Πέμπτη, Ιουνίου 23, 2011

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ(1)

Τον Οκτώβριο του 1999 ταξίδευα από τον Πειραιά με ένα πλοίο που λόγω της κακής του φήμης είχε μετονομασθεί! Η πρακτική της μετονομασίας ήταν και συνεχίζει να είναι διαδεδομένη. Η αλλαγή του ονόματος ισοδυναμεί και σημαίνει στα μυαλά των κουτοπόνηρων την διαγραφή όλων των αμαρτιών του παρελθόντος. Πράγματα και άψυχα αντικείμενα βαφτίζονται με καινούρια ονόματα σαν ακριβώς την πολυφορεμένη λέξη της "επανεκκίνησης" για την πτωχευμένη οικονομία μας -για την πατρίδα μας βρήκατε καινούριο όνομα ή ακόμα; 

Αν ήξερα, λοιπόν, ότι το καραβάκι που θα με ταξίδευε ήταν ένα σαπιοκάραβο δεν θα το έπαιρνα! Όλη αυτή η λογική της μετονομασίας ήταν μια καραμπινάτη εξαπάτηση του επιβατικού κοινού που δεν ήταν υποχρεωμένο να γνωρίζει για τις αλλαγές των ονομάτων των πλοίων. Κανονικά, έπρεπε να διεκδικήσουμε την αξιορέπειά μας και να προβούμε σε ομαδικές διαμαρτυρίες γι' αυτήν την απάτη. Ήταν, όμως, το 1999 και βιώναμε μια ψευδαίσθηση ευδαιμονίας και, επιπλέον, βιαζόμασταν! Μπήκαμε άρον άρον στο πλοίο και ξεκινήσαμε.

Προορισμός μου ήταν η πανέμορφη Σάμος. Το πλοίο θα περνούσε πρώτα από την Σύρο, την Μύκονο και προτελευταία από την Ικαρία. Όταν φτάσαμε στην Μύκονο, ο καπετάνιος του πλοίου μάς ανακοίνωσε από τα μεγάφωνα πως το καράβι θα έπρεπε να επιστρέψει στην Σύρο για να αγκυροβολήσει σε ένα ασφαλές λιμάνι. Βλέπετε, το Ικάριο πέλαγος ήταν απροσπέλαστο από τους ισχυρούς αέρηδες και ο καπετάνιος έκρινε πως η διέλευση την νύχτα ήταν μια απόφαση που θα έθετε σε κίνδυνο την ζωή των επιβατών. Κάποιος από τους επιβάτες, θυμάμαι, δυσανασχέτησε και οργίστηκε από την απόφαση του καπετάνιου. Επέμενε να μην επιστρέψει το πλοίο στην Σύρο και να συνεχίσουμε το ταξίδι. Ο τύπος αυτός ήταν η κλασσική περίπτωση θαλασσόλυκου που το έπαιζε ήρωας εκ του ασφαλούς. Κάτι τέτοιοι άνθρωποι, παρεμπιπτόντως, με εκνευρίζουν αφάνταστα. Αν ήθελε αυτός ο ατρόμητος να αυτοκτονήσει ας το έκανε μόνος του και ας άφηνε όλους εμάς να δειλιάζουμε! Ευτυχώς, ο πολύς κόσμος καταλάβαινε πως η "θάλασσα δεν πνίγει αλλά οι άνθρωποι πνίγονται σε αυτήν" και  υπάκουσε χωρίς διαμαρτυρίες στην αλλαγή πλεύσης. 

Επιστρέψαμε στην Σύρο και μείναμε εκεί για ένα εξάωρο μεχρι να ξημερώσει και να κοπάσουν οι άνεμοι. Μετά το εξάωρο συνεχίσαμε το ταξίδι μας. Διασχίσαμε το Ικάριο πέλαγος και το καράβι κουνιόταν αρκετά.

Το 1999 δεν διέθετα κινητό και έτσι το γραφείο της Πρωτοβάθμιας δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί μου για να με ενημερώσει πως η θέση μου, τελικά, δεν θα ήταν στην Σάμο αλλά στην Ικαρία. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα