Τετάρτη, Νοεμβρίου 23, 2011

"ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!!!"


Οι ιδιοκτήτες των μαγαζιών θέλουν αέρα και ευρυχωρία για να φαίνονται οι επιχειρήσεις τους. Τα δένδρα, βέβαια, δεν συμμερίζονται την επιθυμία των ιδιοκτητών και γίνονται «ενοχλητικά» επειδή φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπέρνουν .Τα «ενοχλητικά» δέντρα έχουν την δική τους μοίρα! Αρχικά αποξηραίνονται και ακολούθως κόβονται! Τα αποξηραμένα δέντρα είναι κίνδυνος θάνατος για τις περιουσίες των ανθρώπων και ο φόβος για καταστροφές σε στιγμές θεομηνίας είναι διάχυτος! Τα δέντρα καταδικάζονται σε αφανισμό επειδή τολμούν(άκουσον, άκουσον!!!) να αναπτύσσονται μπροστά στις προσόψεις των καταστημάτων. Χωρίς την παρουσία των φυσικών εμποδίων οι ιδιοκτήτες καμαρώνουν τα μαγαζιά τους και αναμένουν κατακόρυφη αύξηση της πελατείας τους.

Οι ιδιοκτήτες, όμως, έχουν και άλλα βίτσια! Τα μαγαζιά δεν τους χωράνε και γι’ αυτό τα επεκτείνουν. Στην αρχή το κάνουν δειλά! Όταν αντιλαμβάνονται πως κανείς δεν τους ελέγχει, γίνονται πιο δυναμικοί. Βάζουν σημάδια για να οριοθετήσουν τον χώρο και να αποθαρρύνουν τους επίδοξους καταπατητές του. Ένα διάστημα χρησικτησίας είναι αρκετό για να ιδιοποιηθεί ο καταπατητής τον χώρο και να τον εντάξει στο δικό του ιδιοκτησιακό καθεστώς. Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός!!!

Υπάρχουν άνθρωποι που διψάνε για αρχηγιλίκι και εξουσία και συμπεριφέρονται σε έναν χώρο σαν να είναι το «τσιφλίκι τους». Στην τηλεόραση, προσφάτως, ένας βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατηγορεί τους δημοσιογράφους της δημόσιας τηλεόρασης ότι ψευδολογούν και παραπληροφορούν τους τηλεθεατές. Οι θιγόμενοι δημοσιογράφοι του απαντούν ως εξής:«επιβεβαιώνεται ποιοι είναι αυτοί που θέλουν την δημόσια τηλεόραση κτήμα τους». Στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου είναι παροιμιώδεις οι διενέξεις και οι προστριβές ανάμεσα σε αυτούς που θα κρατούν την αιματοβαμμένη σημαία. Όσο κοινόχρηστη είναι η σημαία τόσο οι φοιτητικές νεολαίες πασχίζουν να την κάνουν κτήμα τους! Στην φάρσα της Ελληνοφρένειας στο υπουργείο Παιδείας ο ανύπαρκτος δάσκαλος Βενιέρης χρησιμοποιεί τη καίρια φράση, «είμαι δικός σας!». Ο οπαδός μιας ομάδας ή ενός πολιτικού κόμματος παρακινεί τους άλλους να δημιουργούν κοινωνικές και επαγγελματικές σχέσεις με ανθρώπους που υποστηρίζουν το ίδιο κόμμα ή την ίδια ομάδα. Το επιχείρημά τους; «Είναι δικός μας!».

Παντού βρίσκεται «ο δικός μας άνθρωπος»! Ο γιατρός πρέπει να είναι «δικός μας» έτσι ώστε να μπορούμε να τον εμπιστευόμαστε. Για τις νομικές μας συμβουλές θέλουμε τον δικό μας δικηγόρο. Για το καλύτερο κομμάτι κρέας τον δικό μας κρεοπώλη! Όλες οι κοινωνικές, φιλικές, ερωτικές και επαγγελματικές μας σχέσεις δομούνται πάνω σε ένα άξονα που κυριαρχεί η έννοια της ιδιοκτησίας.

Στις κυνηγετικές –συλλεκτικές κοινωνίες που αποτελούσαν τις αρχαιότερες μορφές συνύπαρξης, οι έννοιες της ιδιοκτησίας και της εδαφικής διεκδίκησης ήταν πολύ λίγο ανεπτυγμένες (Jaamme Quint Benaliel, Εξελίξεις στο χώρο της θανατολογίας). Η ιδιοκτησία άρχισε να δυναμώνει ως ιδέα με την εμφάνιση της αγροτικής κοινωνίας που εξαρτιόταν άμεσα από το φυσικό περιβάλλον. Στην αστική-βιομηχανική κοινωνία η κοινωνική οργάνωση γίνεται πιο πολύπλοκη και η κοινωνία εξαρτιέται όχι τόσο από το φυσικό περιβάλλον αλλά από το περιβάλλον που δημιουργεί ο ίδιος ο άνθρωπος.

Ο προβληματισμός πάνω στο ανθρωπογενές περιβάλλον είναι μονόδρομος. Η προσοχή, κυρίως, πρέπει να δοθεί στην έννοια της ιδιοκτησίας που κατέχει δεσπόζουσα θέση.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα