Τρίτη, Δεκεμβρίου 20, 2011

ΓΚΑΝΤΙ


 (Με αφορμή ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην ζωή του Γκάντι, στην ΕΤ3)

Ο Γκάντι καθόταν οκλαδόν και ο αμερικανός δημοσιογράφος αισθανόταν άβολα και προσπαθούσε να προσαρμοστεί στην στάση του σώματος που του πρότεινε ο Γκάντι. Σε εκείνη την συνέντευξη ο Γκάντι δηλώνει πως είναι έτοιμος να πεθάνει για την πατρίδα του. Ως προς αυτό υπήρξε απολύτως συνεπής.

Ο Γκάντι γεννιέται το 1869 και σε ηλικία 13 ετών παντρεύεται και αποκτά τέσσερα παιδιά. Στην ηλικία των δεκαέξι βλέπει τον πατέρα του να αρρωσταίνει βαριά και να πεθαίνει. Η θέα του αγαπημένου πατέρα να ψυχορραγεί στο νεκροκρέβατο είναι αναμφισβήτητα ένα συνταρακτικό και δυσβάσταχτο πένθος που επιχειρεί να το καταπραΰνει κάνοντας έρωτα με την γυναίκα του. Οι μελετητές της βιογραφίας του υποστηρίζουν πως το συγκεκριμένο γεγονός πρέπει να επηρέασε πολύ την σεξουαλικότητα του Γκάντι και τον έκανε να απέχει από τις σεξουαλικές σχέσεις.

Μετά τον θάνατο του πατέρα ο Γκάντι φεύγει για σπουδές στην Αγγλία. Η απόφασή του αυτή πιθανόν να κρύβει κάποιες σκοπιμότητες. Η κατανόηση της νοοτροπίας των Βρετανών αποτελεί ένα πρώτο βήμα για πραγματώσει την επιθυμία του που δεν είναι άλλη από την απελευθέρωση της Ινδίας από τους βρετανούς αποικιοκράτες.

Από την Αγγλία ο Γκάντι βρίσκεται στην Νότια Αφρική. Εκεί, ζει ως ευκατάστατος δικηγόρος που κάνει πλούσια ζωή. Ωστόσο, μια τέτοια ζωή φαίνεται να μην του ταιριάζει. Πάρα ταύτα, πρέπει να την ζήσει για να εισέλθει αργότερα σε μια μακρόχρονη φάση λιτής και ασκητικής ζωής. Μέσα του καλλιεργείται με περισσότερη ένταση και πάθος η ιδέα της απελευθέρωσης της χώρας του. 

Στην Ινδία επιστρέφει το 1915 και αρχίζει να δραστηριοποιείται και να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες. Κάνει μεγάλες πεζοπορίες και προσπαθεί να προσεγγίσει τον λαό μέσα από τον διάλογο. Στο εσωτερικό της χώρας τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα. Εκεί υπάρχουν Ινδουιστές εθνικιστές που επιθυμούν άλλου είδους προσεγγίσεις στο πρόβλημα της συγκατοίκησης με τους μουσουλμάνους που αποτελούν το ¼ του πληθυσμού της Ινδίας. Παράλληλα, οι φανατικοί ινδουιστές προβαίνουν σε πιο δυναμικές πράξεις καίγοντας τα ρούχα που εισάγονται από την Βρετανία. Γενικά, προσανατολίζονται και επιζητούν βίαιες και ριζοσπαστικές λύσεις. Ο Γκάντι είναι πιο μετριοπαθής. Προτείνει την πολιτική ανυπακοή και την μη βία ως στάσεις. Φυλακίζεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Μέσα στην φυλακή γνωρίζεται με τον άθεο Νεχρού που έχει ασπαστεί τις σοσιαλιστικές ιδέες. Ανάμεσά τους αναπτύσσεται μια δυνατή σχέση και μια τυφλή εμπιστοσύνη. Ο θρησκευτικά προσηλωμένος Γκάντι έχει ανάγκη από την φιλία αυτή.

Ο Γκάντι σε κάθε ομιλία του τονίζει πως είναι εναντίον της διχοτόμησης της Ινδίας και υπέρ της αποχώρησης των Βρετανών. Κάτι τέτοιο, αυτομάτως, θα σήμαινε και την απελευθέρωση της χώρας του. Απορρίπτει τον θρησκευτικό φανατισμό και την μισαλλοδοξία, πράγμα που δεν αρέσει στους Ινδούς εθνικιστές που ήθελαν να διατηρούν ένα κλίμα πόλωσης.

Το 1946 η Καλκούτα έχει 5 χιλιάδες νεκρούς που αποτελούν θύματα της θρησκευτικής διαμάχης ανάμεσα σε Ινδουιστές και μουσουλμάνους. Οι δύο θρησκευτικές κοινότητες φαίνεται πως δεν μπορούν να συμβιώσουν. Οι μουσουλμάνοι απαντούν και αυτοί με δολοφονίες ινδουιστών γαιοκτημόνων στην Βεγγάλη. Ο Γκάντι βλέποντας την κατάσταση να βρίσκεται εκτός ελέγχου παρεμβαίνει άμεσα. Με κίνδυνο της ζωής του και χωρίς να έχει προστασία, επισκέπτεται την Βεγγάλη. Οι μουσουλμάνοι τον υποδέχονται πετώντας του περιττώματα και σπασμένα μπουκάλια. Ο ίδιος με μια απίστευτη γενναιότητα βγάζει τα σανδάλια του και περπατάει ξυπόλητος. Είναι ένας ορκισμένος της Ενότητας!

Τον Αύγουστο του 1947 η ένταση ανάμεσα στις δύο θρησκευτικές κοινότητες είναι μεγάλη. Κάτω από τον φόβο των αντιποίνων και των πράξεων αντεκδίκησης οι ινδουιστές μετακινούνται από το Πακιστάν και οι μουσουλμάνοι πηγαίνουν προς αυτό. Οι Βρετανοί δηλώνουν πως η ανεξαρτησία της Ινδίας θα υπάρξει μόνο στην περίπτωση που διχοτομηθεί η χώρα. Αρχίζει να διαφαίνεται το καινούριο κράτος του Πακιστάν. Ο Γκάντι κατηγορείται από μια μερίδα συμπατριωτών του πως επιτρέπει τον διχασμό και υποστηρίζει τους μουσουλμάνους. Η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι της οργής είναι όταν ο Γκάντι κάνει απεργία πείνας για να δοθεί ένα μέρος του Βρετανικού θησαυροφυλακίου στο Πακιστάν. Οι Ινδοί εθνικιστές γίνονται έξαλλοι και το κλίμα γίνεται όλο και πιο βαρύ. Για τους εθνικιστές ο Γκάντι είναι ένας ξένος που δεν υπηρετεί τα συμφέροντα της πατρίδας του.

Στις 20 Ιανουαρίου 1948 έχουμε την πρώτη απόπειρα κατά της ζωής του. Οι επίδοξοι δολοφόνοι αποτυγχάνουν να τον σκοτώσουν. Η αστυνομία ξέρει πρόσωπα και καταστάσεις αλλά δείχνει αδιάφορη να συλλάβει αυτούς που σχεδίασαν να τον δολοφονήσουν. Αυτοί είναι αδίστακτοι και ορκισμένοι να αφαιρέσουν την ζωή του. Στις 30 Ιανουαρίου του ίδιου χρόνου ο δολοφόνος υποκλίνεται μπροστά στον Γκάντι και τον πυροβολεί. Οι σφαίρες σχηματίζουν ένα ημικύκλιο στο κεφάλι, κάτι σαν στεφάνι. Ο Γκάντι είναι νεκρός και πληρώνει την πίστη του στην ενότητα της Ινδίας. Ο άνθρωπος που απεχθάνεται οποιαδήποτε μορφή βίας χάνει την ζωή του με βίαιο τρόπο.

Ένα τεράστιο πλήθος ακολουθεί την σoρό και την ραίνει με άφθονα λουλούδια. Οι πενθούντες οπαδοί του Γκάντι θεωρούν τους Βραχμάνους υπεύθυνους για την δολοφονία και τους επιτίθενται. Ο μεγάλος ηγέτης αποτεφρώνεται και δύο από τους συνεργούς στην δολοφονία απαγχονίζονται. Τα άλλα μέλη της ομάδας φυλακίζονται με πολυετείς καταδίκες.

Το 1964 κερδίζει τις εκλογές ο Νεχρού και μετά τον θάνατό του καταλαμβάνουν την εξουσία τα δύο του παιδιά που ακολουθούν την μοίρα του δολοφονημένου Γκάντι.

Ο Γκάντι μίλησε για την αξία του διαλόγου και την πειθώ των επιχειρημάτων και πρόταξε ως στάση ζωής την μη βία. Μιλούσε πάντα για αυτά που ένωναν τους ανθρώπους και όχι για αυτά που τους χώριζαν. Μιλούσε όπως ζούσε και ζούσε όπως μιλούσε. Ήταν απολύτως συνεπής στα λόγια και στις πράξεις του. Με αυταπάρνηση προσπάθησε να κατευνάσει τα πάθη των ανθρώπων και στόχευε στην αρμονική και ειρηνική συμβίωση των ανθρώπων που ανήκαν σε διαφορετικές φυλές, θρησκείες και εθνικότητες. Στο Μουσείο του είναι εκτεθειμένα τα σημειωματάριά του, τα αιματοβαμμένα του ρούχα και το ραβδί. Το λιπόσαρκο κορμί, η ασκητική μορφή και το πάθος για την ενότητα των ανθρώπων θα αποτελούν  πυξίδα προσανατολισμού για τους μεταγενέστερους!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα