Κυριακή, Σεπτεμβρίου 04, 2011

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ*

(Και πάλι στην εκπομπή του Στέλιου Λουκά στην δημοτική τηλεόραση Θεσσαλονίκης)

Ζούμε σε μια χώρα όπου οι κάτοικοί της έχουν βαθιά ριζωμένη την αίσθηση της ιδιοκτησίας. Αδέρφια και συγγενείς αλληλοεξοντώνονται για μια σπιθαμή γης. Έχουμε τα μεγαλύτερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στην ευρωπαϊκή ένωση και είμαστε κάτοχοι πολλών άλλων κατοικιών. Είμαστε ιδιοκτήτες αυτοκινήτων, χρηματικών κεφαλαίων, ανθρώπων και του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Σπίτια, αυτοκίνητα, άνθρωποι, χρήματα, ελληνική παράδοση μετατρέπονται σε αντικείμενα.  Σύμφωνα με τον Ρενέ Ζιράρ -περιοδικό «Επτά», μετάφραση Θανάσης Γιαλκέτσης) οι άνθρωποι επιθυμούν τα αντικείμενα των άλλων όχι επειδή τούς αρέσουν πραγματικά αλλά επειδή τα κατέχουν οι άλλοι, είναι δηλαδή εκτός της δικής τους ιδιοκτησίας. Αν λέμε πως το «ξένο είναι πιο γλυκό» είναι γιατί ο άνθρωπος, κατ’ουσίαν, ζηλεύει την επιθυμία των άλλων. Στην πραγματικότητα, μέσα από την συναισθηματική κατάσταση της ζήλιας, δεν επιδιώκουμε να εντάξουμε τα αντικείμενα των άλλων στο δικό μας ιδιοκτησιακό καθεστώς αλλά να υπεξαιρέσουμε τη δύναμη και την ορμή της επιθυμίας τους προς αυτά τα αντικείμενα- να γιατί νιώθουμε αδιαφορία και πλήξη όταν καταλαβαίνουμε πως αποκτήσαμε κάτι.

Τις παραπάνω σκέψεις έκανα καθώς παρακολουθούσα τον Δημήτρη Δημητριάδη να συνομιλεί με τον Στέλιο Λουκά. Ο Δημητριάδης ,αν καταλαβαίνω σωστά, μας ζητάει να εκλάβουμε την αρχαιοελληνική παράδοση ως ένα αντικείμενο στο οποίο «πρέπει να παραδοθούμε και όχι να παραλάβουμε». Τίποτα δεν μας ανήκει και τίποτα δεν είναι ιδιοκτησία μας! Ο πραγματικός Έλληνας είναι ο αυτοδημιούργητος που βρίσκεται συνεχώς σε έναν γόνιμο διάλογο με τον υλικό και πνευματικό πολιτισμό των προγόνων του.

Ο Δημητριάδης δουλεύει μεθοδικά για να καταστήσει πιο ευδιάκριτη την έννοια της ελληνικότητας -για την γενιά του ’30 η έννοια της ελληνικότητας υπήρξε μάλλον μια ιδεοληψία. Ανατρέπει τους παραδοσιακούς μύθους έτσι ώστε να τους προσδώσει καινούριες διαστάσεις .Υπονομεύει τον νόστο που τον θεωρεί παγίδα που ωραιοποιεί το παρελθόν και την παράδοση. Κεντρικά του θέματα είναι η αναζήτηση της ταυτότητας και το διαφορετικό που παλεύει να ενταχθεί σε μια «κανονική» κοινωνία ανθρώπων. Στην «Ομηριάδα» ο Δημητριάδης βάζει τον Οδυσσέα να απαρνιέται την Ιθάκη που εκπροσωπεί τον τόπο καταγωγής, δηλαδή το παρελθόν και την παράδοση. Ο Σολωμός υπήρξε ο εθνικός μας ποιητής επειδή ως ιταλόφωνος πάσχισε να διατηρήσει άσβεστη την επιθυμία του να εκφραστεί στην ελληνική γλώσσα. Ο συγγραφέας υποστηρίζει πως η ελληνική γλώσσα θα πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία ως ξένη γλώσσα. Για να δυναμώσουμε την επιθυμία μας για την γλώσσα θα πρέπει να την απαρνηθούμε και να αποστασιοποιηθούμε από αυτήν. Ο Πεντζίκης λέει πως η ζωή είναι ένα άθροισμα αποστάσεων. Για να μας αναγνωρίσουμε ως Έλληνες θα πρέπει να μας απαρνηθούμε και να μας θεωρήσουμε ξένους. Διαφορετικά, ο Έλληνας « στην λαϊκή του εκδοχή θα ταυτίζεται με το χυδαίο και το κακόγουστο» και θα συνεννοείται σε μια γλώσσα που δεν θα επιθυμεί γιατί την θεωρεί ιδιοκτησία του.

Κάτι τελευταίο: Όταν ο Δημητριάδης φεύγει για την Γαλλία ξεχνάει τη Θεσσαλονίκη. Παρακάτω ένα απόσπασμα από την εκπομπή Παρασκήνιο. Μην μείνετε μόνο σε αυτό το βίντεο, υπάρχουν και άλλα!


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα