Τετάρτη, Οκτωβρίου 05, 2011

ΟΙ ΑΝΗΞΕΡΟΙ ΕΝΟΣ ΜΑΤΑΙΩΜΕΝΟΥ ΑΓΩΝΑ

Τις προηγούμενες μέρες, υπάλληλοι του υπουργείου οικονομικών είχαν αποκλείσει τις εισόδους του υπουργείου και δεν επέτρεπαν σε κανέναν να μπει. Σε ένα από τα πλάνα του τηλεοπτικού ρεπορτάζ, μια ομάδα διαμαρτυρομένων είχε περικυκλώσει έναν συνεργάτη του υπουργού και του απευθυνόταν σε έντονο ύφος. Μέσα σε αυτήν την ομάδα πρωτοστατούσε στις φωνές και τις διαμαρτυρίες μια γυναίκα που αναρωτιόταν με αγωνία για το μελλον των δύο έφηβων παιδιών της.

Το γεγονός της μεμονωμένης διαμαρτυρίας, μαζί με το ύφος που συνόδευε αυτήν την διαμαρτυρία, αναδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο τα αίτια της σημερινής μας παρακμής που δεν είναι άλλα από την προσήλωσή μας στο στενό προσωπικό μας συμφέρον. Πρόσφατα, στον τηλεοπτικό σταθμό Μega, o καθηγητής Γιανναράς είχε μιλήσει για την "απόλυτη επικράτηση του εγωκεντρισμού" σε αυτήν την χώρα. Ο Walter Benjamin έλεγε πως σε συνθήκες κρίσης υπερισχύει η ανάγκη να "περισωθεί το προσωπικό γόητρο του ατόμου και όχι η ανάγκη να απελευθερωθεί από το φόντο της γενικής τύφλωσης" (από το μεστό και όμορφο κείμενο για τον σπουδαίο συγγραφέα, στο Έψιλον της Ελευθεροτυπίας (2/10/2011) . Η κυρία, για να επανέλθουμε στο θέμα μας, μπορεί να ανήκει σε μια ομάδα ανθρώπων με κοινά συμφέροντα αλλά δεν παύει να προτάσσει το στενό προσωπικό της συμφέρον.
Σύμφωνα με τον Τήονταρς Μ. Μιλς υπάρχουν πέντε κατηγορίες -τάξεις τις αποκαλεί- παραγόντων που ενεργοποιούνται για τον σχηματισμό ομάδων (Κοινωνική οργάνωση και πολιτισμικές διεργασίες, Νικόλαος Τάτσης, εκδ.Οδυσσέας, 1991). Στην πρώτη κατηγορία υπάρχει η άμεση ικανοποίηση αναγκών που συνιστά τον συχνότερο λόγο ομαδοποίησης. Σύμφωνα με τον Μιλς "η αίσθηση της ανάγκης ενδέχεται να μην είναι συνειδητή ή καλύτερα να μην είναι γνωστικά προσδιορισμένη την ώρα του σχηματισμού". Η δεύτερη κατηγορία αφορά τη συνέχιση της κοινωνικότητας. Στον χώρο της εργασίας, για παράδειγμα, δομούνται κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων και η ανάγκη να διατηρηθούν αυτές οι σχέσεις συνιστά κίνητρο για τη συγκρότηση μιας ομάδας. Στην τρίτη κατηγορία βλέπουμε την επιδίωξη του συλλογικού στόχου. Διαβάζω:"Η αναφορά στην συλλογική επιδίωξη προϋποθέτει τη σύλληψη μιας ενότητας βούλησης και όχι απλά την δι-ατομική συνεργασία. Δεύτερον, μολονότι οι σκοποί συνδέονται πάντοτε με τις ανάγκες ,θα πρέπει να διαχωρίσουμε αυτήν την περίπτωση από την πρώτη κατηγορία". Αυτό σημαίνει πως στην περίπτωση της κυρίας για την οποία συζητάμε υπάρχει μια σύγχυση ανάμεσα στην άμεση ικανοποίηση της ανάγκης και στη συλλογική επιδίωξη. Μια τέταρτη κατηγορία είναι η ανάγκη των μελών μιας ομάδας να σπάσουν τα στεγανά και τα παραδοσιακά πλαίσια και να αυτοπροσδιοριστούν μέσα από την ριζοσπαστικοποίηση των αντιλήψεων και των αξιών τους. Τέλος, μια πέμπτη κατηγορία περιλαμβάνει το κίνητρο για επέκταση της επιρροής και της κυριαρχίας της ομάδας. Στις δύο τελευταίες κατηγορίες βλέπουμε πως οι ομάδες ήδη υπάρχουν και τα μέλη τους αναζητούν μια  καινούρια ταυτότητα για την νέα τους ομάδα.

Η κυρία στο υπουργείο επισκιάζει το ομαδικό πνεύμα και τις συλλογικές επιδιώξεις με την ανάγκη για οικογενειακή και προσωπική ευημερία. Λυπάμαι, αλλά αυτού του τύπου  οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες είναι οι πρώτοι που θα αποστασιοποιηθούν όταν λάβουν εγγυήσεις για την ικανοποίηση της προσωπικής τους ανάγκης. Στέκομαι επιφυλακτικός απέναντι στους διαμαρτυρόμενους του σήμερα που αύριο μπορεί να καταλήξουν οι αφελείς και οι ανήξεροι ενός ματαιωμένου αγώνα...         

   

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα