τις ταινίες του.

Απέφευγε τις δημόσιες σχέσεις και ήταν ολοκληρωτικά δοσμένος στην εργασία του. Υπήρξε ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός των ταινιών του γιατί ήθελε να είναι ο απόλυτος υπεύθυνος του δημιουργικού του έργου. Ζούσε στο μεδούλι του το περιεχόμενο των ρόλων και αναζητούσε την τελειότητα σε εποχές που οι ταινίες κόστιζαν ακριβά και οι ηθοποιοί δεν είχαν την πολυτέλεια να κάνουν λάθη και να επαναλαμβάνουν τις σκηνές. Το γνήσιο πάθος του ο Βέγγος το πλήρωσε με μια χρεοκοπία που όμως δεν στάθηκε ικανή να τον λυγίσει. «Τράβηξα πολύ κουπί στην γαλέρα της ζωής» θα μας πει συγκινημένος. Με όλες τις αντιξοότητες  μπροστά του συνέχιζε να χαρίζει γέλιο , να συμμετέχει σε ριψοκίνδυνες σκηνές και να αναδεικνύει τις αντιφάσεις της ελληνικής ψυχής με χιούμορ και αγάπη.

Ο αξιαγάπητος ηθοποιός υπήρξε ένα παιδί που μεγάλωνε ηλικιακά αλλά διατηρούσε ανόθευτα τα παιδικά του όνειρα. Ίσως γι΄αυτό, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τον κατηγόρησε ούτε επιχείρησε να λογοκρίνει σκηνές σαν αυτή του μικρού Γιαννάκη που δεν τρώει το φαγητό του και ο Βέγγος αγανακτισμένος του τρίβει το πιάτο με την μακαρονάδα στο πρόσωπο. Ή όταν περνάει με το ποδήλατό του και ρίχνει καρπαζιές στα παιδιά που τον εμποδίζουν ή όταν αποκαλεί «Κούρδο» αυτόν που του ρίχνει το ξεσκονόπανο στο πρόσωπο. Αν αυτές οι σκηνές αφορούσαν κάποιον άλλον ηθοποιό πιθανόν να μην περνούσαν απαρατήρητες και να ξεσήκωναν θύελλα αντιδράσεων. Στον Βέγγο, όμως, η παιδική του αθωώτητα ήταν αφοπλιστική και αναγνωρίσιμη από το σύνολο των θεατών. Αν θυμάμαι καλά, η μοναδική φορά που συζητήθηκε ο Βέγγος ήταν στην ταινία «Όλα είναι δρόμος». Εκεί, ο ηθοποιός υποδύεται έναν θηροφύλακα που τουφεκίζει και αφαιρεί την ζωή ενός λαθροκυνηγού που έχει προλάβει να σκοτώσει την τελευταία νανόχηνα. Αυτήν την σκηνή ,θα μας εκμυστηρευτεί ο Βέγγος, είχε ζητήσει να την εγκρίνουν τα μέλη της οικογένειάς του κάτι που πραγματικά έγινε!

Ο Βέγγος υπήρξε υπόδειγμα οικογενειάρχη και βιοπαλαιστή. Η σωματική του έκφραση υπήρξε μοναδική και ανεπανάληπτη. Αν κάποιος προσπαθούσε να την αναπαράγει, απλά θα αποτύγχανε! Ο ηθοποιός δεν μας άφησε θεωρητικό έργο. Ήταν άνθρωπος της πράξης και αυτοδίδακτος. Απέκτησε άδεια για να ασκήσει το επάγγελμα του ηθοποιού το 1959. Δούλεψε κοντά σε σπουδαίους ηθοποιούς. Πολλοί συνάδελφοί του, είμαι σίγουρος για αυτό, δεν μπόρεσαν να χωνέψουν την αλματώδη εξέλιξή του και την καθιέρωσή του σαν «έναν από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς του ευρωπαϊκού κινηματογράφου»(Ευγένιος Αρανίτσης).

Ο Θανάσης Βέγγος υπήρξε ένας κωμικός που έκλαψε με δάκρυα αληθινά!

2 σχόλια:

Τη 3:11 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger chemenv είπε...

Να είσαι καλά για το τόσο μεστού νοήματος κείμενό σου. Ας έχουμε όλοι μας λίγο Θανάση μέσα μας.

 
Τη 2:49 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

chemenv, σε ευχαριστώ πολύ.Ο Βέγγος υπήρξε υπόδειγμα δημιουργού και ανθρώπου. Στον ηθοποιό αυτό δεν ισχύει αυτό το "άλλο το δημιούργημα και άλλο ο δημιουργός". Και πάλι σε χαιρετώ.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα