Παρασκευή, Ιουνίου 03, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ

Με αφορμή αυτό που είδα στον τηλεοπτικό ΣΚΑΪ:

Αν θυμάμαι καλά, ο Ντοστογιέφσκυ είχε θίξει το ζήτημα της θανατικής ποινής. Για την θανατική καταδίκη δήλωνε αντίθετος και τεκμηρίωνε αυτήν την θέση με το επιχείρημα πως ο καταδικασμένος σε θάνατο δεν έχει την δυνατότητα να παλέψει για να σώσει την ζωή του, εν αντιθέσει με κάποιον που την στιγμή του κινδύνου έχει την ευκαιρία να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Η Λίντα είναι μια γυναίκα που καταδικάζεται σε θάνατο επειδή δολοφονεί έναν αστυνομικό κατά την διάρκεια ελέγχου σε αυτήν και τον σύζυγό της. Μπορεί να μην είδα από την αρχή το συγκεκριμένο γεγονός που συνέβει αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά συμπεραίνω πως ο αστυνομικός συμπεριφέρθηκε βάναυσα στον σύζυγό της και η γυναίκα πυροβόλησε για να τον προστατέψει. 

Η Λίντα δείχνει να μην  μετανιώνει για την πράξη της. Μετά την καταδίκη της βρίσκεται απομονωμένη σε μια πτέρυγα θανατοποινιτών. Μερικές φορές , εξομολογείται, λυγίζει από την αναμονή της εκτέλεσης της θανατικής ποινής. Αυτό που την συγκρατεί είναι ο τότε 9χρονος γιος της. Σκοπεύει να ασκήσει έφεση  στην απόφαση του δικαστηρίου αλλά το μέλλον της είναι αβέβαιο. Φαντάζεται πως από ώρα σε ώρα μπορεί να εκτελεστεί και γνωρίζει εκ των προτέρων όλες τις λεπτομέρειες που προηγούνται της διαδικασίας: Θα την κουρέψουν γουλί για να εφαρμόζουν καλά τα ηλεκτρόδια και θα της διοχετεύσουν ρεύμα για να αδειάσει το έντερο και η κύστη.

Στο κελί της έχει άφθονο χρόνο. Διαβάζει μανιωδώς βιβλία νομικής και ασχολείται με την κηπουρική. Επιμένει πως δολοφόνησε τον αστυνομικό επειδή, κατά κάποιο τρόπο, βρισκόταν σε νόμιμη άμυνα. Θέλει και αναζητά την δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη, όμως, αναζητά και η μητέρα του δολοφονημένου αστυνομικού. Αυτή η μητέρα ζει και αναπνέει για τη στιγμή που θα παρακολουθήσει την φριχτή εκτέλεση της γυναίκας. Ο νόμος στην Οκλαχόμα της δίνει το δικαίωμα να παρακολουθήσει, να επιβεβαιώσει την πράξη της εκτέλεσης και να αντλήσει την μέγιστη ικανοποίηση από αυτήν την πράξη.

Η Κική Δημουλά σε μια συνέντευξη μάς λέει  πως η επιθυμία για  ανθρωποκτονία βιώνεται στο φαντασιακό των ανθρώπων αλλά δεν πραγματώνεται. Η συγκράτηση μιας τέτοιας πράξης, λέει,  είναι που μας διαφοροποιεί από τους πρωτόγονους ανθρώπους ! 

Αναμφίβολα, συγκρατιόμαστε από την πεποίθηση πως υπάρχει  μεταθανάτια δικαιοσύνη που απονέμεται από μια υπέρτατη αρχή (θεός-χαρακτηριστική η  φράση" θα το βρει από τον θεό"). Δεν δολοφονούμε επειδή ζούμε κάτω από ισχυρούς συγγενικούς δεσμούς που δεν πρέπει σε καμμιά περίπτωση να καταστρέψουμε(γονείς, αδέλφια, παιδιά). Δεν αφαιρούμε την ζωή του άλλου γιατί όλοι αυτοί που μας περιβάλλουν μας αγαπούν και προσπαθούν να ισχυροποιήσουν την λογική μας. Δεν σκοτώνουμε επειδή οι τύψεις δεν θα μας αφήσουν να ζήσουμε για το υπόλοιπο της ζωής μας και γιατί κανείς και ποτέ δεν εξαιρέθηκε από την μοίρα του θανάτου. Και,κυρίως,δεν στέλνουμε στην ανυπαρξία κάποιον γιατί αυτό είναι οριστική πράξη που δεν επιδέχεται καμιά επανόρθωση- αν πάρεις την ψυχή κάποιου δεν μπορείς να την επιστρέψεις!

Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι αναστολές και δεν θέλουν να  προκαλέσουν κακό στους συνανθρώπους τους. Αυτό ακριβώς υπήρξε ένα μεγάλο και σπουδαίο άλμα για τον ανθρώπινο πολιτισμό. Για τους αδίστακτους αυτής της ζωής ευχόμαστε, απλά και παστρικά, τις κηδείες τους! Αυτή η βαθιά επιθυμία πρέπει να εκληφθεί ως πολιτισμένη έκφραση μιας εκδικητικής μανίας που δεν θα βρει διέξοδο ποτέ.

Καλό ταξίδι, πατέρα!


         


Ετικέτες ,

1 σχόλια:

Τη 5:42 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Είναι πολύ ωραίο, Γιάννη, αυτό που έγραψες. Θα τα πούμε από κοντά.
Γεωργία

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα