Τρίτη, Αυγούστου 09, 2011

Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ AMY WINEHOUSE


Ο πατέρας της ήταν οδηγός ταξί και η μητέρα της φαρμακοποιός. 'Ηθελαν να καμαρώσουν την κόρη τους και να την δουν να ζει μια ευτυχισμένη ζωή. Ο πατέρας της όξυνε την μουσική ευαισθησία της μικρής Αmy με τραγούδια του Σινάτρα και αυτή "απέκτησε τέτοια μανία με το τραγούδι που που οι δάσκαλοί της παραπονούνταν πως στην τάξη δεν έκανε ποτέ ησυχία" (Δημήτρης Κανελλόπουλος-εφημ.Ελευθεροτυπία,  25/7/2011). Στην ψυχοσύνθεσή της η Amy Winehouse είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που, σε συνδυασμό με το ταλέντο της, θα την κάνανε σύμβολο μιας γενιάς νέων ανθρώπων που αναζητούσε σύμβολα επειδή είχε διαπαιδαγωγηθεί να αναμένει με αδημονία το θέαμα της συντριβής αυτών των συμβόλων. Η αποβολή της Αmy για αντικοινωνική συμπεριφορά από το σχολείο, η ανάγκη της έκφρασης μέσω του γραπτού λόγου από τα 14 χρόνια της, η ιδιαίτερη φωνή της, οι μεγάλες πωλήσεις των άλμπουμ, η εμπλοκή της με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, οι προσπάθειες αποτοξίνωσης, όλα αποτελούσαν την πρώτη ύλη για ένα σύμβολο που απλώς είχε λάβει σειρά προτεραιότητας για την αυτοκαταστροφή του. Ακόμη και η μητέρα της καταλάβαινε το "χρονικό του προαναγγελθέντος θανάτου" και ανέμενε μοιρολατρικά την είδηση για  την νεκρή κόρη της. 

O θάνατος της 27χρονης τραγουδίστριας ήρθε να επιβεβαιώσει ξεκάθαρα πως οι θεσμοί της κοινωνίας παραμένουν απαθείς, ανήμποροι και αμήχανοι στις τραγωδίες που βιώνουν τα μέλη τους .Όλη αυτή η πορεία και το μοιραίο τέλος της τραγουδίστριας μού θύμισε ένα απόσπασμα από την "Πτώση" του Αλμπέρ Καμύ:

Πλησιάζοντας , ξεχώρισα μια λεπτή νεαρή γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα. Ανάμεσα στα σκούρα μαλλιά και το γιακά του παλτού της, διακρινόταν μόνο ο αυχένας της, δροσερός και μουσκεμένος, που βρήκα γοητευτικό. Κοντοστάθηκα λίγο, συνέχισα όμως το δρόμο μου. Όταν έφτασα στην άκρη της γέφυρας, ακολούθησα τις προκυμαίες με κατεύθυνση το Σεν-Μισέλ όπου έμενα. Είχα κάνει κιόλας καμιά πενηνταριά μέτρα, όταν άκουσα τον θόρυβο που, παρ'όλη την απόσταση, μου φάνηκε τρομακτικός μέσα στη σιγαλιά της νύχτας, τον παφλασμό από ένα σώμα που πέφτει στο νερό. Σταμάτησα απότομα, μα δεν γύρισα να κοιτάξω. Σχεδόν αμέσως, άκουσα μια κραυγή που επαναλήφθηκε πολλές φορές, καθώς κυλούσε κι αυτή με τα νερά του ποταμού, κι έπειτα έσβησε μεμιάς. Η σιωπή που ακολούθησε, μέσα στην νύχτα που σαν να κοκάλωσε ξαφνικά, μου φάνηκε ατελεύτητη. Θέλησα να τρέξω και δεν σάλεψα.Έτρεμα, θαρρώ, από το κρύο και την αναστάτωση.Έλεγα μέσα μου ότι έπρεπε να κάνω γρήγορα και ένιωθα μια ακατανίκητη αδυναμία να πλημμυρίζει το κορμί μου. Ξέχασα τι είχα σκεφτεί τότε. "Πολύ αργά, πολύ μακριά..." ή κάτι τέτοιο. Συνέχισα ν' αφουγκράζομαι, ασάλευτος.Ύστερα απομακρύνθηκα , με μικρά βήματα, μες στη βροχή. Δεν ειδοποίησα κανέναν.

Παρακαλώ, σειρά έχει το επόμενο σύμβολο...   

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα