Δευτέρα, Ιανουαρίου 31, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Πατέρα μπορεί να είχες ζήσει τον θάνατο των δύο γονιών σου  αλλά, ωστόσο, δεν μπορούσες να δεχτείς τον θάνατο ως ένα πραγματικό γεγονός της ζωής. Θυμάσαι που περνούσαμε από την οδό Παπάφη και συναντήσαμε μια κηδεία; Μόλις αντίκρυσες το φέρετρο είπες "Απίστευτο"!Ναι, πατέρα, απίστευτο...


Με κομμένα πόδια και χάλια ψυχολογία ακούσαμε για τον όγκο στο κεφάλι του πατέρα μου. Άμαθοι από νοσοκομεία και γιατρούς είχαμε πέσει κατευθείαν στα βαθιά.Το μυαλό μας δεν μπορούσε να προβλέψει ένα τέτοιο σοβαρό πρόβλημα υγείας. Αμέσως σκέφτηκα τις πιθανότητες που υπήρχαν ώστε  ο όγκος να  είναι καλοήθης ή καρκινικός. Στο μεταξύ, ο νοσηλευτής ζητούσε από τον πατέρα μου να ξαπλώσει στο κρεβάτι. Σε λίγο θα του τοποθετούσε καθετήρα. Όταν το έκανε κάλεσε και μια άλλη νοσηλεύτρια, καινούρια πιθανόν στο χώρο, για να δει τον τρόπο με τον οποίο τοποθετούσε τον καθετήρα. Ο πατέρας μου έδειχνε εμφανώς απογοητευμένος γι' αυτήν την εξέλιξη. Προσπαθήσαμε να τον καθησυχάσουμε λέγοντάς του πως υπάρχουν κάποιες παραπάνω  εξετάσεις που ήταν αναγκαίο να γίνουν. Οι στιγμές ήταν δύσκολες. Θα απαιτούνταν και μια μαγνητική τομογραφία που θα έδειχνε καθαρότερα το πρόβλημα στο κεφάλι. Μέχρι την μαγνητική τομογραφία ο πατέρας μου θα έπαιρνε ένα κοκτέιλ φαρμάκων για την πίεση, το σάκχαρο και όλα αυτά παράλληλα με κορτιζόνες. Οι κορτιζόνες, καθώς έλεγαν οι γιατροί, δίνονταν για την καταπολέμηση του οιδήματος στο κεφάλι. Η χορήγησή τους, όμως, οδηγούσε στην αύξηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα του πατέρα μου.Το φάρμακο -γράψε δηλητήριο- τού έκανε καλό αλλά τού προκαλούσε και παρενέργειες. Για να μην σας τα πολυλογώ, οι γιατροί επιχειρούσαν να κατεβάσουν  τα επίπεδα σακχάρου χορηγώντας στον πατέρα μου κρυστάλλους ινσουλίνης. Ο πατέρας μου δεν ήταν εξαρτώμενος από ινσουλίνη αλλά, καθώς φάνηκε στην πορεία, θα γινόταν εξαρτημένος από πολλά φάρμακα...

Ετικέτες ,

Κυριακή, Ιανουαρίου 30, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Εμείς, σ' έναν κύκλο πιασμένοι, 
μόνοι μας πλήρεις γινόμαστε, όπως γεμίζει η σελήνη.
Κι ούτε τις νύχτες που αλλάζαμε όψεις, στη χάση μας,
κάποιος μας σκέπασε ωσότου γεμίσουμε πάλι. Εμείς
μόνοι πηγαίνουμε πάνω απ' τον άγρυπνο τόπο-
Γιώργος Κοροπούλης, Αισθηματικές Ιστορίες
Ράινερ Μαρία Ρίλκε:"Ρέκβιεμ για μια φίλη" και άλλα ποιήματα
εκδόσεις Ύψιλον, 2004



Το ασθενοφόρο που μετέφερε τους ασθενείς ήταν μικρής χωρητικότητας. Ο πατέρας μου ένιωσε έκπληξη που με έβλεπε και πάλι κοντά του. Καθίσαμε δίπλα-δίπλα και προσπαθούσα να τον εμψυχώσω. Μέσα μου παρακαλούσα η αξονική τομογραφία εγκεφάλου να μην έχει κάποιο παθολογικό εύρημα. Δίπλα από εμάς καθόταν μια ηλικιωμένη κυρία μαζί με την κόρη της που της εξηγούσε πως είχε πάθει ένα μικρό εγκεφαλικό και χρειαζόταν μια καινούρια αξονική για να φανεί πιο ευδιάκριτα το μέγεθος του προβλήματος. Παραπέρα ήταν μια ακόμη ηλικιωμένη που έδειχνε να υποφέρει πολύ. Μιλούσε συνεχώς και ζητούσε να την πάρουν από εκεί. Φαινόταν σαν χαμένη. Ο συνοδός προσπαθούσε να την καθησυχάσει και στεκόταν δίπλα της για να προλάβει κάποια απότομη κίνησή της. Στον διάδρομο σχολιαζόταν, επίσης, πως η κυρία είχε δύο γιους που ήταν γιατροί.

Έβγαλα από το χέρι το τυχερό ρολόι του πατέρα μου και τον προετοίμασα ψυχολογικά. Είχε κάνει και άλλες φορές αξονική τομογραφία και πίστευα πως δεν θα γκρινιάξει για την ταλαιπωρία. Ένας από τους προηγούμενους στη σειρά  ασθενείς δεν συνεργαζόταν με το ειδικευμένο προσωπικό που τον παρακαλούσε διαρκώς να κάνει λίγη υπομονή. Ο πατέρας μου μπήκε χωρίς κανένα πρόβλημα. Από κείνη την στιγμή άρχιζε η οδύσσεια, το άγχος, η αγωνία και η αβεβαιότητα. Στο διαγνωστικό κέντρο δεν μου κοινοποιήθηκε η γνωμάτευση. Έπρεπε να ξαναγυρίσουμε πίσω στο νοσοκομείο. Εκεί οι γιατροί θα μας ενημέρωναν και επίσημα. Έβαλα τον πατέρα μου στο ασθενοφόρο και έφυγα άρον άρον για το νοσοκομείο. Μέσα στο μυαλό μου ευχόμουν να πάνε όλα καλά. Στις 9 περίπου το βράδυ της 19ης Οκτωβρίου αποφασίστηκε η εισαγωγή του πατέρα μου. Μία από τις γιατρούς με απομόνωσε και μου είπε πως στον εγκέφαλο υπάρχει εκτεταμένο οίδημα που οφείλεται σε ύπαρξη όγκου. Μου είχε γυρίσει ο κόσμος ανάποδα…


Ετικέτες ,

Παρασκευή, Ιανουαρίου 28, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Στις 19 Οκτωβρίου, λοιπόν, ξεκινούσαμε τις εξετάσεις για να διαπιστώσουμε ποια ακριβώς ήταν η αιτία που προκαλούσε το πρόβλημα στην δεξιά πλευρά του σώματος του πατέρα  μου. Ξαναθυμίζω τον πόνο  στην δεξιά ωμοπλάτη, το πρήξιμο του δεξιού χεριού και το ελαφρό σύρσιμο του δεξιού ποδιού. Ξεκινήσαμε με επίσκεψη σε νευρολόγο, κάναμε αιματολογικές εξετάσεις και ακτινογραφία θώρακα. Στην ακτινογραφία θώρακα η γνωμάτευση ήταν:

ΚΘΔ πνευμονικά πεδία διαυγάζουν ικανοποιητικά. Πάχυνση διάμεσου δικτύου, παρουσία δύο λεπτοτοιχωματικών κύστεων στο ΑΡ κάτω πνευμονικό πεδίο.

Οι κύστες ακολουθούσαν τον πατέρα μου από την ηλικία των δύο χρονών. Εκείνη την κρίσιμη ηλικία είχε πάθει μια δυνατή βρογχοπνευμονία που οι επιπλοκές της κόντεψαν να τον στείλουν πρόωρα στον τάφο. Τότε είχε καταφέρει να ξεπεράσει την κρίση. Από κείνο το σημείο και μετά οι πνεύμονες ήταν για τον πατέρα μου η «αχίλλειος πτέρνα» του ανοσοποιητικού του συστήματος. Η γνώση του αδύνατου σημείου τον έκανε πολύ προσεκτικό. Αρρώσταινε σπανίως και αυτό ήταν απόδειξη της δικής του μέριμνας αλλά και της καλής φροντίδας που τύγχανε στο οικογενειακό του περιβάλλον!

Η τελευταία εξέταση θα γινόταν από τον ορθοπεδικό. Αυτός δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει επαρκώς το πρήξιμο του δεξιού χεριού. Μας έμενε η αξονική τομογραφία εγκεφάλου την οποία ο πατέρας μου θα την έκανε εκτός του νοσοκομείου. Πήρα το μηχανάκι και ήμουν πριν το ασθενοφόρο στο μέρος που θα έκανε την αξονική. Δεν ήθελα να τον αφήνω μόνο σε τέτοιες στιγμές. Από τότε και μέχρι τις 15 Νοεμβρίου δεν θα λείπαμε δευτερόλεπτο από το πλευρό του πατέρα μας…

Ετικέτες ,

Πέμπτη, Ιανουαρίου 27, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Βλέπω κάποια ολιγόλεπτα βίντεο από το καλοκαίρι του 2009 και την πρωτοχρονιά του 2010. Σε αυτά ο πατέρας μου φαίνεται σε καλή κατάσταση. Από τους πρώτους μήνες του 2010 άρχισε να παραπονιέται για πόνο στην δεξιά ωμοπλάτη. Με δυσκολία τον βλέπαμε να φοράει τις μπλούζες και τα σακάκια. Μέχρι την Άνοιξη του 2010 είχαν πρηστεί τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού και είχε ένα ελαφρύ σύρσιμο στο δεξί του πόδι. Αρχίσαμε να ανησυχούμε για κάποιο πιθανό εγκεφαλικό. Παράλληλα, τον βλέπαμε να αποσύρεται από τα ενδιαφέροντά του και να γίνεται άβουλος. Μερικές φορές τον παρατηρούσα να βυθίζεται στις σκέψεις του και να μην έχει διάθεση για συζήτηση. Είπαμε να τον αφήσουμε να απολαύσει το καλοκαίρι του, προετοιμάζοντάς τον παράλληλα για νοσοκομεία και εξετάσεις κατά την επιστροφή το Σεπτέμβριο στην Θεσσαλονίκη. Η αλήθεια ήταν πως ο πατέρας μου απεχθανόταν το περιβάλλον των νοσοκομείων. Τακτικά, όμως, έκανε τις απαραίτητες αιματολογικές εξετάσεις που, κατά τα λεγόμενα της γιατρού που τον παρακολουθούσε, έδειχναν τιμές που είχε ένας νεότατος άνθρωπος. Ο πατέρας μου απέφευγε τα νοσοκομεία. Πριν χρόνια είχε γριπωθεί και ενώ είχε αποφασιστεί η εισαγωγή του έβαλε υπογραφή και έφυγε. Προσπαθούσε να ζήσει με πρακτικούς τρόπους και δεν κατέφευγε με το παραμικρό στα φάρμακα. Μόλις τα τελευταία χρόνια έπαιρνε φάρμακα για την ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης και του ζαχάρου. Για τον σακχαρώδη διαβήτη έπαιρνε χάπι για να μπορεί να απολαμβάνει τα γλυκά. Ήταν απείθαρχος-τώρα  λέω πως καλά έκανε αυτό που του άρεσε- και αρκετές φορές προσπαθούσα ,επί ματαίω, να του εξηγήσω πως μετά τον σακχαρώδη διαβήτη ακολουθεί η αρτηριοσκλήρυνση. Το μόνο ανησυχητικό στις αιματολογικές εξετάσεις ήταν η τιμή του σιδήρου που παρέκκλινε από τα κανονικά όρια. Θυμάμαι πως ,τότε, το είχαμε αποδώσει στην κακή πέψη της τροφής και στην αδυναμία απορρόφησης των θρεπτικών συστατικών. Σε εξετάσεις του Σεπτεμβρίου 2010 ο σίδηρος ήταν μέσα στις κανονικές τιμές. Ένα μήνα μετά, στις 19 Οκτωβρίου 2010, θα άρχιζε το σακατιλίκι  για όλους μας…

Ετικέτες ,

Τετάρτη, Ιανουαρίου 26, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Ο μακαρίτης δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου, Βασίλης Ραφαηλίδης, απαιτούσε να πληρώνεται για κάθε εμφάνιση που έκανε  στην τηλεόραση. Επίσης, μαθαίνοντας πως έχει καρκίνο είχε αποφασίσει να μην πάρει φάρμακα για να τον καταπολεμήσει. Έτσι, ο  οργανισμός του  δεν θα γινόταν ποτέ πειραματόζωο στα χέρια των γιατρών. Η στάση του αυτή ήταν η στάση ενός ανθρώπου που ήταν απολύτως σίγουρος για την ορθότητα της επιλογής του. Ο Ραφαηλίδης πέθανε με έναν τρόπο που επέλεξε αυτός ο ίδιος- αν θυμάμαι καλά μέσα σε αφόρητους πόνους.

Ένας άνθρωπος που η υγεία και η ζωή του βρίσκεται σε κρίση δεν ξέρει εκ των προτέρων τι πρέπει να πράξει. Ποιούς γιατρούς πρέπει να επιλέξει; Σε ποιό νοσοκομείο πρέπει να νοσηλευτεί; Η αρρώστια απειλεί τη ζωή του; Πρέπει να κάνει εγχείριση ή καλύτερα θα ήταν να αποφύγει το χειρουργείο και να ζήσει όσο πάει; Αν ο ασθενής, που συνήθως δεν έχει μια ολοκληρωμένη γνώση της ασθένειάς του, αποφάσιζε να αποχωρήσει από το νοσοκομείο το συγγενικό του περιβάλλον θα είχε το ηθικό δικαίωμα να τον αποτρέψει από κάτι τέτοιο; Και αν το συγγενικό περιβάλλον σεβόταν την επιθυμία του τι θα γινόταν στην περίπτωση που ο άνθρωπός τους πέθαινε χωρίς να δοκιμάσει την πιθανότητα να σωθεί από τους γιατρούς; Οι συγγενείς τότε θα ένιωθαν τύψεις που δεν έκαναν τίποτα να τον μεταπείσουν; Τα διλήμματα που προκύπτουν είναι πολλά και έχουν να κάνουν με την αδυναμία να γνωρίζουμε το τελικό αποτέλεσμα. Για τον Βασίλη Ραφαηλίδη το τελικό αποτέλεσμα δεν είχε καμμιά αξία, στάση απολύτως συμβατή με έναν φιλοσοφημένο τρόπο σκέψης που δίνει περισσότερη σημασία στις δυνατότητες επιλογής και όχι στα αποτελέσματα που προκύπτουν από αυτές τις επιλογές.      

Ετικέτες ,

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

 "Το ανθρώπινο ον οφείλει να μπορεί να κάνει τα πάντα και ταυτόχρονα να μην οφείλει τίποτα. Στην πραγματικότητα , υπήρχαν ελάχιστα πράγματα που πίστευε ότι ήταν ανίκανο να καταφέρει. Δεν προεξοφλούσε πώς ό,τι έκανε θα το κατάφερνε. Συχνά, αποτύγχανε. Θα μπορούσε ωστόσο να είχε πετύχει"

Georg Groddeck

[Από το βιβλίο του Ραούλ Βανεγκέμ "Το τέλος της εξάρτησης", εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, Νοέμβριος 1996] 



'Ολοι και όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Ωστόσο, η έμφαση που δίνουμε σε αυτό που αποκαλούμε αποτέλεσμα ακυρώνει και υποβαθμίζει την αξία όλων των προσπαθειών που γίνονται μέχρι να οδηγηθούμε σε αυτό το τελικό αποτέλεσμα. Ως οικογένεια κάναμε μεγαλειώδη αγώνα για να κρατήσουμε στην ζωή τον πατέρα μου. Δυστυχώς, δεν τα καταφέραμε! Το όνειρό μας ήταν να τον ξαναδούμε όρθιο να αποχωρεί από το νοσοκομείο. Να τον ακούγαμε να μιλάει για όλα αυτά που είχε ζήσει. Αυτές τις στιγμές  κατά τις οποίες έχουν κριθεί τα πάντα νιώθω θυμωμένος, πικραμένος και απογοητευμένος στην σκέψη πως πιθανόν δεν κάναμε το καλύτερο δυνατό για τον πατέρα μου. Σε ζητήματα υγείας , όμως, αρμοδιότητα έχουν οι γιατροί. Στα νοσοκομεία και τις εντατικές δεν μπορούμε να συνεισφέρουμε ουσιαστικά και για αυτό  θα κυριαρχεί πάντα η αμφιβολία πως δεν κάναμε τις καλύτερες επιλογές...

Ετικέτες ,

Δευτέρα, Ιανουαρίου 24, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ!

To ταξίδι των τριών μηνών και τεσσάρων ημερών, που έκαναν τα μέλη της οικογένειάς μου, έφτασε οριστικά στο τέλος του. Επέστρεψαν όλοι εκτός από τον πατέρα μου που συνεχίζει... Ο πατέρας μου ξεψύχισε στις 23:45 το βράδυ του Σαββάτου και κηδεύτηκε χτες στην γενέθλια γη του, έχοντας για μόνιμη συντροφιά την σκέψη μας, τον καθαρό αέρα, τα δέντρα,  τις πηγές και την σκιά που κάνει το βουνό Παγγαίο. Ο Μεσόκοσμος θα συνεχίσει να γράφεται για την ψυχή του!  

Ετικέτες ,

Σάββατο, Ιανουαρίου 01, 2011

MASTER CHEF

"Το ωραιότερο φαγητό είναι ο άνθρωπος"

Παιδί προσχολικής ηλικίας αστειευόμενο