Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 07, 2011

Ο ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Το τεύχος του περιοδικού «Δέντρο»(Φθινόπωρο 2006- Αφιέρωμα στην Μελαγχολία) ξεκινάει με ένα μικρό κεφάλαιο που τιτλοφορείται «Οι χαμένες μέρες» (Ντίνο Μπουτζάτι*). Η υπόθεση της ιστορίας είναι κάπως έτσι: Στον αύλειο χώρο ενός σπιτιού βρίσκεται ένα κιβώτιο. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού φαίνεται να αγνοεί την ύπαρξη του κιβωτίου και του περιεχομένου του. Κάποιος άγνωστος και απρόσκλητος επισκέπτης αναλαμβάνει να το παραλάβει. Η ενέργεια αυτή γίνεται αντιληπτή από τον ιδιοκτήτη που τον παρακολουθεί για να δει το δρομολόγιο του. Ο Ερνστ Καζίρα (το όνομα του ιδιοκτήτη του σπιτιού) διαπιστώνει πως το κιβώτιο καταλήγει σε έναν γκρεμό. Ο γκρεμός είναι κάτι σαν χωματερή κιβωτίων. Ο Καζίρα μαθαίνει από τον άγνωστο πως μέσα στα κιβώτια υπάρχουν φυλαγμένες οι δικές του χαμένες μέρες, όλος ο χρόνος που σπαταλήθηκε σε ανούσια πράγματα. Ο Καζίρα ξετυλίγει τις μέρες και μαζί με αυτές ξετυλίγονται οι αναμνήσεις από την μνηστή του Γκρατσιέλα που δεν πρόλαβε να αγαπήσει, τον άρρωστο και ετοιμοθάνατο αδερφό του Τζοσουέ που αργοπέθαινε σε θάλαμο νοσοκομείου, το πιστό μαντρόσκυλο Ντουκ που το είχε παρατημένο. Όλα αυτά έχουν χαθεί οριστικά και δεν εξαγοράζονται ούτε με το χρυσάφι όλου του κόσμου. Ματαίως ο Καζίρα ζητάει πίσω τις χαμένες του μέρες. Οι ενοχές που στέκονταν ανενεργές μέσα στην καθημερινή πλήξη και την βιομέριμνα, τώρα εγείρονται.

Ό,τι χάθηκε, χάθηκε! Μια κάποια λύση για όλους αυτούς που αναγνωρίζουν πως ταυτίζονται ψυχολογικά με τον πρωταγωνιστή της πιο πάνω ιστορίας, θα ήταν η επαναδιαπραγμάτευση των ενοχών. Μόνο αυτή θα μπορούσε να τούς βοηθήσει να αντιληφθούν τον χρόνο ως έναν ζωντανό οργανισμό που γεννιέται, φθείρεται, πεθαίνει και αναγεννάται. Μέσα από μια επαναδιαπραγμάτευση των ενοχών θα προέκυπτε μια άλλους είδους ποιότητα στη σχέση μας με τον χρόνο. Είναι η ώρα, πια, που πρέπει να περάσουμε από το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» στο «Δημιουργώντας τον κερδισμένο χρόνο». Κλασικό παράδειγμα επαναδιαπραγμάτευσης των ενοχών και δημιουργίας κερδισμένου χρόνου είναι κατά τη γνώμη μου η άδεια 14 ημερών που πήρε ο Κάφκα από την υπηρεσία του για να αφοσιωθεί στο γράψιμο της «Δίκης». 

*Ο ΝΤΙΝΟ ΜΠΟΥΤΖΑΤΙ γεννήθηκε στο Μπελούνο, μια μικρή πόλη της Βόρειας Ιταλίας, στις 16 Οκτωβρίου του 1906. Σπουδάζει νομικά στο Μιλάνο (η διπλωματική του εργασία είχε σαν θέμα τη «Νομική φύση της Συμφωνίας Κράτους και Βατικανού») και πριν ακόμα τελειώσει τις σπουδές του αρχίζει τη δημοσιογραφική του καριέρα σε μια από τις μεγαλύτερες ιταλικές εφημερίδες, την ‘’Corriere della Serra’’. Θα συνεχίσει να δουλεύει στην ίδια εφημερίδα ακόμα κι όταν θα καθιερωθεί σαν συγγραφέας, ενώ παράλληλα θα συνεχίσει να ασχολείται και με τη ζωγραφική, κάνοντας συχνά ατομικές εκθέσεις της δουλειάς του.
Η πρώτη του εμφάνιση στο λογοτεχνικό πανόραμα της Ιταλίας θα γίνει το 1933 με ένα σύντομο μυθιστόρημα, το Barnabo delle montagne.
Ο Μπουτζάτι πέθανε ένα βροχερό απόγευμα του 1972, στο Μιλάνο.(πηγή:
www.biblioasi.gr)

2 σχόλια:

Τη 12:32 π.μ. , Ο χρήστης Blogger anisixos είπε...

ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ! :
http://anisixos.blogspot.com/2011/09/blog-post_07.html

Αν θες διαβασε το.
Περιμενω εντυπωσεις και σχολια.
Ευχαριστω.

 
Τη 2:37 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

ΑΣΕ ΦΙΛΕ ΜΗΝ ΤΑ ΣΗΖΗΤΑΣ ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΣΟΥΡΑ ΣΟΥ ΛΕΩ

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα