Κυριακή, Οκτωβρίου 02, 2011

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

 (Φωτογραφία από το e-orfeas.gr)


Έντυσε με τις μελωδίες του τα ωραιότερα λόγια των ποιητών. Συναναστράφηκε με την αφρόκρεμα του νεοελληνικού πολιτισμού αλλά, καθώς φαίνεται, αυτό δεν ήταν αρκετό! Στον πλούσιο και ταραχώδη βίο του βιάστηκε να αυτοανακηρυχθεί σε Σύμβολο. Σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα για απαλλαγή από τη χούντα των συνταγματαρχών, σύμβολο για το γεφύρωμα των αντιθέσεων και της συμφιλίωσης των Ελλήνων και Τούρκων. Σύμβολο της μουσικής του και σύμβολο για την ενότητα των αριστερών με τους δεξιούς. Για τον εαυτό του δεν μπορούσε να αποδεχτεί τίποτα λιγότερο.

Οι λόγοι του ήταν πύρινοι και έπρεπε σώνει και καλά να συνεπαίρνουν την μάζα. Ο κ.Θεοδωράκης ποτέ δεν θα απευθυνόταν στις μειοψηφίες! Το ακροατήριο των λόγων του ήταν πάντα ένα πολυπληθές κοινό που συνωστιζόταν όπως τα χρόνια της μεταπολίτευσης στις κερκίδες των μεγάλων γηπέδων της χώρας! Τα λόγια του μουσικοσυνθέτη ήταν λόγια που στόχευαν να διατηρήσουν άσβεστη την φλόγα της επανάστασης. Η επανάσταση για τον κ.Θεοδωράκη φαίνεται πως υπήρξε μια πολύ σοβαρή υπόθεση και γι' αυτό δεν θα τον βλέπαμε ποτέ να αστειεύεται. Ο τόνος των ομιλιών του ήταν αυστηρός και συνάμα παραπονεμένος! Την δεκαετία του 1990 ο άνθρωπος με το τόσο σημαντικό δημιουργικό έργο, αισθανόταν παρωχημένος  μέσα στην φρενίτιδα των καινούριων ρυθμών της ζωής. Ο κόσμος που τον λάτρεψε είχε ανάγκη για καινούρια πράγματα και ο Θεοδωράκης ενοχοποίησε αυτήν την στάση. Την δεκαετία για την οποία μιλάμε δεν σταμάτησε να επιθυμεί από τον κόσμο τιμές και αναγνώριση! Ο μουσικοσυνθέτης, ουσιαστικά, απαγόρευε στον κόσμο να τον ξεχάσει και η συνέχεια είναι γνωστή! Τα επόμενα χρόνια θα στηνόταν μια βιομηχανία τιμών και διακρίσεων για τον κ.Θεοδωράκη. Δεν θα υπήρχαν σύλλογοι και απλοί δήμαρχοι που να μην τον προσκαλούσαν για να τον τιμήσουν. Από κοντά και ένα μεγάλο πλήθος παρατρεχάμενων και καλλιτεχνών που δήλωναν πάντα τον συγκλονισμό και την ανατριχίλα που ένιωθαν απ' τη συναναστροφή τους με τον "μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη". Ο μουσικοσυνθέτης είχε συσπειρώσει κοντά του στρατιές αυλοκολάκων και εξασφάλιζε μια καλή αιωνιότητα μέσω του πληθωρισμού της εικόνας του στα μέσα μαζικής ενημέρωσης - κάτι τέτοιο δεν το είχε ανάγκη!

Εγκλωβισμένος για δεκαετίες στην εικόνα του ανυπότακτου της λεβεντογέννας Κρήτης, μίλησε στα 86 του χρόνια για "αίμα που θα χυθεί" στην περίπτωση του πάρκου του Ελληνικού και δεν υπάκουσε, προσφάτως, στην απόφαση του δημάρχου Θεσσαλονίκης με την οποία τού απαγόρευε να μιλήσει στην πλατεία Αριστοτέλους!

Ένας άλλος συνθέτης, ο Μάνος Χατζιδάκις, έλεγε πως οι άνθρωποι στον έρωτα εκπέμπουν μια ορισμένη ποσότητα φωτός και αν ο έρωτας δεν είναι αμοιβαίος, τότε, αυτός που λάμπει είναι επειδή έχει κλέψει το φως του άλλου. Ωστόσο, αυτή η "παρηγοριά στον άρρωστο" υπήρξε και θα υπάρχει ως ένα ζήτημα που αφορά τους θνητούς! Ο κ.Θεοδωράκης διάλεξε για τον εαυτό του να υπάρξει ως ημίθεος. Ναι, οι συμπατριώτες μας ερωτεύτηκαν την μουσική του αλλά δεν έλαμψαν απ' αυτήν...            

1 σχόλια:

Τη 3:01 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα