Σάββατο, Ιουλίου 09, 2011

ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΤΟΡΙΝΟ(2)

 "Κάθε δημιουργία είναι ένας τετελεσμένος θάνατος"


Την τέταρτη μέρα ο αέρας εξακολουθεί να φυσά δαιμονισμένα. Κατά την συνήθη πρακτική, η κόρη ετοιμάζεται να πάρει νερό από το πηγάδι. Ντύνεται καλά και καθώς φτάνει στο πηγάδι, διαπιστώνει πως αυτό έχει στερέψει. Τρέχει ανήσυχη στον πατέρα της και τού το ανακοινώνει. Το άδειο από νερό πηγάδι είναι ένας άσχημος οιωνός. 

Πατέρας και κόρη πηγαίνουν στον στάβλο για να δουν την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το άλογο. Το βρίσκουν όλο και πιο αδύναμο και γερασμένο. Τώρα δεν λαμβάνει ούτε φαγητό αλλά ούτε και νερό. Ο πατέρας αποφασίζει στην στιγμή να εγκαταλείψει το σπίτι. Μαζεύει μαζί με την κόρη του τα πράγματα από το σπίτι. Το άλογο για πρώτη φορά θα κυκλοφορήσει ελεύθερο και χωρίς κανένα φορτίο. Το κάρο αναλαμβάνει να το μετακινεί η χειροδύναμη κόρη. Τους βλέπουμε να μετακινούνται και να απομακρύνονται από το σπίτι. Βλέποντας τα πλάνα, αναμένουμε την οριστική φυγή από το ερημικό σπίτι. Η επιστροφή τους, όμως,  μάς διαψεύδει! Σαν να μην υπάρχει καμιά δυνατότητα διαφυγής και σαν να κινούνται διαρκώς γύρω από τον ίδιο τόπο. Το άλογο ξαναμπαίνει στον στάβλο και η κόρη εμφανώς προβληματισμένη στέκεται μπροστά στο παράθυρο του σπιτιού.

Την έκτη μέρα ο πατέρας πίνει το ποτό παλίνκα από το μπουκάλι και όχι από το ποτήρι. Αυτή η ανάξια λόγου μεταστροφή της συμπεριφοράς του έχει μεγάλη σημασία γιατί προέρχεται από  έναν άνθρωπο που έχει μάθει να ζει με τη δύναμη της συνήθειας. Το άλογο είναι άρρωστο και ετοιμοθάνατο. Η χρηστική αξία του αλόγου εμπλέκεται με την ιδιαίτερη συναισθηματική σχέση που έχουν αναπτύξει τα δύο μέλη της οικογένειας με αυτό. Το άλογο αποτελεί αναπόσπαστο μέλος αυτής της οικογένειας αλλά ήρθε η ώρα που ο θάνατος θα διαταράξει  αυτήν την σχέση.

Και οι οιωνοί συνεχίζουν να είναι άσχημοι! Η λάμπα μέσα στο σπίτι δεν μπορεί να ανάψει  και τα κάρβουνα σβήνουνε. Το άλογο αργοπεθαίνει και αυτό φαίνεται να το αναμένουν ο πατέρας με την κόρη..

Την έκτη μέρα βλέπουμε τον πατέρα και την κόρη να κάθονται αντικριστά στο τραπέζι. Έχουν μπροστά τους τα πιάτα με τις πατάτες. Ο πατέρας καθαρίζει νευρικά την φλούδα και δαγκώνει την πατάτα. Προτρέπει την κόρη "να συνεχίσουμε να τρώμε". Η κόρη είναι αμίλητη και έχει χαμηλωμένο το βλέμμα της. Είναι  πια ξεκάθαρο  πως το άλογο έχει πεθάνει.

Η διεργασία του πένθους έχει ήδη ξεκινήσει. Η κόρη παραδίδεται ολοκληρωτικά στον σκληρό συναισθηματικό πυρήνα του πένθους και ο πατέρας αγωνίζεται να εξασφαλίσει την συνέχεια της ζωής μετά την απώλεια του αλόγου. Ολόκληρη η ταινία είναι μια μελέτη της απώλειας, του πένθους και του χρόνου. Είναι "μια ποιητική αλληγορία, ένα κινηματογραφικό μοτίβο πάνω στη ζωή και τον θάνατο"(Χρυσούλα Παπαϊωάννου, εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 8-6-2011),διαποτισμένη από την νιτσεϊκή φιλοσοφία. Ο κόσμος μας είναι παραδομένος στην απληστία των ανθρώπων και σε ένα μέλλον γεμάτο από απόγνωση. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο το καλύτερο!
 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα