Σάββατο, Δεκεμβρίου 31, 2011

ΛΕΟΝΑΡΔΑ ΛΑΜΠΡΙΑΝΙΔΟΥ

Στη σημερινή «Αυγή» η Νάντια Βαλαβάνη μεταφράζει στίχους του Μπρεχτ από το «Ουλμ 1592»:
«Δεν υπάρχει ψέμα πιο καθαρό απ’ αυτό/
  Ο άνθρωπος δεν είναι πουλί/
 Ποτέ ο άνθρωπος δεν θα πετάξει
»

Πριν δύο εβδομάδες είχα επισκεφτεί την έκθεση ζωγραφικής της Λεονάρδας Λαμπριανίδου στο Βαφοπούλειο και θυμήθηκα πως τα πουλιά «ως πρωτόλειο υλικό κάθε πτητικής έννοιας» Έλλη-Κοκκίνη Καπλάνη(Ιστορικός και Κριτικός Τέχνης) υπήρξε ένα θέμα με το οποίο η Λαμπριανίδου ασχολήθηκε στην διπλωματική της εργασία, το 1996.

Διαβάζω στο ενημερωτικό έντυπο- συνοδεύεται από ψηφιακό δίσκο με φωτογραφίες- ότι η Λαμπριανίδου διαθέτει πτυχία οικονομικών σπουδών στην Ν.Ο.Ε. του Αριστοτελείου και Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Ακόμη, έχει διετή φοίτηση στο τμήμα συντήρησης έργων τέχνης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας.

 Το κυρίαρχο μοτίβο στα έργα της είναι τα πουλιά που ενσαρκώνουν την έννοια της ελευθερίας στον χώρο και ο κύκλος που αποτελεί πυξίδα προσανατολισμού και καθοδήγησης. Τα περισσότερα έργα με τα πουλιά είναι σχεδιασμένα με κάρβουνο. 
Η δεύτερη ενότητα έργων της τιτλοφορείται «Νηφάλιος μέθη»(2000), όρος γνωστός από τον Διόνυσο Αρεοπαγίτη -διαβάζω στο κατατοπιστικό κείμενο της Καπλάνη πως οι κομπογιαννίτες μοναχοί στον Μεσαίωνα ισχυρίζονταν πως η έκσταση που ένιωθαν προέρχονταν όχι από το κρασί ή άλλες ουσίες αλλά από το άγιο πνεύμα που εισχωρούσε στο σώμα τους.


Από το 2001 μέχρι το 2004 η Λαμπριανίδου δουλεύει την ΜΠΑΪΚΑ -στην πολωνέζικη γλώσσα σημαίνει παραμύθι- σε δύο ενότητες ΜΠΑΪΚΑ 1 και ΜΠΑΪΚΑ 2. Στην πρώτη ενότητα το περιβάλλον είναι γεμάτο από ζώα και ερείπια. Τα ερείπια δηλώνουν την άτακτη υποχώρηση των ανθρώπων. Οπισθοχωρώντας, αφήνουν πίσω τους συντρίμμια και περιβάλλοντα στα οποία κατοικούν ευνουχισμένα πλάσματα. Όλα μοιάζουν παγιδευμένα σε ένα τεχνητό περιβάλλον από το οποίο απουσιάζουν οι συγκρούσεις. Σαν να μην υπάρχει δυνατότητα διαφυγής, παρεκτός στα πουλιά! Στο ΜΠΑΊΚΑ 2 κυριαρχεί το υδάτινο στοιχείο. Στο τεχνητό ενυδρείο κατοικούν πλάσματα ευνουχισμένα και μεταξύ τους ακίνδυνα.


Το 2005 στη σειρά ΡΟΕΣ, η Λαμπριανίδου πειραματίζεται με τα ψυχρά και θερμά χρώματα. Χαρακτηριστικά διαβάζω: «Είναι ένα ξέσπασμα χρωματικό πάνω σε λευκό χαρτί, όπου η συνύπαρξη ψυχρών και θερμών χρωμάτων δυναμιτίζει τον χώρο. Την αρχική ριγμένη στην τύχη χρωματική πάστα, όπως ο αμερικανός Jackson Pollock, αρχίζει να χειρίζεται μεθοδικά, διαγράφοντας σχηματισμούς ρευστότητας, με καμπύλη κίνηση προς πολλές κατευθύνσεις». 


Το 2008 παρουσιάζει την τριλογία «Υδάτινα ταξίδια». Στην πρώτη ομάδα των έργων της με τίτλο «Αναζήτηση» τα πανομοιότυπα ως προς το σχήμα τους οξυκόρυφα καραβάκια περιπλανιούνται και στα πανιά τους είναι αποτυπωμένα όλα τα τοπία- τοπία μνήμης- που συνάντησαν στα ταξίδια τους.

Στην δεύτερη ομάδα «Στη χώρα του ιππόκαμπου» οι ιππόκαμποι έχουν υπόσταση σχεδόν ανθρώπινη και εντάσσονται σε πολυμελείς ομάδες που κατευθύνονται σε συγκεκριμένες διαδρομές. Κάθε παρέκκλιση από την προκαθορισμένη πορεία ισοδυναμεί με την διάνοιξη ενός καινούριου άγνωστου δρόμου !


Στην τρίτη ομάδα  «Μετανάστευση» έχουμε τους πιγκουΐνους και τα καράβια με ανοιγμένα  τα πανιά να γίνονται σύμβολα μετακινήσεων. Όπου και αν ταξιδέψουν, τούς ακολουθεί ο κύκλος στο επάνω μέρος των ζωγραφικών επιφανειών.

Είναι ο άνθρωπος πουλί; Ψέμα ή αλήθεια; Αν ήταν πουλί θα ήταν ανάλαφρος και απαλλαγμένος από τα περιττά. Κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν και η, προσφάτως, εκλιπούσα Λουκία Ρικάκη.Ο χάρος στάθηκε αμείλικτος και δεν της το συγχώρεσε…    

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα