Σάββατο, Ιουλίου 02, 2011

ΑΛΜΠΕΡΤΟΣ ΝΑΡ(2)




Στις μεγάλες αγάπες  του Αλμπέρτου Ναρ συγκαταλέγεται και το θέατρο. Θα μπορούσε να μεταβεί στην πρωτεύουσα μόνο και μόνο για να παρακολουθήσει μια ενδιαφέρουσα παράσταση. Ένα θεατρικό έργο αποτελούσε γι’ αυτόν ένα μοναδικό έργο τέχνης. Κάθε επαφή με αυτό το έργο ήταν μια μυσταγωγία. Παρακολουθούσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την θεατρική κίνηση και δεν παρέλειπε μέσα από τις επιφυλλίδες του να μνημονεύει το «παραγωγικό πέρασμα από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας» του Βολονάκη αλλά και να μας υπενθυμίζει την πολυτιμότατη μελέτη «πρόσωπα του νεότερου δράματος» του Μάριου Πλωρίτη, που θα έπρεπε να κατέχει κυρίαρχη θέση σε κάθε βιβλιοθήκη.

Ο Αλμπέρτος Ναρ κάνει αναφορές και στον κινηματογράφο. Αναβιώνει μνήμες από το πρώτο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην Θεσσαλονίκη. Από το 1960 το επισκέπτεται συνεχώς. Με τους συνομηλίκους του μετράει την απήχηση των ταινιών από την διάρκεια των χειροκροτημάτων του κοινού. Στο Φεστιβάλ βλέπει τον «Μακεδονικό Γάμο» και τον«Ουρανό» του Τάκη Κανελλόπουλου. Μας πληροφορεί πως για τον «Ουρανό» η διάρκεια των χειροκροτημάτων είναι 40 δευτερόλεπτα και για την «Ηλέκτρα» του Κακογιάννη δυόμισι λεπτά! Μας λέει πόσο πολύ τον εντυπωσιάζει η «Συνοικία το Όνειρο» και για την θερμή υποδοχή που έχει επιφυλάξει ο στρατοκρατικός μηχανισμός στην ταινία του Τζέιμς Πάρις «Ξεχασμένοι ήρωες». Τον ηθοποιό Κατράκη τον αποκαλεί δάσκαλο και θυμάται με νοσταλγία το αυτόγραφο που του είχε πάρει. Με αφορμή την συμμετοχή του Κατράκη σε ταινίες μελό, ξεδιπλώνει τις σκέψεις του και υποστηρίζει πως αυτές οι ταινίες αποτέλεσαν «σανίδες σωτηρίας» για ηθοποιούς που για πολιτικούς,κυρίως,λόγους περιθωριοποιούνταν και δεν έβρισκαν να δουλέψουν.

Ο Αλμπέρτος Ναρ είναι ποδοσφαιρόφιλος. Με τα χρόνια κουράζεται να παρακολουθεί ποδοσφαιρικό αγώνα παρεκτός και αν σχολιαστής αυτού του αγώνα είναι ο Γιάννης Διακογιάννης. Γι' αυτόν τρέφει πολύ μεγάλη εκτίμηση και τον θεωρεί πρότυπο απλότητας που δημιουργεί σχολή μέσα από την μακροβιότατη Αθλητική Κυριακή. Επίσημη αγαπημένη του είναι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Αγαπάει τον Γκάτσο, τον Ελύτη, τον Σολωμό και την Μάτση Ανδρέου. Συνιστά ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση σε όλους αυτούς που βιάζονται να ενσωματώσουν ξένες λέξεις στην πλούσια ελληνική γλώσσα. Θεωρεί πως η γλώσσα είναι πολύτιμο στοιχείο της εθνικής μας ταυτότητας. Τα βιβλία ως φορείς πολιτισμού θα πρέπει να πουλιούνται στον φυσικό τους χώρο, τα βιβλιοπωλεία. Τα βιβλία είναι κάτι περισσότερο από πνευματικά προϊόντα που θα πρέπει να προωθούνται από ιδιοκτήτες βιβλιοπωλείων που συμμετέχουν στα πνευματικά δρώμενα της χώρας. Τα βιβλία απαιτούν εξειδικευμένο προσωπικό που ενημερώνει υπεύθυνα αναγνώστες και όχι καταναλωτές.

Ο συγγραφέας στιγματίζει την «άκρατη ανοικοδόμηση της περιόδου 1953-197ο που μεταβάλλει προς το χειρότερο την φυσιογνωμία της Θεσσαλονίκης. Τα νησιά είναι παραδεισένια. Τους καλοκαιρινούς μήνες σφύζουν από ζωή και τους χειμερινούς μήνες παρουσιάζουν εικόνα εγκατάλειψης και τραγικές ελλείψεις σε υποδομές. Το καλοκαίρι για τον Αλμπέρτο Ναρ είναι λυτρωτικό. Λατρεύει το Αιγαίο, εξυμνεί τα θαλασσινά τοπία και κάθε ταξίδι με το καράβι είναι «μια γλυκιά ταλαιπωρία της φυγής». Τα θαλασσινά ταξίδια και οι επιφυλλίδες στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη συμπληρώνουν την πεντάδα των δικών του αποδράσεων σε αυτήν τη ζωή.

Μέσα από τον αυτοβιογραφικό του λόγο ο συγγραφέας προσπαθεί να διασώσει τα δεινά της φυλής του, να αφυπνίσει μνήμες, να διεγείρει συνειδήσεις και να «ταράξει τα λιμνάζοντα νερά». Ο Αλμπέρτος Ναρ αγάπησε πολύ την πόλη στην οποία έζησε και δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί ο Ηλίας Πετρόπουλος του είχε επιτεθεί μέσα από τις επιστολές που έστελνε από το Παρίσι και δημοσιεύονταν στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία». Ο Αλμπέρτος Ναρ ταλαιπωρημένος «από σάκχαρο, βουλωμένες αρτηρίες και μια μορφή καρκίνου του αίματος» (Περικλής Σφυρίδης) πεθαίνει διακριτικά το 2005. Ο θάνατός του υπήρξε η έκτη και η τελευταία απόδραση του…

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα