Σάββατο, Ιουνίου 25, 2011

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ(2)

Μια επιπόλαιη ανάγνωση του προηγούμενου κειμένου δεν θα πρόσφερε ειδικές πληροφορίες για τον κόσμο της Ικαρίας. Μια προσεκτικότερη ανάγνωση, όμως, θα μας έλεγε περισσότερα! Εξηγούμαι:Ένα νησί δεν είναι απλά και μόνο οι άνθρωποι και το φυσικό περιβάλλον στο οποίο ζουν, αλλά είναι και το σύνολο των πληροφοριών που χρησιμοποιούν οι άλλοι για να δημιουργήσουν μια καλύτερη και πιο αξιόπιστη εικόνα του νησιού. Ακόμη, είναι οι συγκοινωνίες που διευκολύνουν ή δυσκολεύουν τον κόσμο να επισκεφτεί την Ικαρία, η συχνότητα των δρομολογίων, τα καράβια που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής τους ή  τα σύγχρονα πλοία που μειώνουν σημαντικά τον χρόνο που απαιτείται για την άφιξη στο νησί. Επίσης, είναι ο τρόπος και η μέθοδος που υιοθετεί μια δημόσια υπηρεσία - στην προκειμένη περίπτωση το γραφείο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης- για να διευθετήσει το πρόβλημα των κενών θέσεων στα σχολεία της περιφέρειάς του. Θέλω να πω ότι η πρόσκληση για να δουλέψω αφορούσε την Σάμο και όχι την Ικαρία. Το πράγμα θα ξεκαθάριζε εν πλω αλλά εγώ θα το μάθαινα μόλις έφτανα στην Σάμο. Το έμπειρο προσωπικό του γραφείου ήθελε να αποκλείσει την πιθανότητα να αρνηθώ την θέση και φρόντισε να με πληροφορήσει μόνο όταν είχε βεβαιωθεί πως  κατευθυνόμουν για να αναλάβω υπηρεσία. Φυσικά, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο προϊστάμενος του γραφείου τοποθετούσε εκπαιδευτικούς στα σχολεία της περιφέρειάς του. Ήξερε πολύ καλά τις αρνητικές αντιδράσεις των εκπαιδευτικών που απέρριπταν τη θέση στην Ικαρία και προτιμούσαν άλλα μέρη. Γενικά, η Ικαρία ήταν ξακουστή για τα γλέντια και τους χορούς αλλά παρέμενε το 1999  ένα σχετικά άγνωστο νησί που απείχε αρκετά ναυτικά μίλια από το κέντρο της ηπειρωτικής Ελλάδας. Επιπλέον, η Ικαρία υπήρξε τόπος εξορίας για τους κομμουνιστές και οπωσδήποτε αυτό είχε αρνητική επίπτωση στην εικόνα του νησιού. 

Οι ταξιδιωτικές εντυπώσεις κάποιων φίλων ή γνωστών δεν αποτελούσαν πηγή πληροφόρησης για μένα. Αυτές οι εντυπώσεις ήταν ελάχιστες και είχαν διαμορφωθεί κατά την διάρκεια της τουριστικής περιόδου όπου όλα φαντάζουν όμορφα και ανέμελα. Κυριολεκτικά, πήγαινα αδιάβαστος στην Ικαρία. Ενδεικτικό της άγνοιας μου ήταν η αδυναμία μου να συνενοηθώ με τον ναυτεργάτη του πλοίου με το οποίο είχα καταφτάσει στην Σάμο. Μόλις έμαθα πως η θέση που θα υπηρετούσα ήταν στην Ικαρία, τον ρώτησα αν το καράβι πηγαίνει εκεί. Η μονότονα επαναλαμβανόμενη απάντησή του ήταν, "Στον Εύδηλο". Μετά από τέσσερις-πέντε ερωταπαντήσεις που ανταλλάξαμε, κατάφερα, τελικά,  να καταλάβω πως ο Εύδηλος ήταν το λιμάνι στην βορινή πλευρά του νησιού. Αφού λοιπόν βεβαιώθηκα, μπήκα στο πλοίο. Τα πλοία έμαθα εκ των υστέρων πως πήγαιναν τις μισές μέρες στον Εύδηλο και τις άλλες μισές στον Άγιο Κήρυκο, την πρωτεύουσα του νησιού.

Η απόσταση ανάμεσα σε Σάμο και η Ικαρία ήταν μία ώρα περίπου. Έφτασα βραδινές ώρες στον Εύδηλο . Ο αέρας ήταν δυνατός και ο κολπίσκος στο λιμάνι πολύ συμπαθητικός. Μόλις βγήκα από το καράβι ήμουν μπουχτισμένος και κουρασμένος από την 24ωρη περιπλάνηση στο Αιγαίο Πέλαγος. Βρήκα αμέσως ξενοδοχείο και το μόνο που λαχταρούσα ήταν ένα μπάνιο για να χαλαρώσω και ένας βαθύς ύπνος για να ξεκουραστώ. Το επόμενο πρωί έπρεπε να ξυπνήσω νωρίς και να πάρω ταξί για να μεταβώ στα νότια του νησιού, στον Άγιο Κήρυκο . 

Το πρώτο ουσιαστικό μήνυμα από την Ικαρία το βρήκα αναρτημένο στον τοίχο του ξενοδοχείου και κάτω από ένα αρκουδάκι:
"Όσο και αν τρέχεις
 δεν πρόκειται να βρεις
αυτό που ζητάς!
Γι' αυτό, χαλάρωσε!"

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα