Δευτέρα, Ιουνίου 20, 2011

ΣΤΗΝ ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΠΡΟΩΡΑ

Είχες πάει πιο μπροστά στο νησί και είχες την πολυτέλεια του χρόνου για να ψάξεις και να βρεις ένα σπίτι της προκοπής. Εμένα με κάλεσαν αργότερα. Ήδη η σχολική χρονιά είχε ξεκινήσει και εγώ βρισκόμουν σε ένα ξένο μέρος. Αγχωμένος και ένα μήνα μετά την έναρξη των μαθημάτων, προθυμοποιήθηκες να με βοηθήσεις για την εύρεση του σπιτιού. Είχες ενάμιση μήνα που ζούσες στο ακριτικό νησί και ήξερες τα κατατόπια. Τελικά, βρέθηκε σπίτι και η προσαρμογή μου έγινε ευκολότερη χάρη και σε σένα. Συνεργαστήκαμε μια ολόκληρη σχολική χρονιά και οι επιμέρους διαφωνίες μας σε διάφορα ζητήματα δεν στάθηκαν ικανές να διαταράξουν την μεταξύ μας σχέση.

Κάναμε παρέα και εκτός σχολείου. Σε μια μικρή κοινωνία η επαγγελματική ζωή σχεδόν ταυτίζεται με την προσωπική ζωή και απαιτείται ιδιαίτερη παιδεία για να γίνεται η μεταξύ τους διάκριση. Μια τέτοια παιδεία την είχαμε. Όταν βγαίναμε έξω αγαπούσες να πίνεις. Το τσίπουρο το έπινες ξεροσφύρι. Κάτι ψευτομεζεδάκια ούτε καν τα άγγιζες. Με παραξένευε που δεν έπινες ούτε μια στάλα καφέ. Μου εξηγούσες πως ο καφές σού φέρνει ταχυπαλμία. Μια φορά ήπιες υπερβολικά και χρειάστηκε να σε πάω εγώ στο σπίτι σου. Αφιέρωνες πολύ χρόνο στην καθαριότητα του σπιτιού και στην προσωπική σου υγιεινή. Σε ταλαιπωρούσαν κάποια προβλήματα υγείας. Αρκετά συχνά μου μιλούσες για ιατρικές εξετάσεις και εμβόλια. Ήσουν λιτοδίαιτη και τσιμπολογούσες από τα φαγητά. Σου άρεσε η κοινωνική ζωή και οι συναναστροφές με τον κόσμο του νησιού. Γελούσες αυθόρμητα και πάντα  με ένα ιδιαίτερο και μακρόσυρτο γέλιο. Όταν ήμουν ψυχολογικά πεσμένος με επανέφερες στην... τάξη! Μια φορά  καθώς επιστρέφαμε από το νηπιαγωγείο, μού έπιασες σφιχτά το χέρι επειδή φοβόσουν τα αδέσποτα σκυλιά που ήταν μπροστά μας! Ήσουν λεπτοκαμωμένη και με αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα. Ήλπιζες να μονιμοποιηθείς στην Εκπαίδευση. Μας είχαν διαιρέσει σε κατηγορίες εκπαιδευτικών με διαφορετικά συμφέροντα και μας έβαζαν να τρωγόμαστε αναμεταξύ μας! Το έτος 2000  ο πολυπόθητος διορισμός σου αργούσε και φαινόσουν αρκετά πικραμένη και θυμωμένη που συνέχιζες να ζεις σε ένα καθεστώς αβεβαιότητας.

Κάναμε αρκετές συζητήσεις και ήσουν καλή οικοδέσποινα στο σπίτι σου. Δεν σε ενοχλούσε που ζούσες σε μια μικρογραφία της πόλης. Δεν θυμάμαι να διαμαρτυρήθηκες που ήσουν μακριά από την οικογένεια και τους φίλους σου. Κάποτε, μετά από μια λογομαχία και παρεξήγηση, μου άφησες ένα άκρως συγκινητικό σημείωμα στο γραφείο του νηπιαγωγείου. Το άφησα αναπάντητο και δεν θέλησα να δώσω συνέχεια. Τώρα, έντεκα χρόνια μετά, το κρατάω στα χέρια μου και το διαβάζω. Είναι μικρό, περιεκτικό και γραμμένο σε στιγμές συναισθηματικής έξαρσης. Βλέπω το γραφικό χαρακτήρα και τα  ίχνη σου  πάνω στο χαρτί και συγκινούμαι. Μόλις χτες βρήκα τυχαία μια συνάδελφο που με πληροφόρησε πως ξεκίνησες και εσύ για το μεγάλο ταξίδι. Με ένα πνευμονικό οίδημα εγκατέλειψες πρόωρα τον κόσμο στις αρχές αυτής της καταραμένης χρονιάς. "Ο θάνατος το στρώνει"(Γιάννης Βαρβέρης)  Φωτεινή και εμείς  είμαστε τελείως ανήμποροι.

Αντίο!    

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα