Παρασκευή, Νοεμβρίου 18, 2011

ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ, ΑΡΜ

Ακούγονταν παντού και ήταν καθαρογραμμένα σε όλα τα πανό. Τα βασικά αιτήματα του κόσμου στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν η κάθαρση στον στρατό, στην αστυνομία, στην Παιδεία. Στην αρχή της θητείας της  η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του "εθνάρχη" δεν φαινόταν και τόσο πρόθυμη να εξαλείψει τα κατάλοιπα της χούντας. Οι φασίστες εξακολουθούσαν να κατέχουν καίρια πόστα στην εξουσία. Δάσκαλοι, παπάδες, αστυνομικοί και στρατιωτικοί αποτελούσαν μέλη πολυάριθμων πυρήνων που αρνούνταν να συμβιβαστούν με την καινούρια πραγματικότητα και εξακολουθούσαν να συντηρούν μηχανισμούς προπαγάνδας του προηγούμενου καθεστώτος. Ένα τέτοιο μέλος ήταν σίγουρα και εκείνος ο επιθεωρητής* που είχε επισκεφτεί στα 1975 τον δάσκαλο Βαγενά. Η πτώση της χούντας και η απώλεια των προνομίων ήταν βέβαιο πως είχε τυφλώσει τους φανατικούς του χουντικού καθεστώτος που αναζητούσαν κάθε ευκαιρία για ρεβάνς. Με σαφώς εκδικητική μανία ο επιθεωρητής στα 1975  εξευτελίζει τον δάσκαλο Βαγενά μπροστά στα μάτια των μαθητών του. Ο δάσκαλος, άνθρωπος με δημοκρατικό φρόνημα και υπερήφανος, έχει δύο επιλογές: Ή  μένει  στην τάξη και αποδέχεται την προσβλητική συμπεριφορά του επιθεωρητή ή παίρνει τα παιδιά και εγκαταλείπει την αίθουσα. Χωρίς να χρονοτριβεί, προτιμά το δεύτερο. Ο επιθεωρητής τού χρεώνει πειθαρχικό παράπτωμα και τον  παραπέμπει. Ο Βαγενάς, ωστόσο, δεν μένει με σταυρωμένα χέρια. Αρχίζει απεργία πείνας για να κοινοποιήσει την δίωξη και να απαιτήσει σεβασμό προς το πρόσωπό του. Κοντά του συσπειρώνεται μεγάλος αριθμός γονέων που αναγνωρίζουν την προσφορά του και τού συμπαραστέκονται. Στο πρόσωπο του δασκάλου χτυπιέται η δημοκρατία! Ο Βαγενάς, καταπονημένος από την απεργία πείνας αλλά αξιοπρεπής, μιλάει μπροστά στην κάμερα για την αδυναμία της δημοκρατίας να κάνει εκκαθάριση των φασιστικών στοιχείων. Κατηγορεί για αμορφωσιά και σκοπιμότητες τον επιθεωρητή και τονίζει την ανάγκη να υπάρχει πανεπιστημιακή μόρφωση για τους δασκάλους. Αυτή η μόρφωση, συνεχίζει ο δάσκαλος, γίνεται σε σχολές που αποκαλεί "μοναστήρια". Εκεί μέσα ο δάσκαλος χάνει την ικανότητα να κρίνει -θυμήθηκα τώρα τον Κριαρά που έλεγε στον Στέλιο Λουκά πως πάντα μιλάμε για την Μνήμη των ανθρώπων και ποτέ για την Κρίση- και άρα χάνει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται την αλήθεια των πραγμάτων. Ο δάσκαλος πρέπει να λέει την αλήθεια. Αν δεν μπορεί να την πει είναι όχι γιατί δεν θέλει αλλά γιατί δεν καταλαβαίνει! Για τον Βαγενά το χάσμα γενεών υφίσταται. Οι νέοι και οι νέες στα 1975 είναι μια "προχωρημένη νεολαία" που οι μεγαλύτεροι θα έπρεπε να εμπιστεύονται και να πασχίζουν να κατανοήσουν.

Οι αλήθειες του δασκάλου Βαγενά υπήρξαν μεγαλειώδεις γιατί διατυπώθηκαν σε μια σκληρή εποχή που κυριαρχούσε ο φόβος,  η σιωπή και ο χαφιεδισμός!


*Οι επικρίσεις που δέχθηκε ο θεσμός των επιθεωρητών επικεντρώνονταν, στην πλειοψηφία τους, στους τομείς αξιολόγησης και την ποσοτικοποίησή τους. Η αξιολόγηση της προσωπικότητας, του ήθους και του χαρακτήρα αποτέλεσε, όπως ήταν φυσικό, σημείο τριβής μεταξύ των δασκάλων και του Υπουργείου Παιδείας. Ήταν άλλωστε γνωστή η αντίθεση των δασκάλων απέναντι σε αυτήν την αξιολόγηση για την οποία πίστευαν ότι επέτρεπε μεγάλα περιθώρια αυθαιρεσίας. Η προσπάθεια του νομοθέτη να χαρακτηρίζονται ως πειθαρχικά παραπτώματα η εκπρόθεσμη υποβολή της έκθεσης ή η σύνταξή της αντίθετα από τα καθοριζόμενα από το νόμο δεν επέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα εξαιτίας της παράλειψης άσκησης πειθαρχικού ελέγχου στους παραβάτες επιθεωρητές. Σε έρευνα, δε, που διεξήχθη σε σχέση με τις εκθέσεις ουσιαστικών προσόντων της περιόδου 1976-1980 φάνηκε ότι αυτές είχαν ως χαρακτηριστικά τους τη  σύγχυση ως προς τους στόχους και το αντικείμενο της αξιολόγησης, τη σύγχυση επαγγελματικών χαρακτηριστικών με τα στοιχεία της προσωπικής ζωής των εκπαιδευτικών, τη σαφή ιδεολογική θέση ως προς την οποία κρίνονταν οι εκπαιδευτικοί και τη μεροληψία σε βάρος των νεοδιορισθέντων εκπαιδευτικών (Ζαμπέτα, 1992, 199). (πηγή:Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, Γεώργιος Ιορδανίδης)


Υ.Γ Συγχαρητήρια στην ΝΕΤ για το επετειακό αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο . Ο Ρίτσος, ο Θεοδωράκης, η κηδεία του Βάρναλη, το ντου των διαδηλωτών στην αμερικανική πρεσβεία, οι αύρες , η εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων, ο αγώνας των αγροτών για καλύτερες αμοιβές στα προϊόντα τους και γενικά το υψηλό αγωνιστικό φρόνημα του λαού. Πού τις είχατε κρυμμένες αυτές τις εικόνες;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα