Δευτέρα, Αυγούστου 08, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ-ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ

Απέναντι από το σπίτι μας διέμενε μια πενηντάχρονη γυναίκα που πάλευε για μια εξαετία με τον καρκίνο. Η κάθε μέρα της ήταν ένας μεγάλος φόβος για μια ενδεχόμενη μετάσταση και το μοιραίο. Ένα μήνα μετά τον θάνατο του πατέρα μας, έμαθε το δυσάρεστο στο μπαλκόνι του σπιτιού της. Αποσύρθηκε στο σπίτι της κλαίγοντας. Έχει περίπου δύο μήνες που απεβίωσε και αυτή.
Όλοι βιώνουμε την κοινή μοίρα του θανάτου. Αυτός είναι ο μόνος δεσμός αλληλεγγύης που μπορεί να ενώνει όλους εμάς τους ζωντανούς.


Τα βράδια στον διάδρομο της νευροχειρουργικής όλα ησύχαζαν. Κάποιοι συνοδοί πηγαινοέρχονταν στο κυλικείο και έπαιρναν καφέδες για να αντέξουν την ξαγρύπνια. Μέσα στους θαλάμους υπήρχαν κουμπάκια που ειδοποιούσαν τις νοσηλεύτριες για τις περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Αραιά και που, έβλεπες τις νοσηλεύτριες να πηγαίνουν τα βράδια στους θαλάμους και να επιβλέπουν τους ασθενείς. Όλοι έμοιαζαν αποκαμωμένοι από την αγωνία και το άγχος των περιστάσεων. Το περιβάλλον του νοσοκομείου έμοιαζε να είναι ανθυγιεινό για τους ασθενείς και τους επισκέπτες, αλλά και για τους επαγγελματίες της υγείας.

Το πρωί είναι μια καινούρια μέρα. Σε συγκεκριμένη ώρα το συνεργείο καθαρισμού καθαρίζει και σφουγγαρίζει τον διάδρομο και τους θαλάμους. Οι νοσηλεύτριες ζητάνε από τους συγγενείς να τοποθετούν τα προσωπικά τους αντικείμενα στα ντουλαπάκια έτσι ώστε οι θάλαμοι να μην μοιάζουν με ξενώνες. Κάθε πρωί οι νοσηλεύτριες ζητάνε από τους συνοδούς και τους υπόλοιπους συγγενείς να αποχωρήσουν προκειμένου να γίνουν απρόσκοπτα οι επισκέψεις των γιατρών.

Ένα τσούρμο από γιατρούς επισκέπτεται καθημερινά τους θαλάμους και κοιτάζει την συνολική εικόνα των ασθενών. Οι συσκέψεις τους γίνονται σε ειδικούς χώρους. Στον διάδρομο είναι δύσκολο να σταματήσεις τον γιατρό και να τού ζητήσεις να σε ενημερώσει. Σαν και σένα είναι πολλοί που θέλουν το ίδιο ακριβώς πράγμα. Σοβαρή ενημέρωση μπορεί να γίνει μόνο στα ιδιωτικά ιατρεία των γιατρών. Κάτι τέτοιο, λοιπόν, έκανα και εγώ. Έκλεισα ραντεβού στο γραφείο του κ.Φόρογλου προκειμένου να έχω την πιο πλήρη και έγκυρη ενημέρωση για την πορεία της υγείας του πατέρα μας. Το πρώτο πράγμα που τον ρώτησα ήταν να μου κάνει την δική του εκτίμηση για τον όγκο του πατέρα μας. Μου απάντησε επί λέξει: «98% είναι κάτι καλό και μόλις 2% είναι κάτι κακό». Στο άκουσμα αυτής της εκτίμησης ένιωσα να ξαναγεννιέμαι! Η ψυχολογία μου, βλέπετε, ήταν στραπατσαρισμένη από τις εκτιμήσεις των νευρολόγων του Παναγία που μιλούσαν κατηγορηματικά για ύπαρξη κακοήθειας. Οι πρόχειρες, αντιεπιστημονικές και επιπόλαιες εκτιμήσεις σε ένα τέτοιο ζήτημα ζωής και θανάτου έκαναν και τον ίδιο τον κ.Φόρογλου να εκπλαγεί. Ο κ.Φόρογλου ήταν νευροχειρουργός, πράγμα που σημαίνει ο πλέον έμπειρος και ειδικός για να μιλήσει για τον όγκο του πατέρα μας. Μου ζήτησε να κάνω υπομονή και να δείξω κατανόηση για την βραδύτητα με την οποία γίνονται οι χειρουργικές επεμβάσεις. Μου εξήγησε πως κάτι τέτοιο οφείλεται στην έλλειψη κλινών στην μονάδα εντατικής θεραπείας αλλά και στα περιστατικά που παρουσιάζονται εκτάκτως στο νοσοκομείο. Αν βιαζόμασταν, μου είπε, θα μπορούσαμε να κάνουμε την εγχείριση την αμέσως επόμενη μέρα στο Κυανό Σταυρό. Κάτι τέτοιο, όμως, ήταν απαγορευτικό για τα οικονομικά μας. Θα το κάναμε μόνο στην περίπτωση που υπήρχε αναβολή της προγραμματισμένης εγχείρισης για τις 12 ή 15 Νοεμβρίου 2010. 

Ετικέτες ,

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα