Τετάρτη, Ιουνίου 22, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ,ΠΑΤΕΡΑ-ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ

22 Ιανουαρίου 2011. Σαν σήμερα πριν πέντε μήνες. Κάποτε μετρούσαμε την διάρκεια της παρουσίας σου.Τώρα μετράμε την διάρκεια της απουσίας σου!



Στον θάλαμο 1 μείναμε για δύο εβδομάδες περίπου. Στο διάστημα αυτό είχαμε επισκεφτεί το γραφείο του κ.Σελβιαρίδη που μας έδωσε την συγκατάθεσή του για την εγχείριση. Μιλάω για συγκατάθεση επειδή υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών με όγκους που δεν είναι χειρουργήσιμοι και κατά συνέπεια κανείς από τους νευροχειρουργούς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της χειρουργικής επέμβασης. Ο κ.Σελβιαρίδης κοίταξε για λίγο την μαγνητική τομογραφία του πατέρα μας και μας ανακοίνωσε χωρίς δεύτερη σκέψη πως ο όγκος έπρεπε να εξαχθεί το συντομότερο. Η μητέρα μας τον ρώτησε «πόσο θα κοστίσει η εγχείριση» και αυτός  απάντησε αμέσως πως το κόστος είναι μηδενικό γιατί θα καλυφτεί από τον ασφαλιστικό φορέα του πατέρα μας. Στην συνέχεια ο κ.Σελβιαρίδης παρέπεμψε την περίπτωση στον κ. Φόρογλου. Τον κάλεσε παρουσία μας , τού έδειξε την μαγνητική τομογραφία και τού ζήτησε να αναλάβει την εγχείριση. Για τον κ.Φόρογλου είχα ακούσει καλά λόγια και γνώριζα πως αποτελεί μέλος μιας καλής ομάδας  νευροχειρουργών στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Από τώρα και στο εξής είχαμε εναποθέσει όλες μας τις ελπίδες σ' αυτόν τον άνθρωπο.

Ο κ.Φόρογλου επισκεπτόταν τον πατέρα μας και τους άλλους ασθενείς στον θάλαμο. Ο διπλανός στον πατέρα μας Π. είχε χειρουργηθεί από τον ίδιο πριν ένα εξάμηνο και κατά πως έδειχναν τα πράγματα αυτό θα επαναλαμβανόταν. Η κατάσταση του Π. ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Ο όγκος του είχε επανεμφανιστεί πολύ γρήγορα από την στιγμή της εξαγωγής του. Το σύμπτωμα που είχε οδηγήσει τον Π. να κάνει μαγνητική τομογραφία και να ανακαλύψει τυχαία τον όγκο, ήταν αλλεργικό άσθμα που του παρουσιαζόταν κατά καιρούς και το αντιμετώπιζε με κορτιζόνες. Κατά τα άλλα  ζούσε μια φυσιολογική ζωή και δεν φανταζόταν κανείς πως η ζωή του θα άλλαζε δραματικά μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Στο θάλαμο ήταν με τραχειοτομία και μηχανική υποστήριξη για την αποβολή των βρογχικών εκκρίσεων. Σιτιζόταν με φαγητό αλεσμένο πού του δινόταν με σύριγγα από την μύτη. Ο άτυχος Π. δυσκολευόταν να καταπιεί. Ένιωθε μεγάλο εκνευρισμό που δεν μπορούσε να σηκωθεί και να γευτεί κανονικά το φαγητό. Είχε δίπλα τους γονείς του που έκαναν έναν μεγαλειώδη αγώνα για να τον κρατήσουν στην ζωή. 

Στο άλλο κρεβάτι ήταν ο Σ., εξαιρετικός άνθρωπος που είχε μηνηγγίωμα το οποίο δεν μπορούσε να ξεριζώσει ολοκληρωτικά. Αποτέλεσμα ήταν τέσσερις εγχειρίσεις στο κεφάλι και μια ακτινοθεραπεία που, όπως μας έλεγε, δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Είχε αστάθεια στο περπάτημα και η ισορροπία του δεν ήταν καλή. Και οι τρεις του θαλάμου ανέμεναν την χειρουργική επέμβαση και ευελπιστούσαν πως θα αποδεικνυόταν σωτήρια.

Την ζωή του Π. του Σ.  και του πατέρα μας την ζούσαμε κάθε ώρα και κάθε λεπτό. Μέσα στον θάλαμο υπήρχε τηλεόραση, οι ασθενείς συνέχιζαν να λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή και να σιτίζονται ανάλογα με το πρόβλημα που είχαν. Με τον πατέρα μας κάναμε αρκετές φορές την απόσταση του διαδρόμου. Πηγαίναμε από το ένα παράθυρο στο άλλο. Ο πατέρας μας κοντοστεκόταν και κοιτούσε αμίλητος την πόλη της Θεσσαλονίκης, όπως αυτή φαινόταν από τον έκτο όροφο του νοσοκομείου. Όταν βρισκόμουν κοντά του έκανα άσχημες σκέψεις για την κατάληξη που πιθανόν θα είχε η εγχείριση. Μερικές φορές μου ερχόταν στο μυαλό πως ίσως να ζω και να μοιράζομαι τις τελευταίες στιγμές με τον πατέρα μου.

Η ψυχολογία μας ήταν στο ναδίρ αλλά έπρεπε να σταθούμε όρθιοι και να συμπαρασταθούμε με όλες τις δυνάμεις μας στον άνθρωπο που έπραττε το ίδιο από την στιγμή της δικής μας γέννησης. Τα βράδια καθόμουν σε μια άβολη καρέκλα και σκεφτόμουν την κατηγορηματική διαβεβαίωση του κ.Ραμμόπουλου από το νοσοκομείο Παναγία για την ύπαρξη καρκινικού όγκου. Ο κ.Ραμμόπουλος ,μάλιστα, μας έλεγε πως στην διάγνωση υπήρχε ομοφωνία και από άλλους γιατρούς  τους οποίους είχε συμβουλευτεί. Όπως και να έχει, εγώ αρνιόμουν να το αποδεχτώ. Αναζητούσα περιπτώσεις στο συγγενικό περιβάλλον του πατέρα μας και διαπίστωνα πως ήταν «καθαρό» από καρκίνους. Έπειτα, ήμουν δύσπιστος αφού δεν είχε προηγηθεί βιοψία που θα επιβεβαίωνε με κάθε αξιοπιστία την καλοήθη ή κακοήθη σύσταση του όγκου. Ως τότε, διατηρούσα κρυφές ελπίδες για την οριστική αποκατάσταση της υγείας του πατέρα μας και διάβαζα ξανά και ξανά την διάγνωση της μαγνητικής τομογραφίας:

Η εξέταση έγινε πριν και μετά την ΙV χορήγηση σκιαστικού.

Στον αριστερό μετωπιαίο λοβό προβάλλει συμπαγής ανομοιογενής εξεργασία με σχετικά ομαλά όρια διαστάσεων 4,6Χ 4,7Χ 5,2cm , που έρχεται σε άμεση επαφή με την κυρτότητα του σύστοιχου μετωπιαίου οστού και συνοδεύεται από διάχυτο περιεστιακό οίδημα που διέρχεται την μέση γραμμή και επεκτείνεται στο γόνυ του μεσολοβίου και τον δεξιό μετωπιαίο λοβό. Η εξεργασία και το περιεστιακό οίδημα πιέζουν σημαντικά το κοιλιακό σύστημα και την πρόσθια μεσοημισφαίρια σχισμή και παρεκτοπίζουν τις δομές της μέσης γραμμής προς τα δεξιά. Μετά την ΙV χορήγηση σκιαστικού η εξεργασία εμπλουτίζεται εντόνως και ανομοιογενώς. ΔΔ μηνιγγίωμα; γλοίωμα;

Απουσία παθολογικών εξεργασιών ή παθολογικού εμπλουτισμού από το δεξιό εγκεφαλικό ημισφαίριο, στο στέλεχος ή στην παρεγκεφαλίδα.

Η διάγνωση, λοιπόν, από το τμήμα απεικονιστικής διαγνωστικής άφηνε ερωτηματικά και δεν μπορούσε να προσδιορίσει την καλοήθεια ή την κακοήθεια του όγκου. Κάτι τέτοιο διατηρούσε τις ελπίδες μας ζωντανές. Ήμασταν ορκισμένοι πως ό,τι και αν μας προέκυπτε εμείς θα αναπνέαμε δίπλα στον πατέρα μας…

Ετικέτες ,

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα