Πέμπτη, Φεβρουαρίου 24, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ

Δεν μας απόμεινε παρά η αναπόληση, σαν το μαύρο χνάρι πάνω μας
από μια πανοπλία, ερπετά κοιμούνται τώρα μέσα στα τύμπανα
και στις αυλές, ανάμεσα στ’ ακάθαρτα ζώα, μας απλώνουν, καμιά
φορά το χέρι τους οι Σκιές.
Κανείς δεν μας συγχώρεσε που ζήσαμε σιωπηλοί, με χαμηλωμένο
το βλέμμα,
κι όταν αύριο οι εκτιμητές, ήρεμοι στο περιστύλιο, θ ’αρχίσουν τον
απολογισμό,
θα τους φανούμε δειλοί ή το λιγότερο μικρόψυχοι. Όμως, αυτό το
άστρο στον ουρανό
είναι η πέτρα που ‘χαμε στο στόμα, μην και ξεφύγει ο στεναγμός
μας.

Βίοι παράλληλοι, Τάσος Λειβαδίτης


Σε ένα αφήγημα που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Τρεις δεκάρες» ο Ε.Χ. Γονατάς βάζει τον ήρωά του να αμφισβητεί τους γιατρούς που σώζουν ζωές, τους δικαστές που απονέμουν δικαιοσύνη και τους πλοιάρχους των πλοίων που μεταφέρουν εμπορεύματα και ανθρώπους την ώρα της ανάγκης. Ο ήρωάς του Γονατά ισχυρίζεται πως υπεράνω όλων ορθώνεται επιβλητική η υποκριτική τέχνη. Μαθαίνουμε να είμαστε ηθοποιοί μιας μεγάλης παράστασης και εκπαιδευόμαστε στην υιοθεσία καινούριων ρόλων. Καμιά φορά τυγχάνει να ξεχνάμε τα λόγια και τους ρόλους μας! Τότε υπάρχει μέσα μας ο υποβολέας που μας σιγοψιθυρίζει τα λόγια και φρεσκάρει την μνήμη μας! Ο υποβολέας, όμως, δεν είναι ίδιος για όλους. Για αρκετούς από εμάς στέκεται «αυθάδης και αλαζόνας».Ο υπερόπτης υποβολέας δουλεύει αθόρυβα για την «έντεχνη επιβολή μιας ιδέας ή πράξης» και μπορεί να μοιάζει με ‘κείνον τον γιατρό που με ρωτούσε βλακωδώς αν αγαπάω τον πατέρα μου. Φυσικά και τον αγαπούσα και φυσικά καταλάβαινα πως προσπαθούσε να με υποβάλλει στην ιδέα πως ο πατέρας μου λόγω του όγκου στον εγκέφαλο και λόγω της ηλικίας του δεν θα τα κατάφερνε! Οι ώρες ήταν δύσκολες, ο πατέρας μου «υποδυόταν» τον ασθενή που καθόταν επί οκτώ ώρες για να τον εξετάσουν και εγώ έπρεπε να είμαι αυστηρά προσηλωμένος στον κεντρικό στόχο και να μην αποσπώ την προσοχή μου σε δευτερευούσης σημασίας ζητήματα. Κάτι τέτοιο ήμουν αποφασισμένος να το δείχνω και να μην αφήνω περιθώρια παρερμηνείας από όλους αυτούς με τους οποίους επικοινωνούσα. Θέλω να πιστεύω, λοιπόν, πως ο γιατρός ασκούσε την εξουσία του και ταυτόχρονα μπορούσε να κατανοήσει αυτή την στάση μου. Ίσως για αυτό, και σε αναμονή του συναδέλφου που θα εξέταζε τον πατέρα μου, συμπλήρωσε τα στοιχεία του ασθενή σε μια καρτέλα και φρόντισε να μου υπενθυμίσει πως αυτό δεν ήταν δικιά του δουλειά και το έκανε για να μας διευκολύνει. Τον ευχαρίστησα και περίμενα τον νευροχειρουργό που θα αποφαινόταν για την εισαγωγή του πατέρα μου. Τελικά, ο νευροχειρουργός επέστρεψε από ένα βαρύ περιστατικό που είχε να αντιμετωπίσει (έτσι μας είπε) και αμέσως είδε την αξονική και μαγνητική τομογραφία. Στην συνέχεια άρχισε τις εξετάσεις για να διαπιστώσει το επίπεδο της νευρολογικής κατάστασης του πατέρα μου. Η μνήμη του πατέρα μου είχε πρόβλημα. Ξεχνούσε λέξεις, αδυνατούσε να προσδιορίσει επακριβώς τον λόγο για τον οποίο βρισκόμασταν στο νοσοκομείο και όλα αυτά αποτελούσαν ενδείξεις ότι ο όγκος σιγά σιγά του έφθειρε την μνήμη. Ο γιατρός τον εξέτασε αρκετή ώρα. Κάποια στιγμή συμβουλεύτηκε τηλεφωνικώς έναν συνάδελφο του. Τον άκουσα να κάνει λόγο για «πιθανό εκφυλισμένο μηνιγγίωμα». Ζήτησα να μάθω κάτι περισσότερο αλλά με παρακάλεσε να βγω για λίγο στον διάδρομο. Βγήκα έξω και περίμενα. Στον διάδρομο υπήρχε πολύς κόσμος που συνόδευε ασθενείς που περίμεναν υπομονετικά να εξεταστούν. Τότε, θυμήθηκα την περίπτωση ενός φίλου που έχασε τον πατέρα του από ένα δεύτερο εγκεφαλικό και ενώ ήταν στην λίστα αναμονής για την αξονική τομογραφία που θα επιβεβαίωνε το πρώτο εγκεφαλικό. Φαίνεται πως ο υποβολέας του φίλου μου ήταν σεμνός και διακριτικός…

Ετικέτες ,

Τρίτη, Φεβρουαρίου 22, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

"Κι έτσι ο Αντρέϊ Εφίμιτς αντιμετώπισε με αδιαφορία τις ανωμαλίες του νοσοκομείου. Ζήτησε μονάχα από τους υπαλλήλους και τις νοσοκόμες να μην κοιμούνται στους θαλάμους των αρρώστων και φρόντισε να γίνουν δύο ντουλάπια για τα εργαλεία. Ο επιστάτης, η προϊσταμένη κι ο βοηθός έμειναν στην θέση τους.
Ο Αντρέϊ Εφίμιτς λάτρευε πάνω από όλα το φωτισμένο μυαλό και την τιμιότητα στον άνθρωπο, μα δεν είχε ούτε αρκετή σταθερότητα στο χαρακτήρα ούτε τόση εμπιστοσύνη στο δίκιο για να δημιουργήσει γύρω του μια πνευματική και τίμια ζωή. Δεν ήξερε ούτε να διατάζει, ούτε να αρνιέται, ούτε να εξαναγκάζει. Λες και είχε ορκιστεί να μην θυμώσει ποτέ, να μη δώσει ποτέ στη φωνή του τόνο προσταγής. Δυσκολευόταν πολύ να πει: «Δώσε!», «Φέρε!».Ακόμα και όταν πεινούσε έλεγε στην μαγείρισσα: «Αν είχα ένα φλυτζάνι τσάϊ…», ή «Τι λες, δεν είναι ώρα για φαγητό;».Να φωνάξει τον επιστάτη του νοσοκομείου και να του πει ξεκάθαρα να σταματήσει τις κλεψιές, να τον διώξει ή να καταργήσει αυτή την άχρηστη και παρασιτική θέση, έ, αυτό ξεπερνούσε ολότελα τις δυνάμεις του.
Όταν τον ξεσκόνιζαν με δουλοπρέπεια, όταν του σώριαζαν ψευτιές με το τσουβάλι, όταν του παρουσίαζαν να υπογράψει ένα λογαριασμό πλαστό εκατό τα εκατό, γινόταν κατακόκκινος σαν αστακός και ντρεπόταν σαν να ήταν αυτός ο κλέφτης. Αλλά στο τέλος υπέγραφε τον λογαριασμό. Όταν οι άρρωστοι παραπονιούνται για το άθλιο φαγητό και την κακή μεταχείριση σάστιζε και μουρμούριζε με ύφος φταίχτη: «Καλά, καλά, θα το εξετάσουμε…κάποια παρεξήγηση θα έχει γίνει…»
Τον πρώτο καιρό ο Αντρέϊ Εφίμιτς δούλευε με πολύ ενθουσιασμό. Από το πρωί ως το μεσημέρι εξέταζε τους αρρώστους και χειρουργούσε. Πήγαινε ακόμα και στην πόλη για να ξεγεννήσει καμιά γυναίκα. Οι κυρίες έλεγαν πως τις φρόντιζε πολύ, πως οι διαγνώσεις του ήταν άριστες, ιδιαίτερα στα γυναικολογικά και παιδικά νοσήματα.
Μα σιγά, σιγά, άρχισε να βαριέται την ιατρική του. Τον κούραζε γιατί ήταν μονότονη και το κυριότερο δεν έβλεπε χειροπιαστά αποτελέσματα. Εξετάζεις σήμερα τριάντα αρρώστους, αύριο παρουσιάζονται τριανταπέντε , μεθαύριο σαράντα. Έτσι, τα ίδια μέρα με την μέρα, χρόνο με τον χρόνο. Η θνησιμότητα δεν περιορίζεται διόλου και οι άρρωστοι έρχονται όλο και καινούριες φουρνιές. Να εξετάσεις προσεκτικά και να δώσεις συμβουλές και συνταγές σε σαράντα αρρώστους που βλέπεις κάθε πρωί ξεπερνάει την αντοχή σου. Όσο και νάχεις καλές προθέσεις, η δουλειά σου θα καταντήσει τσαρλατανιά. Όταν στο τέλος του χρόνου βλέπεις στον απολογισμό πως πέρασαν από τα χέρια σου δώδεκα χιλιάδες άρρωστοι ξέρεις πως κορόιδεψες τους χίλιους. Έπειτα, να απομονώσεις σε ένα θάλαμο τους σοβαρά αρρώστους και να ασχοληθείς με την θεραπεία τους σύμφωνα με τους επιστημονικούς κανόνες κι αυτό είναι αδύνατο. Γιατί υπάρχουν, βέβαια, κανόνες μα επιστήμη πουθενά. Κι αν αποφασίσεις να εφαρμόσεις σχολαστικά τους επιστημονικούς κανόνες, όπως κάνουν οι πιο πολλοί γιατροί, πρέπει να εξασφαλίσεις πάνω απ’ όλα καθαριότητα και καλό αερισμό των θαλάμων. Μα εδώ μέσα ζέχνουν όλα. Ύστερα χρειάζεται καλή τροφή και όχι βρωμόσουπες από σάπια ξυνολάχανα. Χρειάζονται ακόμα τίμιοι συνεργάτες και όχι κλέφτες…
Και, στο κάτω κάτω της γραφής, γιατί να εμποδίζουμε τους ανθρώπους να πεθαίνουν, αφού ο θάνατος είναι το φυσιολογικό και προκαθορισμένο τέλος όλων μας; Τι θα αλλάξει στον κόσμο αν ένας έμπορος, να πούμε, ή ένας υπάλληλος κρατηθεί στη ζωή πέντε και δέκα χρόνια παραπάνω;…Κι αν ο σκοπός της Ιατρικής είναι να απαλύνει, να γλυκαίνει τους πόνους των αρρώστων με κάθε λογής ρεμέντια προβάλλει αμέσως, το θέλεις δεν το θέλεις, ένα ερώτημα: Και γιατί να απαλύνεις τον πόνο; Λένε πως η δοκιμασία του ανθρώπινου κορμιού ανοίγει το δρόμο για την τελειότητα. Αν αρχίσουμε να γλυκαίνουμε τους πόνους των ανθρώπων με σταγόνες και χάπια θα γκρεμίσουμε μονοκοπανιά και την θρησκεία και τη φιλοσοφία που ως την εποχή μας είναι όχι μονάχα το καταφύγιο σε κάθε δοκιμασία, μα αυτή η ίδια η ευτυχία. Ο Πούσκιν , πριν πεθάνει, πέρασε φριχτούς πόνους. Ο δύστυχος ο Χάϊνε έμεινε χρόνια ολόκληρα παράλυτος. Γιατί λοιπόν να μην υποφέρουν λίγο ένας Αντρέϊ Εφίμιτς ή κάποια Ματρόνια Σαββίσνα που η ζωή τους χωρίς τον πόνο θα ήταν ολότελα αδειανή, ίδιο άγραφο χαρτί;
Αυτές οι σκέψεις τσάκισαν την ψυχική αντοχή του Αντρέϊ Εφίμιτς. Ο γιατρός έχασε το κουράγιο του και έπαψε να πηγαίνει στο νοσοκομείο κάθε μέρα".

( ένα μικρό απόσπασμα από την νουβέλα «Θάλαμος 6», του Τσέχωφ)

Ετικέτες ,

Κυριακή, Φεβρουαρίου 20, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Πίσω από τα μεγάλα γλέντια βρίσκεται καμουφλαρισμένη η πιο μεγάλη θλίψη. Μια απλή εξήγηση είναι πως σε τέτοιες στιγμές η ανάμνηση του νεκρού είναι πιο έντονη. Λυπούμαστε πολύ για την αδυναμία να μοιραστούμε την χαρά μας με τον απόντα νεκρό! Ίσως δεν υπάρχει άλλη στιγμή στην ζωή μας που η χαρά να γειτνιάζει τόσο πολύ με τις ενοχές μας.


Από το νοσοκομείο Παναγία το εξιτήριο ήταν έτοιμο. Εμείς έπρεπε να υπολογίσουμε τον χρόνο για να συμπέσουμε με την εφημερία στο ΑΧΕΠΑ. Η σκέψη να πάρουμε τον πατέρα μας στο σπίτι για ένα διήμερο δεν μας βρήκε σύμφωνους. Η μετακίνηση για το ΑΧΕΠΑ δεν θα γινόταν με το ασθενοφόρο αλλά με το αυτοκίνητο. Θα ακολουθούσαμε όλα αυτά που προβλέπονταν για την εισαγωγή στο νοσοκομείο. Η εισαγωγή στο νοσοκομείο δεν ήταν μια απλή υπόθεση. Χρειάστηκε να περάσουν 8 ώρες στα εξωτερικά ιατρεία για να γίνει κάτι τέτοιο. Σε όλο αυτό το οχτάωρο, έπρεπε να τηρείται η σειρά προτεραιότητας, τα επείγοντα περιστατικά δεν μπορούσαν να περιμένουν και ο γιατρός που θα αποφάσιζε την εισαγωγή έτρεχε και δεν προλάβαινε -κατά διαστήματα έφευγε για να ελέγξει τους ασθενείς στην νευροχειρουργική. Τον πατέρα μου όλο αυτό το διάστημα τον είχα σε καροτσάκι. Πάνω μου κρατούσα τον φάκελο με την αξονική και μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, την ακτινογραφία θώρακα και κάποιο ενημερωτικό σημείωμα για την κατάσταση της υγείας του. Σε αυτό το σημείωμα διαβάζαμε τα εξής:
Ο ασθενής είναι 75 χρονών με ΣΔ από φαρμακευτική αγωγή+ ΑΥ , είναι σε καλή γενική κατάσταση, περιπατητικός.
Ν/S: 1)σημείο Βarre(ΔΕ) άνω +κάτω άκρου
2) πέλματα καμπτικά
3)υπαισθησία (ΔΕ) ημιμορίου
4)υπεροχή τενόντιων αντανακλαστικών(ΔΕ)
ΗΚΓ: SR

Στο ενημερωτικό σημείωμα ακολουθούσε η γνωμάτευση για την ακτινογραφία θώρακα (την έχω γράψει σε προηγούμενο post) και τελείωνε με τα φάρμακα τα οποία του είχαν χορηγηθεί. Μουνιτόλη προοδευτικά μειωμένη με έναρξη 20 Οκτωβρίου, dexaton amp 18x2, accupron, clocobay(1x2), controloc 40x1, και diamicron MRX2.

Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές η κατάσταση του πατέρα μας που περίμενε υπομονετικά στα εξωτερικά ιατρεία του ΑΧΕΠΑ.

Ετικέτες ,

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 18, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Στο σπίτι γεμίσαμε με φωτογραφίες του πατέρα μας! Στο βίωμα του πένθους το αντικείμενο της απώλειας καταλαμβάνει τον χώρο. Ο πληθωρισμός των εικόνων  του πατέρα μας έρχεται  να αναπληρώσει την απώλεια. Αν μας κατακλύζουν τα αντίγραφα είναι γιατί έχουμε χάσει οριστικά και αμετάκλητα το πρωτότυπο!


Ο πατέρας μας κινδύνευε. Η περιπέτεια της υγείας του ήταν ένα αληθινό ζήτημα ζωής και θανάτου. Η οικογένειά μου βρισκόταν σε μια κατάσταση υπερδιέγερσης και η δράση της θα έπρεπε να οριοθετηθεί μέσα σε συνθήκες σύγχυσης .Κάτι τέτοιες στιγμές η αναζήτηση γνωστών γιατρών που θα μας κατατόπιζαν καλύτερα αποτελούσε την πρώτη  μας προτεραιότητα! Οι ενέργειες μας έπρεπε να ήταν ουσιαστικές και τα λάθη θα μπορούσαν να αποβούν μοιραία . Ήμασταν άμαθοι με τα νοσοκομεία -κανένα μέλος της οικογένειας δεν είχε κάνει μέχρι τότε εγχείριση και ούτε είχε νοσηλευτεί για κάποιο σοβαρό νόσημα. Επίσης, δεν διαθέταμε αυτό που λέμε "τις άκρες"! Αρκεστήκαμε στην καθοδήγηση του υποδιευθυντή της νευρολογικής κλινικής που μας πρότεινε την νευροχειρουργική ομάδα στο νοσοκομείο του ΑΧΕΠΑ. Κατά καιρούς άκουγα γι' αυτήν την ομάδα. Είχε καλή φήμη αλλά αυτό απαραίτητα δεν αποτελούσε εγγύηση για το αποτέλεσμα. Εξάλλου, οι φήμες σε αρκετές περιπτώσεις είναι αποτέλεσμα ευνοϊκών συγκυριών ή δημοσίων σχέσεων. Και από εδώ απουσίαζε η προσωπική εμπειρία που θα επιβεβαίωνε του λόγου το αληθές.

Από το νοσοκομείο Παναγία θα παίρναμε εξιτήριο.Ήταν το πρώτο και τελευταίο εξιτήριο για τον πατέρα μου. Η φαρμακευτική αγωγή είχε συμπληρώσει τον κύκλο της και δεν υπήρχε κάτι άλλο που θα μπορούσαμε να κάνουμε εκεί. Τώρα, όλες οι ελπίδες και το βλέμμα μας θα ήταν στραμμένα στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.  

Ετικέτες ,

Τρίτη, Φεβρουαρίου 15, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

H απόλαυση του απογευματινού καφέ και η καθιερωμένη βόλτα κάπου στις 4:30 με 5. Αρκετές φορές με συναντούσες πάνω στο μηχανάκι και με χαιρετούσες, σηκώνοντας το δεξί χέρι πάνω από το ύψος του ώμου. Αυτός ο χαιρετισμός είναι ό,τι πιο πένθιμο -δεν ξέρω γιατί- θυμάμαι από σένα πατέρα!


Φαίνεται πως ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός για τις σοβαρές αποφάσεις της ζωής, που λαμβάνονται είτε ακαριαία είτε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ο πατέρας μας αγνοούσε τις δυσοίωνες προγνώσεις και εμπιστευόταν εμάς. Και εμείς με την σειρά μας θα έπρεπε να τιμήσουμε την εμπιστοσύνη του, κάνοντας τις καλύτερες επιλογές. Μόλις άρχιζε ένας αγώνας που απαιτούσε συνεχή επαγρύπνηση. Τα ψέματα είχαν τελειώσει. Είχαμε να διαλέξουμε ανάμεσα στην εγχείριση ή στην επιστροφή στο σπίτι. Ο πατέρας μας δεν μπορούσε να αποφασίσει για τον εαυτό του και αυτό ήταν κάτι που φέραμε βαρέως.Για μια στιγμή μας πέρασε η σκέψη να του πούμε ολόκληρη την αλήθεια. Έτσι, όμως, θα καταστρέφαμε όλες τις προηγούμενες προσπάθειες για την ανόρθωση του ηθικού και της ψυχολογίας του. Κάτι τέτοιο μας τρόμαξε και το απορρίψαμε. Μας τρόμαξε γιατί και αν ακόμη του μεταβιβάζαμε την ευθύνη να αποφασίσει για τον εαυτό του δεν θα ήμασταν ικανοί να διαχειριστούμε μια ενδεχόμενη άρνησή του για να κάνει την εγχείριση. Αλλά και τι θα μπορούσαμε να του λέγαμε; Αδυνατούσαμε να του μιλήσουμε για έναν απολύτως επιβεβαιωμένο καρκινικό όγκο γιατί μόνο η βιοψία θα μπορούσε να το πιστοποιήσει. Και για να γίνει βιοψία θα έπρεπε να προηγηθεί η εγχείριση. Ναι, επιθυμία του πατέρα ήταν να εγκαταλείψει το νοσοκομείο αλλά χωρίς να γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα τον έφερνε ένα βήμα γρηγορότερα στον εγκεφαλικό θάνατο .Τον αγαπούσαμε πολύ για να μείνουμε αδρανείς και ταυτόχρονα μας πονούσε που ο πατέρας μας δεν μπορούσε να αποφασίσει για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα που αφορούσε τον ίδιο. Έχοντας συνείδηση όλων των παραπάνω, ξεπεράσαμε τους αρχικούς ενδοιασμούς και διαλέξαμε να ευθυγραμμιστούμε με την συμβουλευτική γραμμή των γιατρών. Θα κάναμε την εγχείριση και θα ευχόμασταν καλοτυχία και αίσιο τέλος. Με πρόγνωση τον πιθανό καρκίνο και με ηλικία οριακή για σοβαρές εγχειρίσεις είπαμε να το παίξουμε κορώνα γράμματα. Ακόμη και αν ο όγκος ήταν καρκινικός θα το παλεύαμε μέχρι τέλους. Η μοιρολατρία, η ηττοπάθεια και η απελπισία θα έπρεπε να αντικατασταθούν από την τελευταίως ψυχορραγούσα ελπίδα για κάτι καλύτερο…

Ετικέτες ,

Κυριακή, Φεβρουαρίου 13, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Ο καθένας κλαίει για τον δικό του άνθρωπο. Ακόμη και αν παρευρίσκεται στην κηδεία ενός άλλου, κλαίει, κατ’ουσίαν, πάλι για τον δικό του άνθρωπο. Να κλαίμε τους νεκρούς μας είναι ο μοναδικός τρόπος για να διατηρήσουμε την ανθρωπιά μας!



Όταν στο νοσοκομείο οι γιατροί θέλουν να ανακοινώσουν τα δυσάρεστα αποτελέσματα των εξετάσεων επιλέγουν τους, φαινομενικά, ψύχραιμους συγγενείς για να το κάνουν. Ο υποδιευθυντής της νευρολογικής κλινικής έκρινε πως εγώ ήμουν αυτός που θα διατηρούσα την ψυχραιμία μου καθώς θα άκουγα τα άσχημα μαντάτα. Μου ζήτησε να πάμε στο γραφείο του για να μιλήσουμε πιο ελεύθερα. Εξήγησα στον πατέρα μου πως θα πήγαινα για λίγο να μιλήσω με τον γιατρό. Εκείνος καθόταν όρθιος στο κρεβάτι και μου απάντησε «μην ακούς τους γιατρούς, αυτοί ψάχνουν για πελάτες»! Σίγουρα διέκρινες στην άποψή του την ακλόνητη πεποίθηση πως οι γιατροί έχουν μόνο οικονομικά κίνητρα για να ασχολούνται με τους ασθενείς τους. Αυτό ήταν και σωστό και λάθος γιατί έτσι συμβαίνει με όλες τις γενικές τοποθετήσεις που δεν λαμβάνουν υπόψη πως κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή . Ευχόμουν, λοιπόν, να αποδείξω στην πράξη πως ο πατέρας μου θα ανακτούσε την υγεία του χωρίς να μεσολαβήσουν φακελάκια και προνομιακή μεταχείριση από πλευράς των γιατρών. Τον άφησα για λίγο και επισκέφτηκα τον γιατρό. Παρουσία και της νευρολόγου που είχε εξετάσει τον πατέρα μου, ο γιατρός μού έδειξε την μαγνητική τομογραφία και μου είπε επί λέξη, «άσχημα τα πράγματα για τον πατέρα σας. Έχω μιλήσει και με άλλους γιατρούς και όλοι συμφωνούν πως ο όγκος είναι καρκινικός». Όσο  και αν ήμουν εκείνη τη στιγμή προϊδεασμένος για κάτι άσχημο έκανα μερικά λεπτά για να συνέλθω. Μέσα σε αυτά τα λεπτά ο γιατρός μου μίλησε για το μέγεθος και τις διαστάσεις του όγκου -μάλιστα πήρε το στυλό και το σχεδίασε πάνω στο χαρτί. Επίσης, ο όγκος ήταν επιθετικός και πίεζε τον εγκέφαλο. Μου είπε ακόμη πως στην κλινική χορηγούσαν στον πατέρα μου φαρμακευτική αγωγή που είχε σαν στόχο όχι να θεραπεύσει το πρόβλημα αλλά να περιορίσει το εύρος των συμπτωμάτων. Σαν μοναδική λύση μου πρότεινε την χειρουργική επέμβαση. Για τις αντοχές του 75χρονου πατέρα μου δεν ήταν δυνατόν να εγγυηθεί κανείς. Βρισκόμασταν ακριβώς στο «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα». Έπρεπε να αποφασίσουμε ως οικογένεια τι έπρεπε να κάνουμε. Αν συναινούσαμε στην εγχείριση πιθανόν να τον χάναμε. Αν τον αφήναμε, ο όγκος θα του κατέστρεφε βαθμιαία τα εγκεφαλικά κύτταρα και θα τον οδηγούσε στις επιληψίες και τον εγκεφαλικό θάνατο. Χρειαζόμασταν λίγο χρόνο για να αποφασίσουμε οριστικά τις επόμενες κινήσεις μας…

Ετικέτες ,

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 11, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Μέσα στην βιοπάλη και τις καθημερινές ασχολίες τρυπώνουν οι συσσωρευμένες αναμνήσεις και φωτίζουν αναδρομικά όλο και περισσότερες λεπτομέρειες από την ζωή του πατέρα μου. Πένθος είναι η θλίψη που μας επισκέπτεται απρόσκλητη!


Και στην μαγνητική τομογραφία ο πατέρας μας δεν θα ήταν μόνος. Είχε προηγηθεί η ψυχρολουσία από την αξονική τομογραφία και αναμέναμε τα δυσάρεστα αποτελέσματα. Κάποιος από το ειδικευμένο προσωπικό μετέφερε έναν φάκελο με εξετάσεις. Ήμουν στο βάθος του διαδρόμου και τον άκουγα να λέει για «ένσημο». Γνωρίζοντας εκ των προτέρων την ύπαρξη όγκου έκανα την υπόθεση πως η λέξη «ένσημο» ήταν ένας κωδικοποιημένος τρόπος για να ανακοινώνει κάποιος επαγγελματίας της υγείας το δυσάρεστο στους συναδέλφους του. Σκέφτομαι πως τέτοιου είδους λεκτικό χιούμορ θα μπορούσε να πυροδοτήσει εντάσεις και ξυλοδαρμούς από στρεσαρισμένους συγγενείς (κάποια στιγμή θα μιλήσουμε και για το χιούμορ των νοσοκομείων). Έτρεξα και ζήτησα την γνωμάτευση. Κάποιος κύριος μου την παραχώρησε ευγενικά και μου είπε πως υπάρχουν ευρήματα για τα οποία θα μας μιλούσαν επίσημα στο νοσοκομείο. Πριν κατευθυνθώ στο νοσοκομείο πήρα τηλέφωνο μια φίλη μου παθολόγο και της ζήτησα να μου επεξηγήσει κάποιους ιατρικούς όρους. Η μαγνητική τομογραφία, πράγμα αναμενόμενο, πιστοποιούσε τον όγκο που ήταν μεγάλος σε μέγεθος και πίεζε τον εγκέφαλο. Στο δεξί μέρος του εγκεφάλου δεν εντοπίζονταν παθολογικά ευρήματα και η παρεγκεφαλίδα έμενε ανέπαφη από την επιθετικότητα αυτού του όγκου. Η μαγνητική τομογραφία, φυσικά, δεν αποφαινόταν για την καλοήθεια ή  την κακοήθεια του όγκου. Η γνωμάτευση μιλούσε για μηνιγγίωμα (καλοήθεια) ή γλοίωμα (κακοήθεια) χωρίς να προσδιορίζει τι ακριβώς είναι από τα δύο. Αυτό θα γινόταν μόνο με την ταχεία βιοψία κατά την διάρκεια της εγχείρισης. Ως τότε, πηγαινοερχόμουν στο νοσοκομείο, ρωτούσα φίλους μου γιατρούς, έψαχνα πληροφορίες στο διαδίκτυο και ευχόμουν σε όλες τις συζητήσεις με τους φίλους και τις φίλες ο όγκος να μην είναι καρκινικός. Τέτοιες στιγμές ζεις ολοκληρωτικά τον πόνο, την αγωνία της αναμονής και τον φόβο των μελλοντικών εξελίξεων…

Ετικέτες ,

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 07, 2011

KAΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

«Λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα του, Χριστούγεννα του 1938, ο Μπόρχες έπαθε ένα ατύχημα: ενώ ανέβαινε τρέχοντας μια σκοτεινή σκάλα, χτύπησε σε ένα ανοιχτό παραθυρόφυλλο. Η πληγή έπαθε μόλυνση που κατέληξε σε σηψαιμία και πάρα λίγο να του κοστίσει τη ζωή του. Κατά την περίοδο της ανάρρωσης , ο Μπόρχες φοβήθηκε μήπως ο πυρετός και το σοκ είχαν προσβάλει τις διανοητικές ικανότητες του.»

Μπόρχες, Ε.Ροντρίγκεζ Μονεγκάλ, εκδόσεις Θεμέλιο, 1987


Ο πατέρας μου, όπως προείπα, περπατούσε μέσα στον διάδρομο του νοσοκομείου. Τον βοηθούσα κρατώντας το σακουλάκι του καθετήρα. Οι νοσοκόμες έβλεπαν με έκπληξη τον πατέρα μου ως περιπατητικό ασθενή και σχολίαζαν θετικά. Τον έβαζα να διαβάζει τις επιγραφές στις διάφορες πόρτες. Τα διάβαζε καθαρά. Η όραση – παλιά, ένας οφθαλμίατρος που τον είχε εξετάσει μιλούσε για δυνατά μάτια- η αντίληψη, το κέντρο του λόγου και τα συναισθήματα δεν φαίνονταν να είχαν επηρεαστεί από τον όγκο στο κεφάλι. Υπήρχαν οι κινητικές δυσκολίες στην δεξιά πλευρά του σώματος εξαιτίας του όγκου που ήταν στην αριστερή πλευρά του μετώπου -αυτά τα πράγματα πηγαίνουν χιαστί! Οι κορτιζόνες βοηθούσαν να ξεπρηστούν τα δάχτυλα του δεξιού χεριού. Αντιλαμβανόταν την βελτίωση και ανέβαινε ψυχολογικά.Του έδινα να κάνει χαρτοκοπτική και πλαστελίνη για να γυμνάζει την λεπτή του κινητικότητα.Παίζαμε χαρτιά με μια τράπουλα που είχα αγοράσει για τις μεγάλες μέρες και νύχτες του νοσοκομείου.Το αγαπημένο του παιχνίδι ήταν η ξερή.Καθάριζε κάθε μέρα την τεχνητή του οδοντοστοιχία. Ανά δύο μέρες έπρεπε να ξυρίζεται. Όταν δυσκολευόταν τον βοηθούσαμε και εμείς. Κοιτούσε τον καθρέφτη και έψαχνε να βρει σημάδια παρακμής. Είχε καλή ισορροπία. Κάποιες φορές αναρωτιόταν πως έχει καταντήσει έτσι. Η παρουσία της οικογένειας ήταν μια διαρκής ενθάρρυνση και εμψύχωση. Ήμασταν κοντά του μέρα και νύχτα σε βάρδιες. Η πρόγνωση ήταν δυσοίωνη αλλά εμείς προσπαθούσαμε να διατηρήσουμε μια καλή ψυχολογία που θα έπρεπε να την μεταδώσουμε στον πατέρα μας. Ο δρόμος φαινόταν αρκετά ανηφορικός και θέλαμε αντοχή, ψυχραιμία και αρκετή υπομονή για να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά που μας επεφύλασσε το μέλλον. Ο άμεσος στόχος ήταν η βελτίωση της ψυχολογίας του πατέρα μας και ο απώτερος να οδηγηθεί στην εγχείριση με υψηλό ηθικό. Μέχρι τότε θα έπρεπε να περιμένουμε και την γνωμάτευση της μαγνητικής τομογραφίας.

Ετικέτες ,

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 04, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

Δεν ήθελες να μας ανησυχείς ούτε να δείχνεις πως πάσχεις! Όταν  ρωτούσα  αν σε απασχολεί κάτι, μού απαντούσες "τίποτε". Αυτό το "τίποτε" θα αντηχεί για πάντα στα αυτιά μου...

Μια νοσηλεύτρια στο "Παναγία" προσπαθούσε να πετύχει φλέβα. Την έβλεπε, την εντόπιζε αλλά έλεγε πως ήταν κινούμενη και την δυσκόλευε. Σε μια έκρηξη αυθορμητισμού, αφέλειας και ειλικρίνειας μου εκμηστηρευόταν πως η παρουσία των συγγενών κατά την ώρα της δουλειάς της την αγχώνει και αυτό έχει σαν συνέπεια να μειώνεται  η απόδοσή της. Φαινόταν καινούρια στην δουλειά. Ήταν μια γεματούλα νοσηλεύτρια που σε όλο το διάστημα της νοσηλείας του πατέρα μου την είχα συμπαθήσει.Πάνω της μπορούσες να διακρίνεις το άγχος και την ευθύνη που είχε για τους ασθενείς. Θυμάμαι πως κάποια στιγμή με είχε ρωτήσει για τα συμπτώματα του πατέρα μου και της είχα πει για τα πρησμένα δάχτυλα του δεξιού χεριού. Στο άκουσμα ενός τέτοιου συμπτώματος έδειξε να ανησυχεί- της παρουσιαζόταν παρόμοιο πρόβλημα σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Το πρωινό ήταν για να τσιμπολογάνε τα σπουργίτια. Το ίδιο και το απογευματινό.Το γιαουρτάκι απαραίτητο.Πολύ σούπα με μοσχαράκι ή κοτόπουλο. Βελονίτσες κάθε πρωί και απόγευμα για τον έλεγχο του σακχάρου.Μέτρηση της αρτηριακής πίεσης, του βάρους και της θερμοκρασίας του σώματος. Ο πατέρας μου δεν ένιωθε άνετα και εμείς προσπαθούσαμε να τον πείσουμε πως ο δρόμος που ακολουθούσαμε ήταν μονόδρομος. Κατά βάθος το ήξερε και αυτός. Τον τελευταίο καιρό ένιωθε στενοχώρια -σαν να μην σε χωράει το σπίτι. Είχε όρεξη, έτρωγε καλά και κοιμόταν επίσης. Οι δυνάμεις του ,όμως, τον εγκατέλειπαν. Η φωνή του γινόταν όλο και πιο ξέπνοη και βραχνή- να ήταν η χορήγηση της κορτιζόνης υπεύθυνη για την βραχνάδα της φωνής; Μια μέρα στο κρεβάτι του εξήγησα πως η σταδιακή μείωση της σωματικής του δύναμης, η δυσκολία στην κίνηση και το πρήξιμο του δεξιού χεριού ήταν αποτέλεσμα μιας φουσκάλας (δεν τόλμησα να μιλήσω ποτέ για όγκο) στο κεφάλι και συγκεκριμένα στο αριστερό μέρος του μετώπου.Του φαινόταν ακαταλαβίστικο αυτό, δεν μπορούσε να κάνει την σύνδεση!

Οι μέρες περνούσαν στο νοσοκομείο με μετρήσεις, πολύ κουβέντα, ραδιοφωνάκι, εφημερίδες και περπάτημα. Όλα έδειχναν πως ο πατέρας δεν θα αποφύγει την εγχείριση και γι' αυτό τον σηκώναμε από το κρεβάτι και τον βάζαμε να περπατάει στον διάδρομο για να διατηρεί μια καλή φυσική κατάσταση. Ποιόν;Τον πατέρα μου που είχε γυρίσει όλη την Θεσσαλονίκη με τα πόδια...



Ετικέτες ,