Κυριακή, Ιουλίου 10, 2011

NTEΪΜΑΝΤΑΣ ΝΑΡΚΑΒΙΤΣΟΥΣ



(Από την έκθεση "Το πνεύμα της εποχής", στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης- Αποθήκη Β1, Μάρτιος-Απρίλιος 2008)



Υπαρκτός σοσιαλισμός; Μήπως να τον λέγαμε σοσιαλιστικό ρεαλισμό και να ξεμπερδεύαμε; Μήπως ακούγεται πιο όμορφος ο κομμουνισμός; Η εξουσία, όπως κι αν λέγεται, αλλάζει ονόματα και σύμβολα για να εξαπατήσει τους αθεράπευτα ηλίθιους αυτής της ζωής. Ονόματα και σύμβολα που βρίσκονται στην υπηρεσία της εξουσίας, φθείρονται όχι από το πέρασμα του χρόνου αλλά από την κατάρρευση όλων των προσχημάτων που συντηρούν το φιλολαϊκό προσωπείο αυτής της εξουσίας.



Τον Σεπτέμβριο του 1991 ο γλύπτης Ντεϊμάντας Ναρκάβιτσους ζει από κοντά την απομάκρυνση τεράστιων όγκων δημόσιων γλυπτών που αποκαθηλώνονται και κομματιάζονται. Οι κάτοικοί της Λιθουανίας πιστεύουν πως με την απομάκρυνση όλων των γλυπτών που συμβολίζουν την σοβιετική κατοχή θα μεταβούν αυτομάτως σε μια εποχή ευδαιμονίας και πλήρους ελευθερίας. Ο καλλιτέχνης βιντεοσκοπεί την αποκαθήλωση του "υπερμεγέθους μπρούτζινου αγάλματος του Λένιν" στην κεντρική πλατεία του Βίλνιους και βλέπει τους ενθουσιασμένους συμπατριώτες του να αδημονούν για σύντομες και θεαματικές αλλαγές στην ποιότητα της ζωής τους. Μόνο που ο θυμόσοφος-ο ποιός;- λαός πέφτει θύμα άγριας εκμετάλλευσης και προπαγάνδας και αποδέχεται αβασάνιστα την άποψη που λέει ότι ο οικονομικός φιλευθερισμός είναι ο μόνος δρόμος για την ανάπτυξη της χώρας -Στις 16 Ιανουαρίου του 2009 έγιναν έντονες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη Βίλνιους, σε διαμαρτυρία για την οικονομική κρίση. Οι διαδηλωτές επεχείρησαν να καταλάβουν το Κοινοβούλιο-Βικιπαίδεια) .



Η απαλλαγή από τα σύμβολα και η άρον άρον εξαφάνιση και απώθηση των τραυματικών εμπειριών του παρελθόντος είναι η αγαπημένη τακτική της εξουσίας που εναλλάσσεται πάντα με διαφορετικά πρόσωπα. Η εξουσία παντού και πάντα διαπαιδαγωγεί τους ανθρώπους να μην έχουν μνήμη και να επιταχύνουν σε μια τρελλή πορεία προς τα εμπρός. Κάπως έτσι, η εξουσία αποθαρρύνει τον κόσμο να μην έχει κριτική σκέψη και να μην βιώνει το πένθος της αποκοπής από τα υλικά ίχνη του παρελθόντος. Τίποτα δεν μοιάζει να διδάσκει τον κόσμο και όλα στοιχειώνουν. Σε ένα τέτοιο στοιχειωμένο περιβάλλον ο γλύπτης "μοντάρει αντίστροφα τη φυσική σειρά των εικόνων και σκηνοθετεί την επαν-έγερση του αγάλματος του Λένιν". Το τέλος ξαναπαίζεται από την αρχή, συμβάλλοντας στην διάσωση της συλλογικής μνήμης της χώρας!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα