Παρασκευή, Ιουλίου 01, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ-ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ

 Μόνο οι λέξεις προχωρούν και αντιστέκονται στην φθορά του χρόνου. Τα φθαρτά σώματα παραδίδονται και ενταφιάζονται. Κι έρχεται η εκταφή,  στιγμή συγκλονιστική και ισοδύναμη της ταφής. Εκεί που υπήρχαν σάρκα και οστά, υπάρχουν μόνο οστά. Αν όλα κυλήσουν φυσικά, θα υπάρξει  ολική αποσύνθεση του σώματος, τοποθέτηση και διατήρηση των καθαρισμένων οστών σε οστεοφυλάκιο και, ίσως, σε μακρινό χρόνο, στο χωνευτήρι. Μόνο οι λέξεις προχωρούν, πού να πάρει!

Ο καλός φίλος Β. ταλαιπωρείται εδώ και δύο δεκαετίες με τον όγκο στο κεφάλι του. Ο Β. με εντυπωσιάζει για την ψυχική του δύναμη να αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια την περιπέτεια της υγείας του. Όταν μιλάς μαζί του είναι να σαν μιλάς με έναν άνθρωπο που μοιάζει να μην τον απασχολεί κάτι σοβαρό. Μέσα του κουβαλάει μεγάλα αποθέματα χιούμορ και ίσως αυτό να αποτελεί και το μυστικό που ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα υγείας δεν τον έχει καταβάλλει ακόμη. Ο Β. παραμένει ακμαίος καθόλη την διάρκεια της θεραπείας του. Δύο φορές χρειάστηκε να του ανοίξουν  το κεφάλι και έκανε μια ακτινοθεραπεία. Κάποιο διάστημα είχε διακόψει και δεν ακολουθούσε τις συμβουλές των γιατρών. Ήταν διάστημα κόπωσης για τον ίδιο. Τώρα ο όγκος έκανε την επανεμφάνισή του αλλά ο Β. παραμένει πεισματικά ένας άνθρωπος που το αντιμετωπίζει με καλή ψυχολογία. Έναν τέτοιο φίλο, λοιπόν, διάλεξα  ως τον κατάλληλο άνθρωπο για να εμψυχώσει τον πατέρα μας και να του δείξει πως η ζωή είναι δυνατόν να συνεχίζεται και μετά από μια σοβαρή  εγχείριση. Ο πατέρας μας γνώριζε τον Β. και έτσι ξαφνιάστηκε ευχάριστα όταν τον είδε να  τον επισκέπτεται στον θάλαμο και να του δίνει κουράγιο.

Ο Β. είχε βιώσει από τα μέσα το σύστημα και μας μιλούσε για όλα τα εμπόδια που πιθανόν να συναντούσαμε. Μας προετοίμαζε ψυχολογικά για πιθανές αναβολές της χειρουργικής επέμβασης και θεωρούσε πολύ θετική εξέλιξη πως ο κ.Φόρογλου είχε αποφασίσει να πραγματοποιήσει την επέμβαση ακόμα και αν δεν είχε προσδιορίσει επακριβώς την ημέρα του χειρουργείου. Όταν ρωτούσαμε να μάθουμε για την ακριβή ημερομηνία της εγχείρισης, εισπράτταμε αόριστες απαντήσεις. Ήδη βλέπαμε προγραμματισμένα χειρουργεία να αναβάλλονται και ασθενείς μαζί με τους συγγενείς τους να αγανακτούν. Οι αιτίες των αναβολών ήταν η έκτακτη εισαγωγή επειγόντων περιστατικών και η έλλειψη κρεβατιών στην μονάδα εντατικής θεραπείας και αναισθησιολογίας.

Όλη αυτή η δυσλειτουργία και η έλλειψη υποδομών αναμεμιγμένη με την μεγάλη αγωνία για την υγεία των αγαπημένων προσώπων, κάνει τους συγγενείς να θέλουν να σπρώξουν τις εξελίξεις. Τα χρήματα, όπως ξέρετε όλοι, αποτελούν την κινητήρια δύναμη. Με αυτά οι ενδιαφερόμενοι στρέφονται στις ιδιωτικές κλινικές ή μοιράζουν "φακελάκια" για να επιταχύνουν τις εξελίξεις.

Ως οικογένεια είχαμε αποφασίσει πως αν συναντούσαμε αναβολές στην χειρουργική επέμβαση θα πηγαίναμε αμέσως σε ιδιωτική κλινική, επειδή ο πατέρας μας δεν άξιζε περισσότερη ταλαιπωρία. Εν τω μεταξύ, ο κ.Φόρογλου μάς ανακοίνωνε πως η εγχείριση θα γινόταν την Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010 ή την Δευτέρα 15 Νοεμβρίου. Τώρα πια είχαμε ένα συγκεκριμένο πλάνο και ευελπιστούσαμε πως το χρονοδιάγραμμα θα τηρούταν. Ως τότε, προετοιμάζαμε τον πατέρα μας για την εγχείριση. Του ζητούσαμε να είναι αισιόδοξος και αυτός μας απαντούσε "θα δούμε". Η χροιά της φωνής του, το βλέμμα του, η αμφιβολία και το αβέβαιο των εξελίξεων που συνόδευε αυτό το "θα δούμε" ήταν κάτι που ακόμα και σήμερα έχει μείνει σαν χαραγματιά μέσα μας! "Θα δούμε" έλεγες πατέρα, γιατί κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τα μελλούμενα...     

Ετικέτες ,

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα